กลิ่น กับ การมีอยู่ของเธอ
หลายอาทิตย์ที่ผ่านมา หยาดน้ำจากท้องฟ้าบ่งบอกเวลาการมาถึงของ "ฤดูฝน" แสงสว่างยามเช้าก็เปลี่ยนแปลงตามไปบ้างในบางวัน เมฆฝนที่เคลื่อนตัวอย่างช้าๆ แต่เกาะกลุ่มเบียดเสียดกันอย่างหนาแน่น เป็นสัญลักษณ์ของวาทะแห่งวัน 
วันนี้ฝนจะตกไหมนะ 
ทุกเช้าของฉันในทุกวันทำงานก็เป็นไปเช่นเดิม เว้นแต่...เมื่อสองวันที่แล้ว 
หมวกกันน็อคสีน้ำเงินลายสติ๊กเกอร์ยี่ห้อน้ำมันรถยนต์สักอย่างของพ่อเป็นภาพที่มองชัดกว่าสภาพแวดล้อมสองข้างทาง ในยามที่นั่งอยู่บนมอเตอร์ไซด์ มันเป็นสิ่งที่คอยป้องกันลม ป้องกันแสงแดดที่สาดส่องเข้ามาทางด้านหน้าให้ฉัน.... 
หมวกกันน็อคของพ่อก็เหมือนพ่อนั่นแหละ"ได้กลิ่นอะไรไหมลูก หอมๆดีนะ"  ... เสียงของพ่อดังขึ้นขณะที่เรากำลังเดินทางอยู่บนท้องถนนของกรุงเทพมหานคร สายตาของฉันเริ่มเบนออกจากหมวกของพ่อไปยังด้านซ้ายมือ ทิวแถวสีเขียวของพุ่มไม้เล็ก ๆ ที่ได้รับการปลูกบนฟุตบาธปรากฏในสายตา... 

"ไม่เห็นมีอะไรเลย........ป๊า" หางเสียงของประโยคที่เปลี่ยนไปเล็กน้อยทำให้พ่อตอบกลับว่า "ฮะ?"........ 
ป๊า...ต้นแก้วออกดอกแล้ว
กลีบดอกสีขาวเล็ก ๆ ที่แสนบอบบาง ช่วยกันประคองก้านเกสรสีเหลืองอย่างทะนุถนอม น่าหวั่นใจเหลือเกินว่า หากมีสายลมพัดแรง ๆ เพียงครั้ง กลีบจะต้องปลิดร่วงหล่น นี่อาจเป็เหตุผลที่ธรรมชาติรังสรรค์ให้ดอกแก้วแต่ละดอกเบียดตัวเข้าหากันกลายเป็น "ช่อ" เพื่อความปลอดภัยของฉันและเธอ 
ท่ามการสังคมเมืองที่วุ่นวายมีอะไรมากมายทำให้เราต้องปรับตัวเพื่อให้ชีวิตดำเนินไปได้อย่าง "พอดีกับความหวัง" ของตัวเอง การตกอยู่ในซอกหลืบของสังคม ไม่ได้ หมายถึง การล่องหน เราก็แค่ "รอให้ใครสักคนมาพบ" เท่านั้น 

สิ่งมีชีวิตทุกอย่างเรียกร้องความสนใจได้ในตัวของมัน เพียงแค่รู้ความสามารถของตน

ดอกแก้วคงไม่อาจหอมเหมือนมะลิ ... แต่ก็หอมแบบที่ไม่มีดอกใดเหมือน
คนเราไม่อาจทำตัวเสมือนคนอื่น... แต่ก็ทำให้ดีในแบบของตนเองได้

ใช่ไหม? 
ดอกแก้วจ๋า ที่ผ่านมาเธออาจจะแพ้กลิ่นควันของรถที่ผ่านไปมาบนห้องถนน แต่วันนี้ฉันได้กลิ่นของเธอแล้ว และชอบเธอมากกว่ามะลิเยอะเลย ^^

FOR YOUR LIFE l GRAYCLOUD
SHARE
Written in this book
อยากเล่า
Writer
GrayCloud
Storyteller | นักเล่าเรื่อง
when you have some word ...for Nobody

Comments