เสี้ยวความทรงจำ
เชื่อว่าทุกคนที่หลงเข้ามาอ่านเรื่องนี้ คงไม่มีใครไม่รู้จักโปเกม่อน

(ใจเย็น ๆ นะ ไม่ได้ตั้งชื่อเรื่องผิด...)

ใช่ เกมที่มีมาสคอตเป็นหนูสายฟ้าสีเหลือง ๆ หางหยัก ๆ นั่นแหละ เอาจริง ถ้าพูดถึงโปเกม่อน หลายคนคงรู้จักแค่เจ้าหนูปิกาจูตัวเดียวด้วยซ้ำ

ขยับขึ้นมาอีกนิด บางคนอาจได้เคยเล่นเกมนี้ตอนยังเป็นเด็กน้อย ถือเครื่องเกมบอยจอขาวดำ พยายามไล่จับโปเกม่อนที่ ณ ตอนนั้นมีอยู่สิริรวมทั้งสิ้น 151 ตัวให้ครบ

นับจากวันนั้น เวลาล่วงเลยมาอีก 20 ปี (ใช่ค่ะ ปีนี้โปเกม่อนอายุครบ 20 ปีพอดี) หลายคนคงเลิกเล่นโปเกม่อนไปแล้ว คนรุ่นเก่าถูกแทนที่ด้วยเด็กรุ่นใหม่ที่เพิ่งเข้ามาสัมผัสกับเกมนี้เป็นครั้งแรก

เวลาผ่านมานานขนาดนั้น แน่นอนว่าตัวเกมย่อมมีพัฒนาการเป็นธรรมดา ตอนนี้โปเกม่อนไม่ใช่แค่เกมเด็ก ๆ อีกต่อไป ระบบในเกมเพิ่มมามากขึ้น ระบบการต่อสู้และการเพาะเลี้ยงมีความซับซ้อนมากขึ้น มีระบบออนไลน์เพื่อเล่นกับเพื่อน ไม่ก็คนแปลกหน้า นั่นทำให้เกมนี้ดูท้าทายขึ้นมาในสายตาเด็กโข่ง-- เอ่อ เกมเมอร์สายฮาร์ดคอร์ทั้งหลาย

และตั้งแต่มีระบบออนไลน์เข้ามา สังคมของผู้เล่นเกมนี้ก็ขยายกว้างขึ้นเรื่อย ๆ ผู้คนมากมายถูกเชื่อมโยงเข้าหากันด้วยเครื่องเกมเล็ก ๆ แต่ละคนแลกเปลี่ยนโปเกม่อนกัน ต่อสู้กัน พูดคุยทำความรู้จักกัน ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน

เราเองก็เป็นหนึ่งในนั้น...

ว่ากันตามตรง กลุ่มเพื่อนที่ยังสนิทกันจนถึงทุกวันนี้ ที่รู้จักกันได้ก็เพราะเกมนี้นี่ล่ะ

เราเป็นคนหนึ่งที่แบทเทิลไม่ได้เรื่อง แย่จนถึงขนาดที่ว่าถ้าเล่นสิบตาคงแพ้ไปสักเก้า อีกตาหนึ่งบังเอิญดวงดี อีกฝ่ายตีไม่โดน เลยฟลุคชนะมาเฉย ๆ

แต่สิ่งที่เราทำได้ดีคือการเพาะ หลายคนที่ได้เล่นภาคใหม่ ๆ คงรู้ซึ้งถึงความยากของมันดี ไม่สิ จะว่ายากก็ไม่เชิง แต่เป็นสิ่งที่ต้องอาศัยการวางแผน ความอดทน และที่สำคัญ... ดวง

เมื่อสามปีที่แล้ว ชีวิตเราก็วนเวียนอยู่กับสิ่งนี้ล่ะ เพาะโปเกม่อน เทรดกับเพื่อน ดูคนอื่นแข่งบ้าง ทำเพจบ้าง ไปคุยกับสตาฟจัดงานบ้าง เกมนี้กลายเป็นส่วนสำคัญในชีวิตของเราไปโดยไม่รู้ตัว

เวลาผ่านไป กระแสของเกมเริ่มเบาลง ภาระในชีวิตของแต่ละคนเพิ่มมากขึ้น เพื่อนแทบทุกคนวางมือจากเกมนี้ แยกย้ายกันไปตามทางของตน

แน่นอน เรายังคุยกันอยู่ แต่บรรยากาศที่เคยมีกลับค่อย ๆ เลือนหายไป ทีละเล็ก ทีละน้อย

ดูเหมือนว่าไม่มีใครรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงนั้น มันคงช้าเสียจนไม่มีใครรู้สึกตัว หรือไม่ก็ไม่มีใครใส่ใจที่จะเอ่ยถึง

รู้ตัวอีกที บรรยากาศเหล่านั้นก็หายไปจนหมดสิ้นเสียแล้ว สาบสูญไปราวกับว่าทุกสิ่งไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน...

สามปีถัดมา เรากลับมาเล่นเกมนี้อีกครั้ง หลังจากที่ห่างหายไปนานแสนนาน

สิ้นเดือนนี้กำลังจะมีการแข่งขัน International Challenge 2016 ประจำเดือนมิถุนายน ชื่อฟังดูยิ่งใหญ่ แต่เปล่าหรอก เป็นแค่การแข่งเก็บแต้มออนไลน์ประจำเดือน เพื่อคัดหาคนที่จะก้าวไปแข่งในสนามที่ใหญ่กว่า

ไม่รู้ว่าเกิดนึกครึ้มอะไรขึ้นมา กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็เผลอสมัครไปเสียแล้ว...

เด็กที่แบทเทิลไม่เป็น ฝีมือการแข่งอยู่ระดับไก่กาปลากระป๋องแบบเรามีเวลาแค่สัปดาห์เดียวในการจัดทีมและซ้อมแข่ง

ด้วยความที่ไม่ได้เล่นมานานมาก ชีวิตวุ่นวายอยู่กับการเรียน กิจกรรม และการสอบ สุดท้ายเลยเหมือนกับการต้องมารื้อฟื้นพื้นฐานใหม่ทั้งหมด

โชคดีที่ทีมเก่าที่เคยเพาะไว้ยังพอใช้ได้อยู่ เราเลยตัดสินใจว่าจะเพาะเพิ่มแค่ตัวสองตัว เอามาอุดช่องโหว่ที่ขาดไปของทีมเก่า

ขณะที่กำลังเลื่อนดูโปเกม่อนที่มีเพื่อหาตัวที่พอเพาะได้อยู่นั้นอยู่นั้น สายตาก็ไปสะดุดเข้ากับโปเกม่อนตัวหนึ่ง

ไม่ใช่ตัวมันหรอกที่สะดุดตาเรา แต่เป็นชื่อเจ้าของต่างหาก...

ชื่อสั้น ๆ ประกอบด้วยตัวอักษรแค่สามตัว ทว่ากลับกระตุ้นความทรงจำได้นับร้อยนับพัน

มือกดเข้าไปดูข้อมูลของโปเกม่อนตัวนั้น เมื่อพิจารณาจากท่า นิสัย และค่าพลังแล้ว บอกได้เลยว่าโปเกม่อนตัวนี้ผ่านการเพาะมาอย่างตั้งใจ ไม่ใช่แค่สักแต่จับมาให้มันจบ ๆ

อาจดูเหมือนไร้ค่าในสายตาของคนส่วนใหญ่ แต่สำหรับเรา มันไม่ใช่แค่เศษเสี้ยวของข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์...
มันคือเศษเสี้ยวของความทรงจำที่ขาดหาย
เราลืมไปหมดสิ้นว่ากำลังจะทำอะไร ในใจรู้แต่เพียงว่ามีอะไรบางอย่างผิดพลาด ความรู้สึกบางอย่างหายไป ถูกหลงลืม ถูกทิ้งให้อยู่ในซอกหลืบลึกลับมานานแสนนาน

เรากวาดสายตามองหาโปเกม่อนเหล่านั้น เลื่อนดูตัวแล้วตัวเล่า กล่องแล้วกล่องเล่า เร็วขึ้นเรื่อย ๆ จนตาเริ่มลาย
คล้ายกับว่ากำลังควานหากุญแจดอกเล็ก ๆ ท่ามกลางมหาสมุทรอันกว้างใหญ่...
ชื่อที่คุ้นตา โปเกม่อนที่เป็นสัญลักษณ์ของแต่ละคน ทุกสิ่งทุกอย่างปรากฏให้เห็นพร้อม ๆ กับการกลับมาของความทรงจำที่ลืมเลือนไปนานแสนนาน ความพยายาม ความรู้สึก ความสัมพันธ์ ทุกอย่างซัดกลับมาระลอกแล้วระลอกเล่า ราวกับคลื่นทะเลที่ซัดสาดเข้าหาฝั่ง

สิ่งที่ถูกปิดผนึกมานานได้รับการปลดปล่อย เศษเสี้ยวความทรงจำแต่ละชิ้นเริ่มปะติดปะต่อกันจนเห็นภาพที่ชัดเจน ยิ่งพยายามค้นหา ก็ราวกับว่ากำลังย้อนเวลากลับไปอยู่จุดนั้นอีกครั้ง

โปเกม่อนตัวนี้ได้มาตอนที่ในกลุ่มจัดกิจกรรม...
ตัวนี้ได้มาตอนไปมีตติ้งครั้งแรก...
ตัวนี้ได้มาจากสตาฟตอนงาน Trainer Street...
ตัวนี้ไปขอเขามา เขาเลยเพาะให้...

ทุกสิ่งทุกอย่างย้อนกลับมา แต่ในขณะเดียวกัน สิ่งเหล่านั้นก็เป็นเหมือนกับเครื่องย้ำเตือนให้เรารู้ว่า ที่ผ่านมา เราหลงลืมอะไรไปมากมายเหลือเกิน

คิดถึงบรรยากาศเหล่านั้น คิดถึงจนแทบเรียกว่าโหยหา

แต่ใจก็รู้ดีว่ามันคงไม่มีทางย้อนกลับมาอีกแล้ว กาลเวลายังคงทำหน้าที่ของมันต่อไป

ไม่ใช่ทุกคนที่ยังกลับมาเล่นแบบเรา หลายคนเลิกเล่นถาวร หลายคนเปลี่ยนไปเล่นเกมอื่น รุ่นพี่หลายคนวุ่นวายอยู่กับการฝึกงาน เพื่อนบางคนขายเครื่องทิ้งไปแล้ว และหลายคนก็หายไปจากกลุ่มตั้งแต่สองสามปีก่อน

คงมีแต่โปเกม่อนเหล่านั้นแหละมั้ง ที่เป็นหลักฐานยืนยันเพียงหนึ่งเดียวว่าครั้งหนึ่ง ความสัมพันธ์เหล่านั้นเคยเกิดขึ้นจริง...

แม้ว่าตอนนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างจะจากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับมาแล้วก็ตาม 
แด่เพื่อนทุกคนที่บังเอิญพบกันเพราะเกมนี้ ไม่ว่าจะยังจำกันได้หรือไม่ก็ตาม :)
SHARE
Writer
Celestophia
Lost in Imagination
Jack of all trades, master of none.

Comments

bams
3 years ago
ฉันเลือกนายนะ! ปิกาจู!
Reply
Celestophia
3 years ago
^___^
pyocolacharat
3 years ago
โตกับเกมนี้มานาน นานจนทุกวันนี้ก็คิดถึงความทรงจำกับเพื่อนๆอยู่ตลอดเหมือนกันครับ
Reply
Celestophia
3 years ago
คิดถึงตอนที่เกมยังบูมอยู่นะคะ ได้เพื่อนมาเยอะแยะเลย :')