ซัมบูซะในฤดูฝน
ฝนตกพรำ ๆ ทางเดินเปียกแฉะไปด้วยโคลน
ผู้คนเรื่มทยอยหลั่งไหลกันมาจับจ่ายซื้อของกินกันที่ตลาดนัด ซึ่งกลายเป็นกิจวัตรประจำวัน
ในทุก ๆ เย็นวันพุธไปแล้ว
ฉันกับเพื่อน เราสองคนเดินซื้อของกินกันแล้วเสร็จ สักพักเหลือบไปมองเห็นเด็กสองคน
นั่งขายซัมบูซะท่ามกลางสายฝน โดยมีร่มกางอยู่คันไม่ใหญ่นัก แค่พอกันฝนได้ คนนึงเป็นพี่สาวอายุราว ๆ 13 ปี อีกคนเป็นน้องชายอายุราวๆ 8 ปี ได้ พี่น้องทั้งสองคนต่างมองผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาหน้าร้านตัวเอง แต่ก็ไม่มีใครแวะอุดหนุนเลยสักคน ฉันนึกสงสัยว่าเมื่อวันพุธที่แล้วยังมีป้าแก่ ๆ คนนึงมานั่งทอดซัมบูซะขายอยู่เลย มาวันนี้ ป้าคนนั้นหายไปไหน แล้วทำไมเด็กสองคนนี้ ต้องมาเฝ้าท่ามกลางสายฝนเพียงลำพังด้วยละ  
สักพัก ฉันกับเพื่อนรีบมุ่งตรงไปยังร้านซัมบูซะ
ฉัน : (ยิ้ม) ซัมบูซะนี้ ขายยังไงคะ ?'
เด็กหญิงยิ้มเห็นฟันแล้วตอบว่า 3ลูก10บ.ค่ะ 
ฉัน : อื้ม ม งั้นพี่เอา3ลูกนะคะ ^^
เด็กหญิงรีบหยิบซัมบูซะใส่ถุงทันที
ฉันรีบถามเพื่อคลายความสงสัยเลยว่า : ปกติจะเห็นแม่หนูมาขายไม่ใช่หรอคะ แล้ววันนี้แม่หนูไปไหนเอ่ย ?' ^___^'
เด็กหญิง : อ๋อ วันนี้แม่ไม่สบาย แม่ทำซัมบูซะทอดไว้แล้วให้เอามาขายค่ะ ^^
ฉันฟังแล้วยิ้มน้ำตาแทบร่วง ซาบซึ้งในความกตัญญูของเด็กสองคนนี้จริง ๆ 
> หากวันพุธหน้าพี่ได้เจอหนูอีก พี่จะบอกว่าซัมบูซะของแม่หนูอร่อยมากกค่ะ ^___^.
SHARE
Writer
LukyimzYR
Developer
ฉันออกเดินทาง เพื่อกลับมาเขียนบันทึก

Comments