อ๊า ก ว๊า ก จ๊า ก
          มันเริ่มต้นที่ผมและเพื่อนทั้งสี่คนมองหาบ้านเช่าที่จะเป็นทั้งที่พักอาศัยและเป็นห้องซ้อมดนตรีของพวกเรา ลืมบอกไป!!! ผมและเพื่อนทั้งสี่คนเป็นนักดนตรีและเป็นนักดนตรีROCK!!!!!  ในยุคสมัยที่ผู้คนมีความเก็บกดทางจิตใจและแอบซ้อนความรุนแรง สิ่งเดียวที่เยียวยาได้คือดนตรีROCK!!!!! เท่านั้น!!! มันเป็นความเชื่อของพวกเรา!!!!! ROCK!!! ROCK!!! อ๊าาาาา!!!!!

          5วันต่อมา . . . และแล้วผมและเพื่อนก็มายืนอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่งที่ติดป้ายประกาศให้เช่าในซอยแห่งหนึ่งบนถนนลาดพร้าว ผมและเพื่อนทั้งสี่คนยืนมองบ้านหลังนี้กันอยู่นาน มันเป็นบ้านเดียวที่มีรั้วล้อมรอบ มีสนามเล็กๆหน้าบ้าน ตัวบ้านนั้นเป็นบ้านสองชั้น ชั้นบนมีสองห้อง ส่วนชั้นล่างเป็นห้องโถงโล่งๆ ซึ่งผมจิตนาการว่าหนึ่งในสองห้องของชั้นบนนั้นจะทำเป็นห้องซ้อมดนตรี 

"กูชอบว่ะ . . . "  เค(มือกีต้าร์)พูดสั้นๆ
"ค่าเช่าถูกด้วย อืมๆ"  เอฟ(มือเบส)พูดเบาๆ
"เ-ี้ย!!! เช่าเลยๆชอบๆ"  ซี(มือกลอง)พูดเสียงดัง!!!
" . . . . . "   ผมไก่(ร้องนำ) พยักหน้ารับคำบรรดาเพื่อนผม

          ห้าวันต่อมา ผมและเพื่อนก็ย้ายข้าวของและทำความสะอาดพร้อมสมบูรณ์ ห้องซ้อมดนตรีก็เรียบร้อย!!! เพื่อเป็นการฉลองบ้านใหม่!!! ผมและเพื่อนต้องบรรเลงเพลงROCK!!! เท่านั้น!!! และเรา

"Intro . . . มา"  ผมจับไมค์พร้อมตะโกน
"🎵🎶😱😨🎶🙈😱🎵🎵🙈"

"Solo . . . ปั๊งงงงง" เคเหยียบเอฟเฟ็กกีต้าร์
"🎶อี๊ดดดดด _ . . . แอ๊ดๆตี๊ดดดดด😱😱"

"หยุด!!!!! ถ้าไม่เลิกเสียงดัง!!! จะแจ้งตำรวจ!!!"
 . . . เสียงผู้หญิงปริศนา ผมและเพื่อนหยุดนิ่งกันทุกคน พร้อมกับมองหน้ากัน

"เสียงใครว่ะ สาสสสสส!!! ขัดอารมณ์จิงๆ" 
ซีพูดขึ้นมาด้วยอารมณ์ไม่พอใจ

"เสียงมาจากทางหน้าบ้าน เดี่ยวกุลงไปดูเอง"
ผมพูดพร้อมกับหันหลังเดินเปิดประตูห้องออกมา โดยเพื่อนผมทั้งสามคนก็ตามออกมาด้วย ผมเดินออกมาหน้าบ้านก็พบกับผู้หญิงสูงวัยคนหนึ่ง ยืนอยู่หน้ารั้วบ้าน ผมเดินเข้าไปหาที่หน้ารั้วแบบงงๆ . . . 

"พวกเธอเสียงดังกันมาก!!! มันรบกวนฉัน!!! "
หญิงสูงวัยพูดด้วยเสียงไม่พอใจ
"เลิกเสียงดังซ่ะ ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจ!!!"
หญิงสูงวัยพูดขู่

"ขอโทษครับป้า เดี่ยวต่อไปผมและเพื่อนจะซ้อมดนตรีกันเบาๆครับ"   
ผมพูดพร้อมก้มศีรษะขอโทษ . . . 

"ห้ามเล่นเลย!!! บ้านฉันอยู่ติดพวกเธอยังไงก็เสียงดัง ห้ามเล่นๆ!!!"  
หญิงสูงวัยพูดพลางชี้นิ้วไปที่บ้านที่รั้วติดกับบ้านที่ผมและเพื่อนเช่าอยู่ 

          ผมและเพื่อนยืนรับฟังหญิงสูงวัยที่บ่นๆอยู่นาน ก่อนจะเดินกลับไป ผมและเพื่อนมารู้ทีหลังว่าป้าแกมีชื่อว่า ป้าจัย . . .  จากเหตุการณ์โดนมนุษย์ป้าด่า ทำให้ผมและเพื่อนปรึกษากันเรื่องซ้อมดนตรีกันเบาๆลงบวกกับปรับปรุงห้องให้เก็บเสียงมากขึ้นตามแบบนักดนตรีใส้แห้งและงบน้อย ซึ่งมันขัดกับวิถีROCK!!!!! ของพวกเรายิ่งนักที่ต้องใส่อารมณ์กับพลังเสียงให้โลกฟัง เซง!!!!! 

          วันต่อมา ประมาณเวลา 14:00น. ผมและเพื่อนก็ซ้อมดนตรีกันแบบพยามให้เบาลง . . . 

"เอ๊า!!! 3-4 แช๊กๆ" 
 ซีตีไม้กลองให้จังหวะเริ่ม
"🎵🎶😱😨🎶🙈😱🎵🎵🙈"

ผมจับไมค์ร้อง . . . 
"🎵🎶😱😨🎶🙈😱🎵🎵🙈"


          ผมและเพลงบรรเลงเพลงROCKไปเรื่อยๆ จนเข้าเพลงที่ 2  ก็มีเสียง . . . 

"ปู้ง!!!!! หยุด!!! ยังไม่เข้าใจหรือว่ามันรบกวนคนอื่นเขา!!!!! "    
เสียงอะไรบางอย่างกระทบผนังบ้านพร้อมกับเสียงผู้หญิงที่คุ้นๆ

          ผมและเพื่อนหยุดเล่นกันทันที พร้อมกับสบตากัน แล้วทำหน้าเสียอารมณ์กันทุกคน

"ป้าแกได้ยินได้ไงว่ะ ห้องเราก็เก็บเสียงกันดีแล้ว ห่าาาาาราก"   เอฟเพื่อนผมบ่นขึ้น . . . 

"กูว่ากู ไปยืนฟังนอกห้องก็แทบไม่ได้ยินเสียงแล้วน่ะ เห้อออออ"   ผมพูดเสริมอีกคน . . . 

"ไป!!! พวกเราไป!!! เคลียร์กับมนุษย์กันเว้ย!!!!! อ๊าาาาา!!!"    ซีพูดพร้อมกับเปิดประตูห้องออกไป โดยมีผม เคและเอฟเดินตาม 

          ชั่วอึดใจต่อมา ผมและเพื่อนก็ยืนอยู่หน้ารั้วที่เดิมเหมือนเมื่อวานโดยมีป้าจัยคนเดิมยืนอยู่นอกรั้วหน้าบ้าน . . . 

"ป้า!!! ป้าทำเกินไปน่ะ!!! ผมเล่นกันเบาๆลงแล้วน่ะ! เสียงก็แทบไม่ดังออกจากห้องแล้วด้วย ป้าแกล้งพวกผมแน่ๆ"     
ซีพูดเสียงดังต่อหน้าป้าจัยด้วยอารมณ์โมโห . . . 

"พวกเธอเสียงดังรบกวนฉัน!!!" 
ป้าจัยตอบสั้นๆด้วยหน้าตาไม่สนใจคำพูดของเพื่อนผมเลยสักนิด 

"แล้วป้าจะให้พวกผมทำไง พวกผมมาเช่าบ้านนี้เพื่อเป็นที่อยู่กับใช้ซ้อมดนตรี ป้าเห็นใจพวกผมหน่อยเหอะ"  
ผมพูดขอความเห็นใจด้วยเสียงสุดสุภาพ . . . 

"ฉันไม่สนใจล่ะ ฉันอยู่บ้านแบบสงบๆ แต่พวกเธอมารบกวนฉันก่อน ย้ายออกไปซ่ะ!"
มนุษย์ป้าพูด . . . 

"ผมจะย้ายออกได้ไง ผมพึ่งมาอยู่เมื่อวานเอง ถ้าผมและเพื่อนย้ายออกตอนนี้ ค่ามัดจำ20,000 ผมก็ไม่ได้คืน ป้าจ่ายค่ามัดจำให้พวกผมป่ะล่ะ"
ผมพูดตอบแบบตรงๆ

"นั้นมันเรื่องของเธอ ฉันไม่สน!!! ถ้าเสียงดังรบกวนฉันอีก ฉันจะแจ้งตำรวจ" 
มนุษย์ป้าทำหน้าเชิดแล้วตอบห้วนๆ

"งั้นปล่อยให้ป้าแกแจ้งตำรวจเหอะ"
เคมืิอกีต้าร์สุดนิ่งพูดสั้นๆ

"งั้นเราไปซ้อมต่อเหอะ!!! ไป!!! GoOoO"
ซีพูดด้วยอารมณ์กวนๆ แล้วเดินกลับเข้าบ้าน

          ผมและเพื่อนทั้ง 4คน เดินกลับเข้าบ้านโดยทิ้งมนุษย์ป้าให้ยืนบ่นอยู่คนเดียว ผมและเพื่อนกลับเข้าห้องและซ้อมดนตรีด้วยเสียงเต็มอัตราROCK!!!  ผ่านไป 5บทเพลง ผมค่อยๆแอบเดินมาดูมนุษย์ป้าว่ากลับไปยัง ปรากฏว่ามนุษย์ยังอยู่ที่รั้วหน้าบ้านเหมือนเดิม พร้อมกับหูที่แนบมือถือ แล้วทำสีหน้าไม่พอใจ  มนุษย์ป้าต้องโทรแจ้งตำรวจแน่ๆ ผมใจคอไม่ดี แต่อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดเพราะเรามัน ROCK!!!!!  ผมเลยเดินกลับไปซ้อมดนตรีต่อ . . . 

          เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง ผมและเพื่อนหยุดพักซ้อมดนตรี ผมเลยจะเดินไปดูว่าป้าจัยยังอยู่หรือเปล่า พลางคิดในใจว่า . . . 
"ตำรวจไม่มาจร้าาาาา ฮ่าๆ 😄"
          ผมแง้มม่านบานเกร็ดหน้าบ้านเพื่อดูที่รั้ว ภาพที่ผมเห็นคือป้าจัยนอนอยู่กับพื้นหน้าบ้าน!!! ผมตกใจ!!! รีบเดินออกไปที่หน้าบ้าน พร้อมกับตะโกนว่า . . . 
"เฮ๊ย!!! ไอ้เค! ไอ้เอฟ! ไอ้ซี! ออกมานี้เร็ว"

          ผมเดินเข้าไปดูมนุษย์ป้าไกล้ๆ โดยมีเพื่อนผมทั้งสามเดินตามออกมาจากบ้าน . . . 

"เ-ี้ย!!! ป้าแกแม่งตายแล้วแน่ๆ"  
ซีพูด . . ?

"ป้าแกคงโกรธพวกเราจนตาย หึหึ" 
เอฟพูด . . .

"ป้าแกยังหายใจ"  
เคพูดสั้นๆ . . .

          ผมก้มลงเอามือไปแตะแขนมนุษย์ป้าเบาๆและเรียกชื่อป้าจัย ทันทีที่เรียก ป้าจัยลืมตา ลุกขึ้นนั่งและสบัดแขนผมพร้อมกับพูดว่า . . . 
"อย่ามายุ่งกับฉัน!!!" 
สิ้นเสียงพูด มนุษย์ป้าก็รีบเดินกลับไปบ้าน ทิ้งผมและเพื่อนให้ยืนงงกัน . . . 

          หลังจากวันนั้น ก็ผ่านไป 2วัน แล้วก็ผ่านไป 3วัน ผมและเพื่อนซ้อมดนตรีกันตามปกติ แต่ไร้เงามนุษย์ป้า ทำให้พวกผมพลางคิดและรู้สึกไม่ดีว่ามนุษย์ป้าแกป่วยหรือเป็นอะไรไปเปล่า 
          และเช้าวันหนึ่ง ประมาณ 7:00 น. ก็ได้มีเสียงรถมูลนิธิ ปลูกพวกเราทั้ง 4คน ผมและเพื่อนรีบเดินออกไปดูที่หน้าบ้าน รถมูลนิธินั้นจอดที่หน้าบ้าน โดยผมและเพื่อนเห็นเจ้าหน้าที่มูลนิธิสองคนหิ้วศพที่ห่อผ้าขาวไปที่ท้ายรถและก็ขับออกไป ผมและเพื่อนกลับเข้าบ้านด้วยความเงียบกันทุกคน 

"เราอย่าพึ่งจิตนาการกันเลย" 
เค พูดด้วยหน้านิ่ง . . . 

"บาปกรรมๆ พวกเราทำคนแก่โมโหจนตาย หึหึ"
เอฟ พูดด้วยสีหน้าสลด . . . 

"เ-ี้ย!!! ป้าแกตายจริงๆหรือว่ะ?"
ซี พูดเสียงดัง . . . 

" . . . . . . . . . . . . . . . "
ผม นั่งคิดเรื่องราวต่างๆด้วยความเงียบ

          วันต่อมา ที่บ้านป้าจัยก็มีคนแปลกหน้า 2-3คนที่หน้าตาดูซึมเศร้า ผมทำทีเอาขยะไปทิ้งหน้าบ้าน แล้วเดินเชียดไปหาคนแปลกหน้าที่รั้วบ้านป้าจัย . . . 
"เสียใจด้วยน่ะครับ ป้าจัยเป็นคนดี"
ผมพูดกับหญิงสาวคนหนึ่ง ที่น่าจะเป็นลูกสาวป้าจัยเพราะหน้าตาบล็อกเดียวกันเลยจริงๆ (ป้าแกตอนสาวๆนี้ก็สวยเนอะ . . . ผมคิดในใจ หุหุ)
หญิงสาวมองผมด้วยความแปลกใจ (คงจะสงสัยว่าผมเป็นใครแน่ๆ . . . ผมคิดในใจ)
"ผมชื่อไก่ครับ อยู่บ้านถัดไปครับ เออ . . . ขอโทษน่ะครับ คือตั้งสวดศพที่วัดไหนอ่ะครับ เผื่อผมจะฟังพระสวด"
ผมถามหญิงสาว(สวย) . . . 

"วัดเทพลีลาค่ะ"  
หญิงสาวตอบสั้น . . . 

"อ่อครับๆ รบกวนถามชื่อหน่อยครับ?"
ผมพยักหน้าและถือโอกาสถามชื่อหญิงสาว . . . 

"ไอ้ไก่!!! ไปกันได้แล้ว! หม้อตลอดดดดด"
เสียงซีเพื่อนผมเรียกให้รีบไปขึ้นรถ ซึ่งขัดจังหวะผมมาก!!!!! แต่ก็ถูกแล้วที่ซีมันเรียก เพราะวันนี้พวกเรามีงานไปเล่นที่คอนเสิร์ต อ๊า ก ว๊า ก จ๊า ก
ซึ่งตอนนี้ผมและเพื่อนก็น่าจะสายแล้ว ผมเลยรีบส่งยิ้มบอกลาและเดินจากมาจากหญิงสาว . . . 

          คอนเสิร์ตจบไปด้วยดี ด้วยการระเบิดพลังROCKของพวกเรา(อ๊าก!!!!!) ผมและเพื่อนก็พากันกลับบ้าน ซึ่งเวลาประมาณตี3 ก็ถึงบ้าน ระหว่างที่รถกำลังจะถึงหน้าบ้านซึ่งจะต้องผ่านหน้าบ้านป้าจัยนั้น พวกเราทั้ง4คน8ตาก็เห็นป้าจัยยืนอยู่ที่รั้วหน้าบ้านของแก!!!! ป้าจัยแกค่อยๆหันมามองที่รถ!!!! 

"เ-ี้ยยยยย!!!!! ผีมนุษย์ป้าหลอก!" 
ซี คนขับตะโกนขึ้นเสียงดัง พร้อมกับเหยียบเบรกหยุดรถที่รั้วหน้าบ้านป้าจัยพอดี . . . 

"ซี!!! จอดรถทำไมตรงๆนี้หว้าาาาา"
เอฟ พูดด้วยความกลัว . . . 

          ร่างป้าจัยค่อยเข้ามาไกล้ๆทางซ้ายของฝั่งรถ ผม เอฟและซีี ไม่รอช้าที่จะลงรถทางฝั่งขวาของรถ โดยทิ้งเคไว้ในรถคนเดียว เราทั้ง3คนลงรถเสร็จก็จะวิ่งไปที่หน้ารถเพื่อเข้าบ้าน แต่ป้าก็ยืนดักหน้าเราทั้ง3คน!!! ผมซึ่งเป็นคนนำหน้าตกใจมาก!!! เข่าอ่อน ก้มลงนั่งหลับตา พนมมือ โดยเอฟและซีก็ทำตาม

"ผมผิดไปแล้วคับ!!! ป้า! ผมขอโทดดดดด"
ผมพูดด้วยความกลัว . . . 

"อย่าๆ ทำไรผมเลยค๊าบบบบบ ป้า หึหึ"
เอฟ พูดทั้งน้ำตา . . . 

"เ-ี้ย!!! อ๊ากกกกก!!!! กูตายแน่ๆ"
ซี พูดเสียงดังเหมือนเดิมด้วยความกลัว . . . 

          ผมลืมตาขึ้น ร่างป้าจัยยังยืนอยู่ตรงหน้าผม จ้องมองผมด้วยสายตาโตกว้าง แล้วมีเสียงว่า
"อ่าาาาา อร๊าก!!!!! ร๊าาาาา" 

          ผมหันหลังวิ่ง โดยเอฟกับซีวิ่งนำไปตอนไหนไม่รู้ พวกเราวิ่งกันเหมือนลืมเหนื่อย จนถึงป้ายรถเมย์หน้าบิ๊กซีริมถนนลาดพร้าว เราตัวสั้นกันทั้ง3คน นั่งติดกันทั้ง3คน ผมนึกห่วงเคที่ไม่มาด้วยกัน ไม่รู้ว่าจะเป็นไรมั่ง

"เค มันจะๆเป็นๆอะไรป่าววววว ว่ะๆ"
ผมพูดติดๆขัดๆ . . . 

"ไอ้เ-ี้ยเค มันดูแลตัวเองได้!!! กูมั่นใจ"
ซี พูดตอบผมให้หายห่วง . . . 

          ผม เอฟและซี ทั้ง3คนนั่งอยู่ที่ป้ายรถเมย์จนสว่างโดยไม่มีใครหลับ เวลาเกือบ 7โมงเช้า แล้วเราก็ตกลงใจที่จะเดินกลับบ้าน ชั่วอึดเราทั้ง3คนก็ถึงหน้ารั้วบ้านป้าจัยซึ่งดูเงียบวังเวงมาก ผมรีบกลั้นใจเดินผ่านโดยเร็ว ผมเดินเปิดประตูเข้าบ้านโดยมีเอฟและซีเกาะหลังมาติดๆ . . . 
          เราทั้ง3คนเข้ามาในตัวบ้านและทิ้งตัวลงนอนกับพื้น และก็มีเสียงคนเดินลงบันไดจากชั้นสอง เคนั้นเอง เคเดินลงบันไดมาช้าเหมือนพึ่งตื่นนอน 

"เ-ี้ย!!! ไอ้เค มึงไม่เป็นไรใช่ไหม"
ซี พูดเสียงดังด้วยความเป็นห่วง . . . 

"คุณพระคุ้มครอง กูห่วงมึงน่ะเค"
เอฟ พูดด้วยความโล่งใจ . . . 

"เค แล้วเมื่อคืนมึงไปอยู่ไหนมา ไหนเล่าให้กูฟังดิ ว่ามึงโดนไรยังไงมั่งว่ะ?"
ผมถามเคด้วยความอยากรู้ . . . 

          เคยืนฟังผม เอฟและซี พร้อมขยี้ตาพึ่งตื่น แล้วยืนมองดูผมทั้ง3คน แล้วพูดว่า . . . 
กูไม่โดนไรน่ะ ป้าแกก็ไม่บ่นเรื่องเราซ้อมดนตรีเสียงดังแล้ว ป้าแกบอกว่าช่วงที่ผ่านมา ที่มาบ่นมาด่าเราอ่ะ เพราะเครียดเรื่องหมาของแกที่ไม่สบาย แต่ตอนนี้หมาของป้าแกตายแล้ว ก็วันที่รถมูลนิธิมารับศพนั้นล่ะ หมาแซมเบอนาดห่อผ้าขาวนี้เหมือนศพคนเลยเนอะ ไอ้หมาตัวนี้ ป้าแกเลี้ยงมาตั้งแต่เป็นลูกหมาเกือบยี่สิบปีมั่ง ป้าและครบครัวแกเลยผูกพันธ์ เลยจัดงานศพให้เจ้าหมาตัวนี้ 













SHARE

Comments