collapse
ผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่บนรถไฟฟ้า เธอเพิ่งเลิกงานและกำลังเดินทางกลับ 

เธอกำลังกังวลว่าทำไมวันนี้แฟนหนุ่มถึงไม่โทรหาเหมือนก่อน 
เงียบหายไปซะเฉยๆ ติดต่อก็ไม่ได้ ทำให้เธอร้อนใจ 
`เขาเป็นอะไรนะ?` `เกิดอะไรขึ้นกับเขานะ?` 
เธอไม่สามารถหาคำตอบให้คำถามเหล่านั้นได้

จนรถไฟฟ้าส่งเธอถึงสถานีใกล้ๆกับที่พักของเธอ ขาเรียวก้าวออกไปสวนกับบุคคลหลากหลายที่ก้าวขึ้นรถไฟ มีคนเป็นหมื่นเดินเข้าออกชานชะลานี้ทุกวัน 



แต่หนึ่งในหมื่นคนที่เธอเห็นวันนี้ คุ้นตาหญิงสาวควักโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า ส่งข้อความหาเขาอีกครั้ง คาดหวังอะไรบางอย่าง คนที่ถูกจ้องมองควานหาเสียงที่คุ้นหู มันมาจากโทรศัพท์ของเขา เขาเปิดหน้าจอและปิดมันอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้าวขึ้นรถไฟอีกขบวน 

กับผู้หญิงร่างเล็กที่โอบกอดกันไว้อย่างแนบแน่น 





รถไฟฟ้าออกไปนานแล้ว นานพอที่ทำให้หญิงสาวรู้ตัวว่ากำลังยืนกำโทรศัพท์ไว้แน่นจนเจ็บ น้ำตาคลอหน่วยตาเริ่มล้นออกมาอย่างช่วยไม่ได้ หญิงสาวเริ่มก้าวยาวๆให้พ้นจากจุดๆนั้นให้ไกลที่สุด หล่อนก้าวลงบันไดขึ้นสุดท้ายพร้อมหัวใจที่เต้นรัว จะโทรหา เขาคงไม่รับแน่ ผู้หญิงคนนั้นคือใคร ทำไมเขาทำแบบนี้ หลากหลายคำถามที่ไม่มีคำตอบ

 ยิ่งค้นหายิ่งเจ็บปวด 

ขอแค่เพียงถึงห้องนอน ขอเพียงได้เอาหน้าซุกลงบนหมอน เธอก็จะได้ระบายความเจ็บปวดในใจออกมาได้ เธอรีบก้าวยาวขึ้น แต่พื้นทางเท้าไม่ได้เป็นมิตรที่ดีของเธอในวันนี้ เธอสะดุดล้มลง เจ็บแปลบที่ข้อเท้า ฝ่ามือไถลไปบนพื้นปูนจนถลอกเป็นรอย เลือดออก เข่ากระแทกพื้น 

เธอนั่งอยู่อย่างนั้น ปล่อยของในกระเป๋าให้กระจัดกระจายเต็มพื้น
ตอนนี้เธอเหมือนไม่มีสติทั้งๆที่ยังลืมตา 


"เจ็บตรงไหนไหมหนู" 


พลเมืองดีถามเธอด้วยความเป็นห่วง แต่มันกลับสะกิดให้เธอนึกถึงอะไรบางอย่าง ก่อนน้ำตาหยดแรกที่เธออุตส่าห์กลั้นไว้ก็หลั่งไหลออกมา 

"เจ็บค่ะ เจ็บมาก" ก่อนที่เธอจะปล่อยโฮออกมาแบบไม่อาย เกินที่จะรับไหวแล้ว 

ไม่รู้เหมือนกันว่าเจ็บที่ข้อเท้ากับในหัวใจที่ไหนเจ็บมากกว่ากัน



รูปจาก http://favim.com/image/2034931/
SHARE
Written in this book
A Bit Short 
รวบรวมเรื่องสั้นนิดๆของฉัน
Writer
Double9
Nobody
Someone - Something - Somewhere

Comments