ความย้อนแย้ง
นิสิตหญิงคนนึงนั่งรถเมล์สาย 129 จากมหาวิทยาลัยเพื่อกลับบ้าน
แม่ๆ ทำไมพี่เค้ายังไม่หยุดเรียน เสียงเด็กข้างหลังเอื้อนเอ่ยถามผู้เป็นแม่ แม่ๆ พี่เค้ายังไม่ปิดเทอมหรอ แม่ๆ ทำไมไม่เรียนป.7 คำถามแล้วคำถามเล่าที่เด็กคนนึงเพียรเฝ้าถาม แต่กลับได้รับคำตอบว่านอนได้แล้วน่ะ

ธรรมชาติของเด็กที่อยู่บนโลกนี้ ยังไม่ได้เจออะไรมากมาย คงสงสัยตามประสาของเด็ก นึกย้อนถึงตัวเองก็เป็นแบบเดียวกัน เสียงเจื้อยแจ้วคุยกับแม่จนแม่หลับ พอไม่มีคนคุยก็งอน สุดท้ายก็ต้องหลับเพราะหมดแรง

วันนี้เด็กคนนั้นโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว เลยมองในมุมผู้ใหญ่ แอบรำคาญที่เด็กๆถามไม่รู้จักหยุดหย่อน เหมือนเป็นผู้ใหญ่ที่ไม่ดีเลย

ใช่ มันต่างกันหนิ เราตอบคำถามตัวเองได้

ตอนเด็กเราพยายามถาม เพราะสงสัย แต่คนที่ตอบมักจะรำคาญ และไม่สนใจในสิ่งที่เราถาม มันอาจทำให้เด็กคนนึง เริ่มพูดน้อยลง พอโตขึ้น เค้าเลยไม่ค่อยพูด เพราะรู้ว่าพูดไปก็ไม่มีใครฟังเค้า

น่าเสียดายที่สิ่งเล็กๆแบบนี้ ผู้ใหญ่มักมองข้าม แล้วโทษเด็กว่าทำไมไม่รู้จักพูด ทำไมไม่รู้จักถาม แต่คงสายไปแล้ว

ตอนนี้ถ้ามีใครถามคุณ ขอให้สบตาเค้าแล้วฟังเรื่องที่เค้าเล่าอย่างตั้งใจจริง มันคงจะดีกว่าการไปเคาะโลงแล้วคุย ซึ่งคนนั้นก็ไม่สามารถลุกขึ้นมาพูดคุยกับคุณได้อีกต่อไป
SHARE
Written in this book
me

Comments