AFRICA DIARY แอฟริกาไดอารี่ :  กลับมาแล้วค่ะ
โห มีย่อหน้าอินโทรสำเร็จรูปให้ด้วย เท่สัส 55555
โอเค เข้าเรื่อง
วันนี้ไปทำงานที่บ้านเด็กกำพร้าวันแรก 

ก่อนอื่นขอเล่ารวบยอดในส่วนของเมื่อวานด้วย สั้นๆ ย่อหน้าเดียว เนื่องจากทุกคนอยากไปทะเลมากกกก จึงเอางานส่วนของเมื่อวาน (16.6.2016) ให้เราทำตั้งแต่คืนก่อนๆ (15.6.2016) ...คืนที่เราอู้มาเขียนบันทึกตอนแรกไง ! ละคือเราเข้าใจว่ามันเป็นงานที่ต้องส่งตอนเช้าเมื่อวาน เลยรีบปั่นจนเสร็จทันสว่าง พอปัลลาวี่ - ผู้ดูแลโครงการอาสาสมัคร มาถึงบ้าน ทุกคนกำลังกินข้าวเช้าอยู่ นางก็ถามเราว่าพร้อมยัง เราก็บับ ไข่เจียวคาเต็มจานเต็มปาก ...พร้อมอะระ ? นางก็ พร้อมทำงานไง สรุปข้อมูลเซอเวย์ 132 แผ่นที่เราไปสัมภาษณ์มาใส่พรีเซนเตชั่น !! เราก็ตอบงงๆ อ้าว ให้ทำวันนี้หรอกเหรอ...เสร็จตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว

อึ้งไปเลยดิ

กูก็อึ้ง

แม่งพวกหลอกกูว่าส่งภายในเช้าวันเน้ววววววววว เฬววววววววววววว 55555555555555555555555555555 กูแทบโต้รุ่งทำ นึกว่าพอส่งภายในเช้าจะได้ไปทะเลกันตอนบ่าย เปล่าเลย.. ให้รีบทำจะได้ว่างแต่เช้า ไปทะเลกัน

นั่งงอนพวกอยู่สองชม. พลางโหลดเกมเถื่อนในเว็บแห่งหนึ่ง ก็ตัดสินใจ เออ ไปก็ไป ทะเล ไหนดูซิ ทำไมอยากไปกันนักหนา ณ จุดนี้คือรู้ว่าทะเลที่นี่ขึ้นชื่อติดอันดับโลก แต่หาดแรกที่ไปไม่ได้สวยไง เลยเฉยๆ กำๆบาย ก่อนไปยังระยำได้อีก อั้นฉี่ ไม่ฉี่ที่บ้าน กะไปฉี่ในน้ำทะเล ทุเรศมาก เล่าเองยังรู้สึกทุเรศตัวเอง แล้วเล่าทำไมวะ 55555555555555555555555 แต่พอไปถึง โอ้แม่เจ้า คุณผู้อ่านคะ คือมันสวยมาก น้ำสะอาดมาก ใสมาก คือแบบบรรยายไม่ถูก สวรรค์บนดินอ่ะ คือน้ำใส สวย นีโม่ว่ายเต็ม สวยจนรู้สึกบาปที่จะฉี่ สุดท้ายเลยไม่ฉี่ ไปขอเข้าห้องน้ำโรงแรมแถวนั้นเอา 

จบที่นั่งฮิปสเตอร์อยู่ห้าชม.ได้โดยไม่ทำอะไร ไม่กล้าลงน้ำ มันหนาว 555 เราก็กลับบ้าน อากาศเย็นดี อ้อ ที่นี่เป็นหน้าหนาวค่ะตอนนี้ 16-26 องศา แล้วแต่วัน พอกลับมาก็มีคนมาใหม่สองคน จากปากีสถาน ชื่ออานากับอูเม่ร์ สวัสดี

โอเค ภาพตัดกลับมาที่วันนี้ (17.6.2016) ...เออ ไหนว่าย่อหน้าเดียววะ ล่อไปซะ

เริ่มต้นวันใสๆด้วยการประกาศว่าวันนี้จะเป็นวันแรกที่เราจะได้ไปดูแลเด็กๆที่บ้านเด็กกำพร้ากันค่าาาา ตื่นเต้นมากไหม.. ไม่เลย ขี้เกียจมากบอกตามตรง คือเหนื่อยจากเมื่อวาน o<-< ระหว่างรอก็ต้องเตรียมของ แบ่งกลุ่มกัน มีอาสาสมัคร 15 คนรวมเราแล้ว แต่ละคนก็คิดกิจกรรมไปเล่นกับเด็ก เราก็ไม่ยาก ไปพาเด็กวาดรูป ของถนัดเรา ทีนี้ไงต่อ... ซื้อของไง กลุ่มเรามีสามคน เรา แชห์ดี (ช/อียิปต์) ซอว์เมีย(ญ/อินเดีย) ไปซื้อสมุดวาดรูป ไพ่ ดินสอ กบเหลา เอ้าเดินทางจ้า ปรากฏว่า... 

ทุกร้านปิดหมด ไม่เว้นแม้แต่ร้านขายโถส้วมสุขภัณฑ์หน้าปากซอย

มีความพีคเกิดขึ้น

เฮ้ย ทำไมปิดวะ 55555555 อ๋อ เขาไปสวดมนต์กันทุกเที่ยงถึงบ่ายสามค่ะ เพราะคนที่นี่ส่วนใหญ่เป็นมุสลิม เวลาเขาไปละหมาดนี่คือแบบ ปิดร้านหมด แล้วบวกเวลาพักเม้ามอยในมัสยิดกันอีกชม.-สองชม. กลับมาเปิดอีกทีราวๆบ่ายสี่ แล้วก็ปิดตอนห้าโมงไปละหมาดรอบเย็นทั้งเมือง เออ ดี.. ชิลโคตรๆ นี่มันประเทศที่สโลว์ไลฟ์ของจริง กุยอม

สุดท้ายก็มาได้ซื้อที่ซุปเปอร์มาเก็ตไกลถึงหัวมุมถนน ..ที่กำลังจะดึงชัตเตอร์ปิด หยู้ดดดดดด ขอซื้อของก๊อนนนน พอเข้าไปก็ฮั่นแน่ เจ้าของร้านเป็นชาวจีนค่ะ จะเหลือเหรอ เจอหนีฮ่าวและภาษาจีนยาวๆกระแทกหน้าจนต้องบอกว่ามาจากไทย เขาก็ออ ไทยๆ ไทยวาน..? (Taiwan) ตามด้วยจีนกระแทกหน้าอีกรอบ ไทยแลนด์โว้ยยายย 5555555 กว่าจะสื่อสารกันรู้เรื่องนี่แกพาเม้ามอยไปไกลมาก แต่ด้วยความเอเชียนร่วมใจ คุณยายแกก็แถมผลไม้ให้จำนวนหนึ่งเอาไปกินเล่น และไพ่ที่ตั้งใจมาซื้อ 5 สำรับ คุณยายแกยกให้ฟรีๆเลยค่ะ ขอบคุณมากนะคะยาย จากนี้ไปจะแวะไปอุดหนุนบ่อยๆถ้าไม่ขี้เกียจ คือร้านแกค่อนข้างไกลบ้านและต้องเดินขึ้นลงเนินด้วยนี่สิ เพื่อนที่มาด้วยกันก็ประหลาดใจ ทำไมเขาถึงทำเหมือนเราเป็นคนรู้จักมานานแถมให้ของมากมายมาฟรีๆ อืม... ตรงจุดนี้เราเพิ่งรู้ว่ามันเป็นความอบอุ่นแบบเอเชียทางฝั่งเรา ที่จะเอ็นดูคนร่วมชาติพันธุ์กัน เพราะสองคนที่มาด้วยยืนยันว่าบ้านเค้าไม่มีอะไรแบบนี้ แอบภูมิใจนะ 555

จากนั้นเราก็ขนขบวนไปบ้านเด็กกำพร้า Foyer MGR Leen กัน

บ้านเด็กกำพร้านี้เป็นบ้านหญิงล้วนค่ะ ไม่กว้างมากแต่ก็ไม่ได้แคบ มีสนามเด็กเล่นเล็กๆกับสนามหญ้า ตัวบ้านเป็นอาคารชั้นเดียว ผู้ดูแลเป็นแม่ชี มีรูปเกี่ยวกับศาสนาคริสต์เต็มไปหมด ตอนแรกเด็กๆก็มองพวกเราแบบหวั่นๆดั่งคนแปลกหน้ามาเยือนไม่พอ ผิวก็แตกต่าง ผมยังเสือกเป็นสีฟ้า เด็กๆคงแบบ อีนี่ตัวอะไร หลุดมาจากโซล่าร์ที่เท่าไหร่ มึงมาจากดาวไหน ทำไมดูไม่เหมือนคน ไม่ต้องแปลกใจค่ะน้อง พี่ก็รู้สึกว่าตัวเองห่างไกลความเป็นคนออกไปทุกทีแล้วเหมือนกัน 

อย่างหนึ่งที่อยากเล่าสู่กันฟังคือเรื่องนี้แหล่ะค่ะ เพราะที่นี่คืออัฟริกา คนตะวันตกว่าน้อยแล้ว ที่น้อยกว่าคือคนเอเชียแบบเราๆ เวลาไปเดินตามถนน หรือย่านชุมชนนี่คือโคตรเด่น ทุกคนมอง บางคนเข้ามาทักก็มี แบบ เธอมาจากไหน แต่ไม่ว่าคุณจะตอบเขาว่ามาจากประเทศอะไร เขาก็จะถามว่าคุณพูดจีนได้ไหมอยู่ดี .... 

ทีนี้เด็กๆดูไม่ค่อยให้ความร่วมมือ เราเลยต้องเปลี่ยนแผนมาเป็นทำความคุ้นเคยกันก่อนค่ะ 

----------------------------------------------------------------------------------

สวัสดีท่านผู้อ่านที่เคารพอีกครั้งค่ะ  ข้อความต่อจากนี้เขียนขึ้นวันที่ 11 ธันวาคม 2016
ส่วนข้อความข้างบนนนั้นคือส่วนบันทึกสุดท้ายที่เราเขียนแล้วดราฟเอาไว้ เพราะตอนนั้นเพื่อนมาลากคอออกไปทำงานอะไรสักอย่างกะทันหัน แล้วหลังจากนั้นเราก็ได้พบกับมหางานและความเข้มข้นของการใช้ชีวิตอยู่ในต่างแดนโดยแท้จริง มันมาแบบเขื่อนแตกทะลักมากจนเราไม่มีเวลาเขียนต่อ จนกระทั่งกลับมาไทย ก็เป็นช่วงเปิดเทอมที่มหาวิทยาลัยพอดี เราเลยไม่ได้เข้ามาเขียนอะไรอีกเลย และตอนนี้กำลังจะปิดเทอมเล็กค่ะ เลยมีเวลาว่างกลับมาสะสางอะไรที่ตั้งใจจะทำไว้

จริงๆแล้วเราเสียดายมากๆค่ะ เพราะอยากจะบันทึกความรู้สึก ณ ตอนนั้นเอาไว้กลับมาย้อนอ่าน แต่ว่าไม่ทันแล้ว เลยตั้งใจว่าจะเปลี่ยนจากการเล่าเรียลไทม์รายวัน ฟีลลิ่งมาเต็ม เป็นทยอยเขียนเรื่องราวที่เกิดในมอริเชียสทีละเรื่องๆไป นึกเรื่องไหน อยากเล่าอะไรได้ ก็จะเล่าแทนค่ะ เล่าประสบการณ์สู่กันฟังเนอะ ชีวิตตอนอยู่ที่นั่นพีคมากๆเลยค่ะ ...... ได้สอนภาษาไทยให้เพื่อนเอาไปคุยกันจนประสบความสำเร็จด้วย

อนึ่ง เราเห็นมีคนกดติดตามจากตอนก่อนหน้านี้และยังคอมเม้นต์ด้วย ขอบคุณมากจริงๆค่ะ เขินเลย ดีใจที่สนุกกับเรื่องที่เราเล่านะคะ เรากลับมาเล่าต่อแล้วววว
ถ้ายังไงก็ขอฝากตัวอีกรอบด้วย ขอบคุณค่ะ : ) 
SHARE
Writer
Jairan
Wizard
There's a magic in the air and it calls WIFI.

Comments