" แค่มี "
กลายเป็นหลง ความมีเข้า ทำสงสัย
จนทุกใจ ที่ไม่มี แสนทุกข์เข็น
เริ่มเผาใจ ที่เคยมี ความเยือกเย็น
ให้ทุกข์เข็น ไม่เป็นสุข กังวลใจ

อยากจะได้ อยากมีพร้อม ในทุกอย่าง
จนลำบาก ต้องสรรค์หา มาสนอง
ไม่ว่ามาก เท่าไหร่ ไม่สมปอง
อยากสนอง ตัณหา ที่มากมี

บ้างลืมตัว ทำชั่วช้า จนอับเฉา
จิตใจเรา ต้องมัวหมอง ไม่ผ่องศรี
ลืมว่าเคย มีหลักธรรม นำชีวี
สุดท้ายนี้ ความดี ก็เสื่อมคลาย

ระลึกเถิด นำปัญญา มาสนอง
ให้ตื่นพร้อม รับรู้ หายสงสัย
สุดท้ายแล้ว มนุษย์เกิดมา เพื่อสิ่งใด
จงเตือนใจ ตั้งสติ คิดอีกที

เราไม่มี แบบเขา ใยต้องทุกข์
มองไปที่ ความสุข ยังอยู่ไหม
หากไม่อยู่ ลองหาดู ซ่อนที่ใด
สุดท้ายพบ อยู่ที่ใจ ใช่ไกลตัว

ไม่ต้องมี มากมาย อย่างใครเขา
มีเท่าที่ ตัวเรา หาได้แต่สุขขี
แค่พอใจ มีคุณธรรม นำชีวี
ก็ไม่เสียที ที่ได้เกิด มาเป็นคน
SHARE

Comments