ในวันที่หัวใจขมุกขมัว


  รู้สึกเหมือนอากาศกลายป็นควันสีเทาลอยฟุ้ง

                         . . . 


       ไม่ว่าจะก้าวไปทางไหนก็รู้สึกขมุกขมัว
             รอบตัวเป็นภาพสีจางๆ

           รู้สึกหายใจสะดวกแต่ไม่สบาย

          ทุกก้าวเดินไม่มั่นคงเหมือนเคย
       เสียงคนรอบตัวเหมือนเสียงที่ได้ยิน
                 จากที่ห่างไกล

                   ได้ยินแต่ไม่ชัดเจน
                  ไม่เข้าใจความหมาย
                 บ่อยๆเข้าก็ไม่อยากฟัง


           หลายเสียงวุ่นวายตีกันไปหมด

         เสียงบางเสียงไม่น่าฟัง แต่ควรฟัง

        เสียงบางเสียงนุ่มนวลน่าฟัง แต่อันตราย

           เสียงบางเสียงไม่ควรค่า แม้การสนใจ

           และเสียงบางเสียงได้ยินแล้วอาจทำให้
                       หัวใจบาดเจ็บ
                            . . . .


                    
                   เมื่ออายุเพิ่มขึ้น 
        สีในโลกของเราค่อยๆเปลี่ยนไป
      แต่ก็ขึ้นอยู่กับเราว่าอยากให้มันเป็นสีอะไร

               เมื่อเราเจอผู้คนมากขึ้น
       ทุกเสียงที่ผ่านเข้ามามีหลายร้อยแบบ
          แต่เราไม่จำเป็นต้องเอาใจไปรับ
                    กับทุกเสียงที่ได้ยิน

เพราะไม่ว่าอะไรจะผ่านมา
อะไรจะผ่านไป 
โลกจะดำเนินไปแบบไหน
เราก็ยังเป็นเรา



         ขอตัวไปกำจัดควันสีเทาแป้ปนึง😆


                   












SHARE
Writer
Match
ThaP
ความสุขก็เป็นเหมือนอารมณ์หนึ่งไม่คงอยู่ตลอดไป

Comments