ความสุขที่แสนเศร้า
ในคาบแนะแนว
มันเป็นคาบก่อนสุดท้ายของวัน
ฉันใส่เสื้อสีแสด (สีประจำห้องของฉัน) กับผองเพื่อนต่างวิ่งกรูกันมาเพราะก่อนหน้านี้เราเรียนวิชาพละและอาจารย์ปล่อยช้า
กลุ่มเพื่อนของฉันมีประมาณ 4-5 คนเห็นจะได้
เราเริ่มสโลว์เสียงก้าวเท้าเมื่อใกล้ถึงหน้าห้องเรียน

คาบนี้เป็นคาบเรียนรวมของ ม.6ทุกคน
ฉันเดินเข้าไปในห้องพร้อมกับผองเพื่อน
สายตาของฉันจับภาพเด็กหนุ่มวัยเดียวกันในชุดพละสีม่วง (สีประจำห้องของเธอ)
เธอนั่งอยู่หลังห้องพร้อมกับเพื่อนๆของเธอเรียงแถวหน้ากระดาน
ฉันพยายามทำตัวให้ร่าเริงที่สุด
รอยยิ้มเบ่งบาน

และฉันก็เดินเข้าไปนั่งมุมห้องฝั่งขวาของเธอพร้อมผองเพื่อน และใกล้ๆนั้นมีต่างชาติคนหนึ่ง (เขาน่าจะเป็นอาหรับนะ) นั่งอยู่แล้ว เขายิ้มให้ฉันและกล่าวทักทาย เราคุยกันทั้งคาบเลย
ในใจฉันตอนนั้นคิดว่า
เธอจะต้องเห็นว่าฉันมีความสุขแค่ไหนเมื่อไม่มีเธอใช่ ฉันกำลังฝืนตัวเองสุดพลัง
ฉันรู้สึกได้ว่าใบหน้าของฉันมีรอยยิ้มอยู่ตลอดเวลา
แต่ทว่า...

ฉันกลับไม่มีความสุขเลย


แล้วฉันก็ตื่นขึ้นมา.

มันช่างเป็นความฝันที่ก้ำๆกึ่งๆเสียจริง
ฉันมีความสุขที่ได้เจอเธอ
แต่มันกลายเป็นความสุขที่ซ่อนความเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก
แต่อย่างไรก็ตาม ฉันยังเชื่อเสมอว่า
อะไรที่เกิดขึ้นแล้ว มันดีเสมอแหละ
SHARE
Writer
half_past_sick
traveller
จงขอบคุณทุกสิ่งที่ผ่านเข้ามา 🍁

Comments

aalnay
3 years ago
this too shall pass
เมื่อเราเคยผ่านมันมาได้แล้ว เดี๋ยวมันก็จะผ่านไป(ด้วยดี) ^^
Reply
half_past_sick
3 years ago
อินชาอัลลอฮฺ^^