คุณที่ฉันไม่เคยเจอมาก่อน
02:00
ฉันเดินทางมาถึงที่นี่เมื่อ 20 นาทีก่อน ดินแดนหนังโป๊ และ sex toy ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อสองอย่างนี้หรอก ฉันมาที่นี่เพื่อตัวเองล้วนๆ กระเป๋าลากสีหวานของฉันควรจะเป็นใบที่ฉันลากอยู่ติดมือ แต่ไม่ใช่ กระเป๋าใบนั้นหายไปพร้อมชายหนุ่มคนหนึ่งที่ฉันเคยพบ แต่ไม่เป็นไร ตอนนี้กระเป๋าลากสีดำใบใหญ่ก็คล่องมือฉันดีไม่ต่างกัน อีกสักครู่ฉันจะได้ออกไปสัมผัสกับอากาศของประเทศคิขุอาโนเนะนี้แล้ว เพียงแค่ประตูด้านหน้าของฉันเปิดออก

ยัง

ยังไม่ได้สัมผัสอากาศ ทางออกของสนามบินเชื่อมกับสถานีรถไฟ ไม่เป็นไร ฉันยืนมองตู้กดน้ำบนสถานีรถไฟ ภายในตู้มีเครื่องดื่มหน้าตาประหลาดเต็มไปหมด น้ำกระป๋องสีม่วงหล่นลงมายังถาดรับ ความจริงฉันไม่ได้อ่านฉลากภาษาญี่ปุ่นออกหรือตั้งใจจะดื่มน้ำกระป๋องนี้ แต่ มือกดไปโดน และราคาตั้ง 120 เยน และรสชาติมันไม่ได้แย่ ฉันนั่งลงกับพื้นและมองไปรอบๆ มีพนักงานประจำอยู่ที่เคาท์เตอร์ขายตั๋ว ซึ่งมันควรจะเป็นที่แรกที่ฉันพุ่งเข้าไป ไม่ใช่ตู้กดน้ำ แต่ตอนนี้ด้วยความที่ฉันเป็นคนเมาเครื่องบิน หลายชั่วโมงที่ลอยอยู่บนฟ้าทำเอาประสาทจะแดก และไม่อยากเข้าไปคุยด้วยภาษามือและภาษาอังกฤษง่อยๆกับพนักงานตอนนี้

ยอมรับว่าในใจคิดถึงบุหรี่ตลอด แต่ไม่ได้พกมา ต่อให้พกมาก็ไม่รู้ว่าเอาขึ้นเครื่องได้หรือเปล่า นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันออกเดินทางนอกประเทศ และออกเดินทางคนเดียว แต่ฉันรอบคอบพอที่จะสืบราคาบุหรี่ของที่นี่ว่าฉันมีกำลังพอจะเอาเงินไปแลกมะเร็งสักซองหรือไม่ อดทนไว้ก่อน เดี๋ยวระหว่างทางไปที่พักค่อยหา LAWSON หรือ FAMILY MART ก็ได้ 

.

05:00
"sorry, i wanna go to asakusa how can i buy the ticket?"
โง่ โง่มาก ภาษาอังกฤษโง่มาก แต่เอาเถอะ พนักงานต้องมีไอคิว อีคิว กันบ้าง
โอเคพนักงานเข้าใจ แต่กูไม่เข้าใจ อธิบายอะไร JR อะไร รู้จักแต่ JR voy เออขอโทษ
สุดท้ายก็ซื้อตั๋วได้ ในขบวนรถไฟตอนนี้ไม่ค่อยมีคน อาจเพราะยังเช้าอยู่ มีนักเรียนทยอยขึ้นมาตามแต่ละสถานี อากาศในนี้หนาวเย็น เพราะด้านนอกมีฝนตก จนแอบรู้สึกว่าเสื้อโค้ทที่ใส่อยู่บางไปหรือเปล่า เด็กนักเรียนคุยกันหัวเราะคิกคัก ถึงฟังไม่ออกว่าคุยอะไรแต่ก็พอจะเดาได้ว่าคงเป็นเรื่องความรักของเด็กสาวมัธยม โทรศัพท์ของเราเงียบกริบ เพราะเปิดแอร์เพลนโหมดไว้และไม่มีอินเทอร์เน็ต ตั้งใจว่าจะไม่รับรู้ความเคลื่อนไหวของใครทั้งนั้นตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่ แต่เอาเข้าจริง ก็คงมีแอบต่อฟรีไวไฟบ้างแหล่ะ 

นี่ก็นั่งสไลด์โทรศัพท์มือถือความจุ 8 กิ๊ก อยู่สักพัก ในเครื่องมีรูปถ่ายอยู่ 193 รูป ไม่มีเพลงเลยสักเพลง มีแอพอยู่ 5 แอพ และนั่นก็คือที่สุดของความสามารถไอโฟน 5c ความจุ 8 กิ๊กแล้ว ถึงตอนนี้จะอยากยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเด็กผู้ชายตัวสูงเท่าหัวเข่าที่นั่งอยู่ตรงข้ามแค่ไหนก็ทำไม่ได้ เวลาเข้าไปที่กล้องแล้วมันขึ้น can't take a photo นี่ก็หงุดหงิดเหมือนกันนะ แม่งเอ้ย

.

19:00
วันแรกหมดไปกับการนอนพัก ฉันตื่นขึ้นมาก็ทุ่มแล้ว ในห้องมืดสนิทเพราะฉันเล่นหลับไปตั้งแต่ห้องยังสว่างด้วยแสงที่ส่องเข้ามาผ่านหน้าต่าง เลยไม่ได้เปิดไฟเอาไฟ 

เหงาชิบหาย

การเดินทางมาญี่ปุ่นคนเดียว เท่จัง ฮิปสเตอร์จัง เปล่าเลยไอบ้าเอ้ย เหงาและไม่สนุกและทำอะไรไม่ถูกเลย แถมไม่มีรูปคูลๆอัพลงเฟสบุ๊ค อินสตาแกรมอีก ใจอยากจะหันไปคว้าโทรศัพท์ 8 กิ๊กแล้วปาทิ้ง แต่คิดอีกที ทำไมไม่ลบอะไรที่ไม่จำเป็นออกวะ?

รูปแรกของโทรศัพท์เครื่องนี้
amphoe cha-am
september 19, 2015 10:26 pm
เป็นรูปด้านหลังของผู้ชายคนหนึ่งกำลังยืนเล่นคีบอร์ดอยู่ในห้อง
- อันนี้ลบได้เปล่าวะ -
ฉันถามตัวเองในใจ และคำตอบคือ ไว้ก่อนแล้วกัน

รูปที่สองของโทรศัพท์เครื่องนี้
amphoe cha-am
september 19, 2015 10:27 pm
เป็นรูปของชายคนเดิม แต่เปลี่ยนมาเป็นด้านข้าง
- ความจริงอันนี้ก็ลบได้นะ ก็รูปเดียวกับเมื่อกี้ - 
และคำตอบคือ แต่นี่มันด้านข้างนะเว่ย มันไม่เหมือนกัน ไว้ก่อนละกัน

รูปที่สามของโทรศัพท์เครื่องนี้
september 20, 2015
11:03 pm
อีเหี้- รูปคู่หวะ รูปคู่รูปแรกหวะ 
- มันควรลบเปล่าวะ -

รูปที่ยี่สิบหกของโทรศัพท์เครื่องนี้
october 8, 2015
1:36 pm
รูปสมุดบัญชี อันนี้ลบไม่ได้แน่นอน

รูปที่หนึ่งร้อยเก้าสิบสามของโทรศัพท์เครื่องนี้
june 1
9:33 pm
รูปสุดท้ายของเครื่อง เป็นรูป แมวตัวนึง

.
ฉันเงยหน้าออกจากโทรศัพท์ ห้องพักย่านอาซาคุสะตอนนี้มืดสนิท มีเพียงแสงไฟจากหน้าจอมือถือ เปล่า ฉันไม่ได้ร้องไห้ เพียงแต่คิดว่า มาไกลขนาดนี้ ยอมประสาทแดกต่อสู้กับอาการเมาเครื่องบินมาจนถึงที่นี่แบบไม่พาใครมาด้วย และติดต่อใครไม่ได้ ทำไมถึงยังมีอยู่หนึ่งคนเหมือนไปกับเราในทุกที่ สรุป ไม่ได้ลบสักรูป โคตรตลกตัวเอง ตลกให้พอแล้วเดินไปเปิดไฟ ใช้ไวไฟที่พักเข้าไปดูโลกโซเชี่ยลสักหน่อย ทุกอย่างก็ปกติเหมือนตอนอยู่ไทย เพื่อน พี่ น้อง เดิมๆอยู่ทุกวัน นึกขึ้นได้มาถึงนี่แล้วออกไปข้างนอกดีกว่า และไม่ลืมที่จะแวะ LAWSON

.

21:00
หน้าตึกโอดะคิว ฝนทำท่าเหมือนจะตกอีกแล้ว ก็นึกในใจว่าอย่าตกเลย ขอเที่ยวเถอะ มันเสียดายค่าตั๋วและค่าที่พักนะถ้าจะตกทุกวันแบบนี้ ฉันจุดบุหรี่ดูดและมองไปรอบๆ แสงสีของชินจูกุตอนสามทุ่มสาดเข้ามายังตัวฉันจากทุกทิศทาง ผู้คนจอแจ เดินสวนกันไปมาไม่ขาดสาย ฉันมองไม่เห็นความขุ่นเทาของควันบุหรี่เลย มันจางไปกับแสงไฟทันทีที่พ่นออกจากปาก 

ฉันได้แต่คิดว่า เอาไงต่อดี ไม่สนุกเลย ถึงจะเจอของน่าซื้อมากมายและตอนนี้ก็อยู่ในถุงที่ข้อมือฉันนับสิบถุง บุหรี่มวนนี้กำลังจะหมด และสายตาของฉันก็ไปเจอกับ คุณ

ไม่ๆ นั่นไม่ใช่คุณหรอก ไม่ใช่เลย ถึงแม้ผมสีน้ำตาลยาวพอดีคอ ใบหน้าเกลี้ยงเกลาไร้หนวดเครา เสื้อยืดสีเทา กางเกงยีนส์ขายาว และรองเท้าผ้าใบเก่าๆคู่นั้นจะคล้ายคุณมากแค่ไหน แต่ฉันรับรองได้ว่าไม่ใช่คุณ โอดะคิวตอนนี้คนก็เยอะแยะ คนที่คล้ายคุณไม่มีทางเห็นฉันแน่ๆ และคนที่คล้ายคุณไม่มีทางจำฉันได้แน่ ย้อนแย้งมาก จากประโยคเมื่อกี้ ในใจก็คิดแหล่ะว่านั่นคือคุณ และคุณเดินตรงเข้ามา กระเป๋าสีหวานใบนั้นย้ำให้ฉันไขว่เขวว่านั่นจะเป็นคุณจริงๆ ขอร้องหล่ะบุหรี่ตัวนี้อย่าเพิ่งหมดเลย มันทำให้ฉันไม่มีข้ออ้างที่จะยืนตรงนี้ต่อ

ฝน

ช่วยตกลงมาหน่อยได้ไหม

.

"มาทำอะไร ถึงที่นี่"
ฉันสิต้องถามคุณ คุณมาทำอะไรถึงที่นี่ ที่ที่ฉันมั่นใจว่าจะไม่พบคุณตอนนี้

"มาเที่ยว"
"คนเดียว?"
"ใช่"
"อันตรายออก"

ในโลกนี้สำหรับฉันคุณคือบุคคลที่อันตรายที่สุดแล้ว และขอบคุณฝน ที่ตกลงมาพอดี ให้ฉันได้มีข้ออ้างในการยืนข้างๆบุคคลที่อันตรายที่สุดในโลกอีกครั้ง

"กระเป๋าเธอไม่ทนเลย"
"เราซื้อเพราะชอบสี"
"รู้"
"มาทำอะไร"
"เรียน"
"อ่อ"
อ่อบ้าอะไรอะ อยากรู้ชิบหายว่ามาเรียนอะไร เรียนที่ไหน มานานไหม มากับใคร เพิ่งถึงหรอ พักที่ไหน กลับเมื่อไหร่ กินข้าวรึยัง แมวใครเลี้ยง โตขึ้นมากไหม ตัดผมครั้งล่าสุดเมื่อไหร่ อะ พอได้ล่ะ ตอบแค่นั้นแหล่ะ ไม่ต้องถามไรต่อ

.

เราเลิกกันเพราะอะไร ความจริงก็หลายปัจจัย และมันเจ็บมากพอที่ทำให้ฉันพาตัวเองมาถึงที่นี่ ไม่สำคัญแล้วสาเหตุ แต่ในความรู้สึกฉัน คุณในตอนนี้ คือคุณที่ฉันไม่เคยเจอมาก่อน ถ้าจะให้ยอมรับ ฉันคิดว่าฉันไม่เคยพบคนที่ฉันตกหลุมรักในวันนั้นอีกเลย 

a month changes you a lot 

เดือนๆหนึ่งเปลี่ยนแปลงคุณไปราวกับคนละคน ยิ่งผ่านไปหลายเดือน คุณคนที่ฉันเคยรักยิ่งเจือจางลงไปทุกที แต่แปลก ความรักที่ฉันมอบให้ไม่ได้เจือจางลงเลย ฉันเคยตกหลุมรักคุณเพราะความคิด ทัศนคติ ความชอบ ไลฟ์สไตล์ ความฝัน และความไม่เดียงสาเล็กๆของคุณ วันนี้คุณเติบโตเป็นผู้ใหญ่ ความไม่เดียงสานั้นหายไปเกลี้ยง กลายเป็นชายหนุ่มที่มีอาวุธครบมือ อาวุธที่ไว้เฉือดเฉือนความรู้สึกของหญิงสาว โชคดีจัง ฉันคือหญิงสาวคนนั้น

.

22:00
หนึ่งชั่วโมงแล้วที่ฝนโปรย และความเงียบระหว่างเรา ฉันทำเป็นกดโทรศัพท์ทั้งๆที่ไวไฟของโอดะคิวใช้ไม่ได้อาจเป็นเพราะฝนที่ตกลงมารบกวนสัญญาณ โทรศัพท์ 8 กิ๊ก กับแบต 16% ของฉัน

"พักที่ไหน"
"อาซาคุสะ"
"เพิ่งมาถึงเมื่อตอนกลางวัน หลง"
"โง่"
"เดี๋ยวนี้พูดแบบนี้แล้วหรอ"
". . ."
"คืนนี้ไปอยู่ด้วยได้ไหม เหนื่อยมาก ไปที่พักไม่ถูก"
"ไม่ได้"
ฉันตัดสินใจวิ่งตากฝนเข้ามายัง JR และก็รู้สึกอยากเป็นนางเอกละครบ้างจึงพูดออกมาเป็นภาษาไทยในความดังปกติว่า
"คิดถึงชิบหาย"
และถูกต้องค่ะ ไม่มีใครสนใจ

"เธออาจจะเกลียดเราหรืออะไร แต่ตอนนี้เราเดือดร้อนจริงๆนะ"
รู้แล้วว่าเป็นเสียงของคุณ ไม่ได้ทำหน้าตาตกใจหรือหันไปแบบสโลวผมปลิว

ฉันไม่พูดอะไร เดินไปซื้อตั๋วที่เครื่อง โดยมีคุณทำตามที่ฉันทำทุกอย่าง

.

ฉันขอยืนยัน คุณก็แค่คล้ายๆกับคนรักเก่าของฉัน แต่คุณไม่ใช่

.

23:00
ฉันกลับมายังห้องพัก เอื้อมมือไปเปิดไฟ ห้องขนาดกี่เสื่อไม่รู้ ถึงจะพอมีความรู้สถาปัตย์อยู่บ้าง แต่ขอไม่เอามาใช้ตอนนี้ เอาเป็นว่ามันเล็ก รู้สึกอึดอัดเหมือนอยู่กับหุ่นยนต์ไม่ก็คนแปลกหน้า แต่พอลองชั่งน้ำหนักในหัวดูแล้ว อยู่กับหุ่นยนต์หรือคนแปลกหน้ายังไม่อึดอัดเท่าอยู่กับคนที่คล้ายๆคนรักเก่า ฉันวางของที่ซื้อมาไว้ข้างเตียงแล้วออกไประเบียง ไม่ได้จะกระโดดลงไปหรอก แค่จะดูดบุหรี่อีกสักตัว 

ฝนซาแล้ว อากาศชื้นๆ ลมเย็นๆ ฉันจุดบุหรี่รสชาติดีที่เพิ่งซื้อมา และคุณก็เดินตามออกมา

"จะนอนก็นอน จะทำไรก็ทำ ถึงห้องแล้ว ไม่หลงแล้ว ไม่ต้องตาม"
"เปลี่ยนไปเยอะนะ เวลาไม่ถึงปีนี่น่ากลัวจริงๆ"
"เพิ่งรู้หรอ เรารู้มาตั้งนานแล้ว เวลาไม่ถึงนาทีก็น่ากลัวนะ นั่นคือสิ่งที่เราผ่านมาแล้ว และเธอคือสิ่งพิสูจน์"
"เธอมีคนอื่น! เธอไม่มีสิทธิ์มาพูดแซะเราแบบนี้"
"นั่นก็คือสิ่งที่เธอเชื่อไง พอเราจะพูด เธอเคยฟังไหม!"
"เห็นกับตา เธอจะแก้ตัวทำไมวะ"
"เธอเห็นพระจันทร์ใช่ไหม รู้ไหมว่ามันไกลขนาดที่ทั้งชีวิตนี้เธอก็ไปไม่ถึง ทั้งๆที่เธอเห็นมันชัดเจนอยู่ทุกๆวัน เป็นไง ยังจะเชื่อสายตาตัวเองอยู่ไหม"
"ไม่เกี่ยว คนละเรื่องเลย"
"ตามใจ คุณไม่ใช่คนรักเก่าของฉัน คุณแค่คล้าย"

.

02:00
วนกลับมาเวลานี้อีกครั้ง บนเตียงที่ปกตินอนคนเดียวก็เต็มแล้ว วันนี้กลายเป็นคนสอง ทีวีในห้องฉายโฆษณาญี่ปุ่นวนไปวนมา คนที่คล้ายคนรักเก่าของฉันสวมเสื้อตัวเดียวกับที่คนรักเก่าของฉันเคยสวม นอนหลับอยู่บนเตียง ฉันทิ้งตัวลงนอนข้างๆ ไม่เพียงแค่รูปร่างหน้าตาน้ำเสียงและเสื้อเท่านั่นที่คล้ายกับคนรักเก่าของฉัน กลิ่นที่เข้ามาสัมผัสกับจมูกของฉัน เป็นไปได้ว่าคุณอาจใช้ผงซักฟอกยี่ห้อเดียวกับแม่ของฉัน หรือไม่ก็คนรักเก่าของฉัน ฉันจึงรู้สึกคุ้นเคย ความเงียบเกิดขึ้นอีกครั้ง ฉันไม่อยากทำลายความเงียบนี้ ในใจฉันรู้มาโดยตลอดว่าคุณคือคนรักเก่าของฉันไม่ผิดเพี้ยน แต่เพียงแค่คุณเปลี่ยนไปเพราะวันเวลา สังคม และอะไรหลายๆอย่างที่เข้ามาหาคุณ ฉันจึงบอกว่าคุณแค่คล้าย

นึกไปถึงประโยคที่ฉันพูดเมื่อกี้ ตาคุณเห็นพระจันทร์ทุกวัน แต่ตัวคุณไม่มีทางไปถึง เอาจริง ตาของฉันเห็นคุณอยู่ข้างๆในระยะไม่ถึงหนึ่งเมตรแบบนี้ มือของฉันยังเอื้อมไปกอดไม่ได้เลย

.

10:00
ที่ระเบียงคุณยังยืนอยู่ตรงนั้น โดยมีนิโคตินเป็นเพื่อน ควันค่อยๆลอยออกจากปากของคุณ และตัวของคุณก็จากฉันไปอีกครั้งในอีกไม่กี่นาทีต่อมา

.

ฉันบอกแล้วเวลาไม่ถึงนาทีก็น่ากลัวนะ มันนำพาอะไรเข้ามา และพรากบางอย่างจากไป รู้ตัวอีกทีทุกอย่างก็ผันเปลี่ยนแล้ว

.

แล้วเราก็ไม่ได้ไปญี่ปุ่นด้วยกันทั้งๆที่คุยกันไว้ว่าจะไปด้วยกัน

"ในวันเวลาที่ผ่านมา ทุกๆวินาทีล้วนมีค่า ฉันได้ทบทวนสิ่งที่ผ่านมา ได้รับรู้ถึงความจริง ก็รู้ว่า
มีพบพา มีจากลา มีน้ำตาและความสุขทุกข์"

เราได้ยินเพลงท่อนนี้ระหว่างเดินทางกลับบ้านเมื่อวันก่อน นึกไปถึงแผ่นเพลงแผ่นหนึ่ง อัลบั้มของ DESKTOP ERROR ของคุณที่เคยเอาเข้ามาเปิดที่ห้องของเรา ตอนนี้แผ่นนั้นยังคงอยู่ในห้องของเรา เราจะหยิบขึ้นมาเปิดอีกครั้งเมื่อกลับไปที่ห้องก็ทำได้ เพียงแต่คุณไม่อยู่ฟังด้วยกันเหมือนครั้งก่อน

"มีเรื่องราวเธอกับฉัน มีคืนวันที่สวยและแสนงดงาม มีความทรงจำถึงเธออยู่ แค่นึกขึ้นมาก็ทำให้เราอุ่นใจ"

.
แด่
แมวอ้วนหนึ่งตัว และชายหนุ่มผู้มาจากดาวอื่นหนึ่งคน
ขอให้คุณและแมวอ้วนพบผู้ที่จะพากลับดาวได้อย่างสวัสดิภาพ
ขอบคุณสำหรับความทรงจำที่สวยงาม คุณจะเป็นส่วนลึกในใจของเราไปอีกนาน.




SHARE
Written in this book
the summer moon's orbit
can you erase me who is a girl in your memory?
Writer
_MAYSAH_
moon
เรื่องนี้เกิดขึ้นจริง.

Comments

Violetto_
1 year ago
ดีมากก..
พอดีตอนนี้ข้างนอกฝนกำลังโปรย
มันดีมากๆเถอะให้ตาย..
ภาษาสวยงามอ่านสนุกชวนคิดตาม
เพลงนั้นเราก็ชอบมากด้วย

เอ้ออ.. ดีจริงๆขอบคุณมาก ชอบผลงานมากจริงๆ😭
Reply
_MAYSAH_
1 year ago
นึกว่าจะไม่มีคนอ่านจนจบซะแล้ว5555555
HiddenMeaning
1 year ago
จังหวะเปรียบเปรยระยะห่างของพระจันทร์ทำเอาโหวงเหวงไปเลย
Reply
_MAYSAH_
1 year ago
T T
Chachrist
1 year ago
อ่านในวันฝนพร่ำ แบะหัวใจปลิว วน เขียนได้งดงามจังครับ
Reply
_MAYSAH_
1 year ago
ความเศร้าาา
Pan-non
1 year ago
ชอบวิธีการเล่าเรื่องจังค่ะ
สนุกดี
อ่านแล้วรู้สึกเศร้า เหงา คิดถึงคนที่มาจากดาวอีกดวง ...
Reply
BarBie
7 months ago
ฉึก
Reply