แมวบางครั้งมันก็หายตัวไป ที่เราทำได้ก็แค่รักและชมพวกมัน ในขณะที่มันยังอยู่กับเรา
"นิโกะะะะะ" แฟนผมร้องเรียก "นิโกะอยู่ไหนหนู"

นิโกะไม่ใช่คน นิโกะเป็นแมว

แมวสีเทาตาบ้องแบ้วที่ชอบแอบตามพุ่มไม้ในสนามหญ้าหน้าบ้าน เวลาเราเผลอมันจะชอบโผล่หัวเล็กๆ ออกมาแอบมองเราทำโน่นทำนี่ พอมันเห็นเรามองกลับมันจะรีบหดหัวหลบหลังเสา มันคงไม่รู้เลยว่ามันหดหัวน่ะ แต่หูมันยังโผล่อยู่!

บางครั้งมันก็อาการหนัก เอาตัวหลบหลังก้อนอิฐ ตัวหลบมิดมากกก แต่หัวนี่โผล่มาเต็มๆ คิดว่าทำยังงั้นแล้วคนอื่นจะมองไม่เห็นหรือยังไงนิโกะะะ!

นิโกะไม่ใช่แมวที่ผมเลี้ยงครับ มันมาบุกรุกบ้านผมเมื่อประมาณสองสัปดาห์ก่อน ร้อง "เมี้ยวๆ" เสียงดังทั้งวันทั้งคืน พ่อผมเสนอว่าให้เอาลูกซองไปยิงมันทิ้งซะบ้านจะได้กลับมาเงียบๆ แต่แทนที่จะยิงแมวด้วยลูกซอง แม่ผมกลับเอาปลาทูไปวางไว้หน้าถ้ำแมว ผมนั่งเกาะขอบหน้าต่างดูอยู่ห่างๆ 

และวันนั้นเองที่ผมได้พบกับนิโกะและครอบครัวของมัน

ครอบครัวของนิโกะประกอบด้วยนิโกะ แม่ของนิโกะ และพี่ชายนิโกะ 'ไดฟุกุ' แมวสีขาวหน้านิ่งยิ่งกว่าสเนป เจ้าตัวนี้ต่างกับนิโกะคนละโลก ขณะที่นิโกะมีสายตาบ้องแบ้วอ่อนโลก เจ้าไดฟุกุนั้นไม่ว่ามันจะมองคนหรือมองแมวด้วยกัน ตาของมันจะพูดว่า "อะไรของพวกมึง" ตลอดเวลา และวันๆ มันแทบจะไม่ทำอะไรเลยนอกจากนั่งนิ่งๆ เพ่งพุ่มไม้ เบื่อจากเพ่งพุ่มไม้ก็ไปเพ่งอาหารแมว บางครั้งมันก็เพ่งมนุษย์ (ผมนี่แหละเป็นวัตถุที่ถูกมันเพ่งใส่) ผมจะไม่แปลกใจเลยถ้ามารู้ภายหลังว่าจริงๆ แล้วไดฟุกุมันวางแผนฆาตกรรมคนในบ้านอยู่

หลังจากเหตุการณ์ 'การปรากฏตัวของแมวในเช้าวันเสาร์' ผมก็พาแฟน ซึ่งรักแมวมากกก มาดูเจ้าสามตัวที่หลบอยู่ในซอกหลืบหลังบ้าน เธอตั้งชื่อเจ้าตัวสีเทาว่า 'นิโกะ' และตั้งชื่อตัวสีขาวว่า 'ไดฟุกุ' ส่วนแม่ของนิโกะชื่อ 'แม่แมว'

นิโกะ ไดฟุกุ และแม่แมว ไม่เหมือนแมวทั่วไป

พวกมันกลัวคน

กลัวเลเวล 100

แค่ได้ยินเสียงฝีเท้าผมเดินอยู่ไกลๆ มันก็จะรีบหนีหัวซุกหัวซุนเข้าถ้ำของมัน แฟนผมคิดว่ามันคงเจอเรื่องร้ายๆ มามากทำให้ไม่ไว้ใจคน "ถ้าเราให้อาหารมันไปเรื่อยๆ ทำให้มันเห็นว่าเราไว้ใจได้ วันหนึ่งมันจะเลิกกลัวไปเอง"

หลังจากนั้นอาหารแมวก็ถูกเอามาวางใส่ถาดไว้หลังบ้านเช้าเย็น ถ้าแม่ผมอยู่แม่จะทอดปลาให้มันกิน แม่คิดว่าขนาดคนยังไม่ชอบอาหารเม็ดเลย แล้วแมวมันจะไปชอบได้ยังไง วันไหนแฟนมาบ้าน ผมกับเธอจะผลัดกันเอาอาหารไปให้ ตอนเข้าไปวางถาดอาหารแมวทั้งสามจะหนีขึ้นไปอยู่บนหลังคา แต่พอเราหันหลังกลับพวกมันจะกระโจนใส่ถาดทันที ลูกแมวจะกินก่อน มุดหน้าเคี้ยวงั่บๆๆๆ หิวจนเอาเท้าเข้าไปก่ายกันในถาด พอลูกแมวกินเสร็จแม่แมวจะเข้ามากินส่วนที่เหลือ ผมจะนั่งมองมันผ่านหน้าต่าง รู้สึกมีความสุขที่เห็นแมวมีความเป็นอยู่ดีขึ้นไปต้องไปคุ้ยถังขยะกินอีกแล้ว

เคยได้ยินใครคนหนึ่งบอกไว้ว่า "กินเองกับแบ่งให้คนอื่นกิน อันไหนมันอิ่มนานกว่ากันลองคิดดู" ผมไม่คิดจะแย่งแมวกินอยู่แล้ว แต่มันมีบางวันที่แม่เอาปลาอร่อยๆ ไปนึ่งไปแมวกิน ผมต้องข่มความเสียดายด้วยการบอกกับตัวเองว่า "กินเองกับแบ่งให้แมวกิน อันไหนมันอิ่มนานกว่ากันลองคิดดู"

เวลาผ่านไปไม่กี่วันแมวมันก็เริ่มขยายอาณาเขต

จากที่อยู่แต่ในหลืบหลังบ้านมันก็ออกมาวิ่งเล่นบนสนามหญ้ากัน ไดฟุกุกับนิโกะดูร่าเริงขึ้นมาก วิ่งไล่เอามือตีกันทั้งวันทั้งคืน บางครั้งมันก็ปล้ำซูโม่กันเล่นๆ ซึ่งนิโกะแพ้ตลอด นิโกะไม่เคยทำอะไรได้ดีเลย มันเป็นแมวสายอ่อน ขนาดสกิลพื้นฐานของแมวอย่างการปีนขึ้นที่สูงมันยังทำไม่ได้เลยเจ้านิโกะเนี่ย จะกระโดดขึ้นม้านั่งก็กะระยะกระโดดผิด โดดแต่ละทีเอาหัวโหม่งเก้าอี้บ้าง หัวโหม่งหินอ่อนบ้าง ผมกับแฟนมองมันก็นั่งขำ ทำไมนิโกะติ๊งต๊องอย่างนี้

พอฝนตกบ่อยมันก็กล้าเข้ามานอนในโรงจอดรถ ปีนขึ้นเก้าอี้สานตัวหนึ่งที่วางไว้ นอนกอดกันสามแม่ลูก วันไหนหนาวๆ มันจะเข้าไปหลบอยู่ในตู้ตัวสั่นหงิกๆ หลังๆ ผมกับแฟนได้รับสิทธิ์ให้เข้าใกล้มันในระยะหนึ่งเมตรได้ แต่พอใกล้กว่านั้นมันจะลุกพรึบ มองเราอย่างระแวดระวังและวิ่งหนีไป

จุดที่ดีที่สุดคือวันที่ผมตื่นมาเจอนิโกะกับไดฟุกุปล้ำซูโม่กันอยู่บนศาลาไม้ไผ่ในสนามหญ้า ผมเรียกชื่อมัน "นิโกะ ไดฟุกุ" มันหยุดเล่น หันมามอง แม่แมวซึ่งปกติตาจะเป็นขีดๆ ดุๆ วันนั้นมันมองผมด้วยตากลมๆ อ้าปากหาวและเบือนหน้าไปทางอื่น พวกมันดูไม่กลัวคนเท่าไหร่แล้ว แค่ยังไม่ให้จับตัว อย่างน้อยมันก็ไว้ใจจะอยู่ในบ้าน และสบายใจจะขยายอาณาเขตยึดครองบ้านของผมไปเรื่อยๆ

แต่วันหนึ่งพวกมันก็หายไป

"นิโกะะะะะ" แฟนผมร้องเรียก "นิโกะอยู่ไหนหนู"

มันหายไปจากลานจอดรถ หายไปจากตู้ หายไปจากสนามหญ้า หายไปจากศาลาไม้ไผ่ มันกลับไปอยู่ในหลืบหลังบ้าน แม่แมวโผล่มาบางครั้งคราว ไม่ยอมแตะอาหารในถาดที่เราไว้วางให้ ส่วนเจ้านิโกะกับไดฟุกุหลบไปอยู่บนหลังคาตลอดเวลา ไม่ลงมาเหยียบพื้นบ้านเราอีกเลย

ถาดอาหารแมวถูกเติมด้วยน้ำฝนใสๆ ไม่มีรอยเท้าซุกซนบนพื้นหินอ่อน ไม่มีเสียงร้อง "เมี้ยว" คอยกวนใจ

แมวไปแล้ว...และไม่รู้จะกลับมารึเปล่า

แมวบางครั้งมันก็หายตัวไปเสียเฉยๆ ที่เราทำได้ก็แค่รักและชมพวกมัน ในขณะที่มันยังอยู่กับเรา
 - ฮารุกิ มูราคามิ ผู้เขียนนิยายที่มักมีแมวหายไปบ่อยๆ
จะว่าไปแล้ว แมวมันก็ไม่เคยสัญญาผูกมัดอะไรกับเราอยู่แล้ว เราคิดว่าเราให้ที่อยู่มัน แต่จริงๆ มันก็แค่มาอยู่ตรงนั้น เราคิดว่าเราให้อาหารมัน แต่จริงๆ มันก็แค่กินอาหารที่มาวางไว้ เราคิดว่าเรากับมันผูกพันกัน...บางทีเราอาจจะคิดไปเองฝ่ายเดียว

ใช่ เรามีความสุขกับการได้มองมัน ได้เห็นมันนอนหลับแล้วกลิ้งตกลงมาจากชั้นวางรองเท้า ได้ยิ้มเวลามันเลียหัวทำความสะอาดให้กัน หัวเราะเวลาเห็นมันปล้ำซูโม่กัน แต่ความสุขนั้นไม่มีอะไรเกี่ยวกับมันเลย ความสุขเกิดขึ้นกับเรา ยึดเหนี่ยวไว้โดยเรา และคนที่เสียใจเวลาแมวหายไปก็คือเรา

ไม่มีอะไรเกี่ยวกับแมวเลย

เรานี่แหละที่เอาใจเข้าไปผูกไว้เอง

"นิโกะมันคงไปแล้ว" ผมบอกแฟน เช้านี้แม้แต่บนหลังคาก็หาตัวนิโกะไม่เจอ

เธอทำตาแป๋ว ดูไม่ได้ทุกข์ร้อนใจอะไรเลย 

"แมวมันมาแล้วก็หายไปเป็นเรื่องธรรมดาอะ"

"งั้นเหรอ"

"อื้อ มันคือแมวอะ"
SHARE

Comments

Wararit
3 years ago
คิดถึงแมวที่หายไปเลย มันหายไปไหนกันนะ~
Reply
Bushy
3 years ago
นั่นสิ 
Imagist
3 years ago
แมวมันทำตัวเหมือนความรักน่ะครับ มันไม่เคยอยู่กะเรานานๆหรอก
Reply