ทำมากสุดได้แค่นั่งมองรูป
     ฉันแอบชอบผู้ชายคนนี้มาตั้งแต่ขึ้นปีสอง จนตอนนี้ฉันเรียนจบแล้ว มีใครต่อใครมากมายเข้ามาในชีวิตฉัน แต่กลับไม่มีใครที่ฉันต้องการได้มากเท่าเขา เขาไม่เหมือนใคร เขาเงียบ เขาน่ารักเวลายิ้ม เวลาทำอะไรเขาตั้งใจ ฉันพยายามคุยกับเขาทางแชท พยายามสรรหาคำพูดที่คิดว่าพูดแล้วเขาจะตอบ เขาจะไม่เบื่อ ทักไปอยู่นั่นแหละ 
     จนฉันก็เริ่มรู้ตัวแล้วแหละว่าเขาไม่อยากให้ฉันทักไปบ่อยๆ เขาอาจจะไม่อยากคุยกับฉัน หรืออาจจะไม่ว่าง ฉันไม่อยากมองในแง่ร้าย แต่ที่สุดแล้วยังไง ฉันก็ไม่ใช่คนที่เขาอยากคุยด้วยอยู่ดี 
     ตอนขึ้นปีสี่ ฉันก็พยายามไม่ทักเขาไป แต่ก็อยากให้เขารู้ว่าเขายังเป็นที่หนึ่งในใจฉันเสมอ เขาคุยกับฉันน้อยมากถึงมากที่สุด แต่ทุกครั้งที่ฉันนึกถึงเขา ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม รอยยิ้ม ท่าเดิน สายตา กล้ามแขน นั่งดูรูปก็ยิ้มอยู่นั่นแหละ 
     จนทุกวันนี้เขาก็ยังไม่สนใจฉันอยู่ดี แล้วฉันก็ยังคิดถึง เพ้อถึงเขาอยู่ดี ฉันไม่ได้หวังว่าเขาจะหันมามอง มาชอบฉันเลยนะ ฉันคิดตลอดว่าผู้หญิงคนไหนได้เขาเป็นแฟนก็คงโชคดีมากๆ อย่างน้อยก็ได้ทำมากกว่านั่งมองรูปแล้วกดเซฟ แล้วก็กดรูปขึ้นมาดู แล้วก็ยิ้ม 
      อันที่จริงทำอะไรก็ได้ให้เขามีความสุข และถ้าการไม่เข้าไปก้าวก่าย ไม่ทักอะไรไปหาเขามากมาย เป็นสิ่งที่ทำให้เขามีความสุข ฉันยินดีนะ

      ฉันแค่อยากมองเห็นเขาจากตรงนี้ไกลๆ เพื่อ.  ให้แน่ใจว่าเขามีความสุข.   และถ้ามีบางครั้งที่เขาไม่มีความสุข.  ฉันจะภาวนาขอให้ช่วงเวลาแห่งความทุกข์อยู่กับเขาไม่นาน.     นั่นคือสิ่งที่ฉันพอจะทำให้เขาได้ ฉันอยากเห็นเขายิ้มได้เยอะๆ เพราะถ้าเขายิ้มได้ ฉันก็จะยิ้มออกเหมือนกัน 
เขาจะเป็นผู้ชายที่ครองตำแหน่งที่หนึ่งในใจฉันไปอีกนานแค่ไหนน่ะหรอ

..อาจจะตลอดชีวิต..



SHARE
Writer
moth
reader
bangs,diary,convas,food,travel and failed love

Comments