ความสุขง่ายๆ ที่หายไป
ไอติมจะเข้าปากผมอยู่แล้วถ้าเธอไม่ขัดจังหวะ

เธอใช้ปลายช้อนชี้ให้ผมดูบางอย่างนอกกระจกร้าน ภาพที่ผมเห็นคือคุณลุงคนหนึ่งอายุเหยียบเลขหกกำลังสไลด์ตัวลงมาจากสไลเดอร์ ลุงก้นจ้ำม้ำกับพื้นทราย แต่แทนที่จะอาย แกกลับยิ้มร่าตาหยีเหมือนเด็กๆ หลานสาวตัวกระจ้อยหัวเราะจนเห็นฟันหลอ ผมตักไอติมเข้าปาก ยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่ได้

หลานสาวรบเร้าคุณลุงให้เล่นอีกรอบ สาวน้อยปีนขึ้นสไลเดอร์และแลนด์ดิ้งลงจอดอย่างสวยงาม ปัดทรายออกจากกระโปรงสีชมพู คุณลุงปีนอย่างระมัดระวังขึ้นไปอีกรอบ หลานตะโกนเชียร์อยู่ข้างล่าง แล้วคุณลุงก็ไหลลงมาแหมะกับพื้นทรายเป็นรอบที่สอง สายตาหลายคู่ในห้างมองมาทางสองคู่เล่นต่างวัย ในแววตาพวกเขามีทั้งแววตำหนิ มีทั้งรอยยิ้ม และมีทั้งแววอิจฉา ผมเดาว่าพวกเขาคงอยากจะเล่นอย่างนี้บ้างเหมือนกัน...ขนาดผมเองยังอยากเล่นเลย

"ตอนเด็กๆ เคยเล่นแบบนี้มั้ย" เธอเอาไอติมเข้าปาก ผมพยักหน้า ใครๆ ก็เคยเล่นทั้งนั้นแหละ

นอกกระจกร้านไอติม เด็กๆ อยู่ในสนามทราย มีพ่อแม่และลุงป้านั่งล้อมรอบ เฝ้ามองเด็กๆ วิ่งว่อนทรายสะบัด คอยร้องบอกเป็นระยะว่า "ช้าๆ ลูก! ระวังล้ม!" แต่เด็กก็คือเด็ก และเด็กไม่เคยฟังอะไรเลย พวกเขาวิ่งราวกับโลกนี้ไม่มีอุปสรรคและไม่มีอันตราย ไม่มีขีดจำกัด ไม่มีคำว่าเป็นไปไม่ได้ สุดท้ายก็ล้มแหมะหน้าจมทราย...เงยหน้ามาร้องไห้จ้า...ก็ไม่ใช่ทุกคนหรอกที่ร้อง บางคนก็หัวเราะ บางคนก็ยิ้มแฮ่ บางคนจะไม่ยอมลุกจนกว่าแม่จะมาอุ้ม บางคนจะใช้มือยันพื้นลุกขึ้นยืนด้วยตัวเอง

ความมหัศจรรย์ของเด็กคือในหัวพวกเขามีแต่คำว่า "ล้ม" แต่ไม่มี "ล้มเหลว"

มีแต่คำว่า "ผิด" แต่ไม่มี "ผิดพลาด"

ศัพท์สองคำนี้ยากไปสำหรับเด็ก และนั่นอาจเป็นเหตุผลลับๆ ที่ทำให้เด็กลุกขึ้นใหม่อัตโนมัติโดยไม่เสียเวลาสักเสี้ยววินาทีเดียวคร่ำครวญหาเหตุผลดีๆ มาซ้ำเติมตัวเอง 

"นี่ ทำไมความสุขของเด็กมันง่ายจัง แค่ได้เล่นสไลเดอร์ก็มีความสุขแล้ว" เธอถาม ซึ่งผมไม่รู้คำตอบ ทำไมความสุขของเด็กถึงง่ายกันนะ ตอนเด็กๆ ความสุขของผมก็เป็นเรื่องง่ายๆ อย่างการได้เล่นวิ่งไล่จับ หรือการได้วิ่งไล่รถเข็นขายไอติม ตอนนั้นไม่ต้องวุ่นวายถ่ายรูปอวดใครด้วยว่า "เฮ้ เห็นมั้ย ฉันได้กินไอติมด้วยนะ" ตอนเด็กๆ สิ่งที่เราต้องการในมีน้อยมาก และความสุขก็เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้ง่ายมากๆ

แต่ยิ่งโตขึ้นดูเหมือนอะไรๆ ในชีวิตจะยิ่งซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ เรามีภาระเพิ่มขึ้นตามจำนวนแท่งเทียนบนเค้กวันเกิด (สังเกตง่ายๆ เราใช้เวลาจุดเทียนนานขึ้นและยากขึ้นทุกปี บางปีนี่ต้องนั่งคำนวณกันเลยว่าต้องซื้อเค้กไซส์ไหน รสอะไร ใครกินบ้าง ปักเทียนยังไง จุดแท่งไหนก่อน หั่นแบ่งยังไง ใครควรได้กินคนแรก ถ้ากินเหลือต้องทำยังไง) ชีวิตไม่ได้เรียกร้องแค่ทักษะการกิน นอน ขอเงินพ่อแม่ และวิ่งเล่นอีกต่อไป แต่มีความรับผิดชอบเรียงคิวกันเข้ามาให้เรารับไว้ และความสุขของเราไม่ใช่เรื่องง่ายๆ อย่างการเล่นสไลเดอร์อีกแล้ว และความภูมิใจของเราก็ไม่ได้เกิดจากเรื่องพื้นๆ อย่างการกลั้นน้ำตาได้ตอนหกล้มอีกต่อไป

ความสุขของเราเปลี่ยนจากปลาทูทอดเป็นปลาแซลม่อนในร้านอาหารญี่ปุ่นไปแล้ว (ซึ่งจะโทษปลาทูก็ไม่ได้เพราะปลาแซลม่อนมันอร่อยจริงๆ) 

ผมกับเธอจึงนั่งคิดกันว่าทุกวันนี้ความสุขง่ายๆ ของเรามีอะไรบ้าง...

ความสุขจากการได้นั่งร้านกาแฟ

ความสุขจากการนั่งดู Game of Thrones

ความสุขจากการเล่นกับหมากับแมว

ความสุขจากการดูหนังคนเดียว

ความสุขจากความรู้สึกของเย็นวันศุกร์

จะว่าไปความสุขของเราก็ยังเป็นเรื่องง่ายๆ อยู่...แล้วทำไมเราถึงรู้สึกหนักๆ ขึ้นล่ะ

อาจไม่ใช่เพราะความสุขง่ายๆ มันหายไป

แต่เพราะเรามีสัมภาระทางใจเยอะขึ้นต่างหาก

เด็กที่วิ่งเล่นอยู่ในสนามมีสัมภาระในชีวิตน้อยนิดเหลือเกิน เมื่อสัมภาระน้อย ก็ไม่หนัก เมื่อไม่หนักเวลาล้มจึงลุกขึ้นได้เร็ว แต่กับคนที่เติบโตมาโดยแบกสัมภาระไว้เต็มหัวใจ เมื่อล้มลงไปกว่าจะลุกขึ้นได้ต้องใช้เวลา ยิ่งบางคนแค่แบกอดีตไว้อย่างเดียวไม่พอ ยังแบกอนาคตอีกด้วย เมื่อแบกเยอะขนาดนี้ เวลาล้มจะเอาแรงที่ไหนยันตัวเองลุกขึ้น

มีอะไรบ้างที่ครองพื้นที่ในใจเรามานานแสนนาน อะไรบ้างที่หนักเหลือเกินแต่เรายังเผลอแบกมาเป็นปีๆ อะไรบ้างที่เรารู้ว่าควรจะทิ้งแต่ก็ยังถือติดตัวไปทุกที่

เรากำลังมีชีวิตแบบไหน ชีวิตที่สะสมสัมภาระ หรือชีวิตที่รู้ว่าอะไรควรเก็บไว้อะไรควรปล่อยออกไป

สัมภาระเราเยอะเกินไปรึเปล่า

หนักเกินไปรึเปล่า...

ไอติมเหลือคำสุดท้าย 

"ใครจะกิน" เธอถาม แต่จริงๆ มือถือช้อนพร้อมจ้วง

"เธอรู้มั้ย" ผมหยิบช้อนของตัวเองขึ้นมา "เธอมีสัมภาระในชีวิตเยอะแล้ว อย่าเพิ่มน้ำหนักให้ตัวเองด้วยไอติมก้อนนี้เลย"

ไม่ปล่อยให้เธอได้ตั้งตัว ผมตักไอติมก้อนโตเข้าปาก

และผมก็ค้นพบความสุขง่ายๆ จากการได้เห็นเธองอนแก้มป่อง
SHARE

Comments

PsychoPlay
3 years ago
งานเขาดี :D
Reply
Bushy
3 years ago
งั่มมม :D
Wararit
3 years ago
งานเขียนน่ารักนิ
Reply
Bushy
3 years ago
ขอบคุณครับ :)
PP2491
3 years ago
ง่ายๆได้รางวัล..ชอบ ชอบ
Reply
Bushy
3 years ago
ฮ่าๆ ขอบคุณครับ :)
violetto_l3utpen
3 years ago
ดีจัง.. อ่านจบนี่วางสัมภาระแล้วไปหาไอติมกิน
Reply
Bushy
3 years ago
ร้าน Cold Stone โปรโมชั่นลด 20% (ขายของ!) 555555
violetto_l3utpen
3 years ago
🍦🍦🍦🍦
kumkaw
3 years ago
น่ารักดีค่ะ
Reply