หอยเล็บม้าที่ต้องอุดหนุน
   
ทุก ๆ วันพุธหกโมงเย็นหลังเลิกเรียน ตลาดนัดคือที่ ๆ แรกที่ฉันกับเพื่อนจำเป็นต้องไปเพื่อจับจ่ายซื้อข้าวซื้อของกินตามใจปาก
วันนี้หลังเลิกเรียน ฝนตกพรำ  ๆ เป็นช่วง ๆ ฉันกับเพื่อนบึ่งรถมุ่งสู่ตลาดนัดเช่นเคย เมื่อถึงที่หมาย เราต่างจับจ่ายตามความต้องการของตัวเอง พอซื้อกันแล้วเสร็จ ระหว่างที่เดินพร้อมมองหาของกินเรื่อย ๆ ไปที่จอดรถ สายตาสะดุดไปอยู่ที่แม่ลูกคู่หนึ่ง นั่งกางร่มให้พอบังเม็ดฝนได้บ้าง นั่งขายหอยเล็บม้าอยู่ข้าง ๆ ร้านขายอาหารที่หนึ่ง ซึ่งมีผู้คนต่อคิวรออยู่เยอะพอสมควร ฉันเห็นป้าเขานั่งมองลูกค้าของร้านข้าง ๆ โดยมีลูกชายวัยหกขวบนั่งตัวหนาวสั่นอยู่ใต้ร่มคันเล็ก ๆ จากนั้นฉันก็เดินผ่านไป แต่เดินผ่านร้านนี้ไปเพียงไม่กี่ก้าว ก็ต้องรีบหันกลับมามองใหม่ มองเห็นแม่ลูกคู่นี้นั่งมองผู้คนเดินผ่านไปผ่านมาจากด้านหลัง ฉันจึงตัดสินใจเดินเข้าไปยืนหน้าร้าน 
'ป้าคะ อันนี้ขายยังไงคะ ?' ฉันเดินเข้าไปทักทาย 
เมื่อป้าได้ยินก็เลยตอบโดยทันทีว่า 'สิบบาทจ๊ะ' 
'งั้นหนูเอาถุงนึงค่ะ^^' 
ป้ารีบตักหอยเล็บม้าใส่ถุงแล้วยื่นมาให้ฉัน พร้อมส่งยิ้มให้ 
'สัปดาห์ก่อนป้ามาขายไหมคะ?' ฉันทักทายไป พลางหยิบตังค์ไป 
ป้าได้ยิน จึงตอบกลับมาว่า 'มาจ๊ะ ป้ามาขายทุกสัปดาห์^^ , อ่ะขายจ้ะ' 
'อ๋อ ซื้อค่ะ ^^' ฉันตอบรับคำกล่าวของการซื้อขายไป 
สังเกตเห็นสีหน้าป้าเขายิ้มแย้มขึ้นมามาก ฉันส่งยิ้มแล้วเดินจากไป โดยไม่ลืมที่จะหันกลับมามองแม่ลูกนั่งตัวหนาวสั่นมองผู้คนเดินผ่านไปผ่านมาอย่างไม่ซ้ำหน้า. 
การช่วยเหลือที่เล็กน้อยของเรา

อาจเปรียบดั่งการรดน้ำครั้งยิ่งใหญ่สำหรับหัวใจบางดวงก็เป็นได้ 
 

SHARE
Writer
LukyimzYR
Developer
ฉันออกเดินทาง เพื่อกลับมาเขียนบันทึก

Comments