เชียงใหม่ กับการเดินทางไปพบแฟนเธอ

แม่ริม
 
เสียงมอเตอไซค์ขนาดเครื่องยนตร์ 750 cc ตะบึงห้อไปตามทางที่คดเคี้ยวในหุบเขาแม่ริม จุดหมายปลายทางที่สุดท้ายนี้ค่อนข้างไกลพอควร ต้องสาดตัวผ่านโค้งแคบๆหลายครั้งเพื่อไปยังจุดมุ่งหมายโรงเรียนนานาชาติที่เขาเป็นครูอยู่ที่นั่น โรงเรียนท่ามกลางหุบเขาลึกที่กักขังเด็กๆให้อยู่ในการควบคุมด้วยสภาพแวดล้อมเป็นป่าดงดิบทั้งหมด ที่ไม่น่าจะมีเด็กคนไหนหลุดเล็ดลอดออกมาข้างนอกได้แน่ๆ ไม่เหมือนกับหอพักในเมือง การปีนกำแพงออกมาตอนดึกๆเป็นเกมส์ที่ท้าทายความสามารถในการปีนป่ายช่วงวัยเด็กของเป็นผมอย่างมาก


Prem TOS International School
 
ผมหยุดรถที่หน้าโรงเรียนและดับเครื่องยนต์ที่วิ่งมาตลอดทางเกือบสองชั่วโมงจนไอร้อนของมันแผ่ขยายออกมารอบคัน รู้สึกได้ถึงไอร้อนระอุที่พัดมากระทบกับต้นขา ผมยืนมองหน้าประตูโรงเรียนอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินก้าวใหญ่ๆเข้าไปในโรงเรียนอย่างรวดเร็วเพราะมีนัดกับเขาคนนั้น เส้นทางเดินเข้าไปในตัวโรงเรียนต้องผ่านสวนใหญ่ที่ดูค่อนข้างจะร่มรื่น ต้นไม้ใหญ่หลากหลายพันธุ์ถูกนำมาปลูกเพื่อให้เป็นสถานที่รื่นรมย์ที่เด็กๆน่าจะรู้สึกผ่อนคลายและจะสงบพอให้เรียนหนังสือได้ดี

“ สวัสดีครับ ผม Robin” เสียงของชายวัยกลางคน อายุราวๆ 40 กว่าๆ รูปร่างท้วมล่ำ ลงพุง ไม่สูงมาก หน้าผากกว้างและมีเค้าว่าเส้นผมเริ่มทยอยหดหายไปเรื่อยๆเหมือนกับป่าเมืองน่าน รูปหน้าที่คล้ายๆกับคนเวียดนามที่อยู่ในอเมริกาทั้งๆที่เธอเคยบอกว่าเขาเป็นลูกครึ่งอเมริกัน ใส่หมวกแก๊ปสีดำเอียงไปด้านหลังเหมือนพวกนักร้องฮิปสเตอร์ ผิวหน้าขรุขระเต็มไปด้วยเม็ดสิว กางเกงสามส่วนคุมเข่าสีแดงทำให้เขาดูเป็นคนไม่สูงมาก เดินเข้ามากล่าวทักทายผมอย่างยิ้มแย้ม

“นี่นะ แฟนเธอ...” ผมพึมพำพร้อมกับจ้องมอง Robin ทั้งตัวทุกรายละเอียด ถ้าจะบอกว่าตั้งแต่หัวจดเท้าก็ว่าได้ ในที่สุดผมก็ได้มาเจอผู้ชายของเธอ คนที่ครองครองห่วงโซความสัมพันธ์ของเราทั้งสามคน

“สวัสดีครับ ผม Bobby” แนะนำตัวเองสั้นๆขณะที่สายตาก็จ้องมองเค้าคนนั้นพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก ผมมองเขาอย่างเต็มตาอีกครั้ง ในวินาทีนั้นผมรู้สึกอยากจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังๆจนน้ำตาไหล แต่ก็ต้องเก็บอาการตัวเองเอาไว้ให้เหมือนกับไม่มีอะไร ผมขำตัวเอง ผมขำที่ผู้ชายคนนี้ที่สามารถทำให้ผมอกหักปางตายจนมาอยู่ในสภาพนี้ ผมนึกถึงภาพเธอและเค้าบนเตียงด้วยกัน มันเป็นความรู้สึกที่ตลกทั้งเธอ ตลกทั้งเขา และตลกทั้งตัวผมเองด้วย ผมคงต้องกลับไปส่องกระจกดูตัวเองอีกครั้งละหลังจากที่หลงตัวเองมาซะนาน

“ผมทำงานให้กับคุณชาติ คุณพ่อของเธอ”ความคิดแรกที่เข้ามาในหัว เหตุผลที่ดูดีที่สุดที่อธิบายการมาหาเขาที่นี่ได้โดยไม่มีพิรุษ ผมบอกเขาว่า ผมเป็นคนสนิทมือขวาของคุณพ่อเธอส่งมาเพื่อต้องการรู้ความจริงเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเธอกะเขา เพราะทางคุณพ่อของเธอเริ่มหงุดหงิดกับวิธีใช้ชีวิตของเธอ เธอเป็นคุณหนูในตระกูลคนจีนที่คุณพ่อค่อนข้างมีหน้ามีตา

“คุณชาติต้องการรู้ว่าคุณคิดจะยังไงต่อกับลูกสาวของท่าน” ผมบอกถึงเหตุผลการมาของผม “คุณคงรู้มาบ้างว่าท่านหวงลูกสาวท่านมาก แต่เธอก็ดื้อเอาแต่ใจตัวเอง จนทิ้งบ้านมาเพื่อตามมาอยู่กับคุณ” ผมแต่งเรื่องราวเสร็จสรรพเพื่อให้ดูสมจริงและเพื่อให้เขาคลายสิ่งที่ผมอยากรู้ออกมา

“คุณชาติคิดว่าคุณกำลังมาหลอกลูกสาวของท่าน ท่านอยากรู้ว่าคุณต้องการอะไร” ผมตั้งคำถามด้วยน้ำเสียงจริงจังจน Robin ออกอาการประหม่าอย่างเห็นได้ชัด

Robin ณ วินาทีนี้ดูตกใจกับสิ่งที่ผมถาม ท่าทางขึงขังและสายตาที่จดจ้องมาที่เขาอย่างจริงจังของผมทำให้เขาเริ่มไปไม่ถูกกับการถูกเปิดด้วยบทสนทนาตรงๆแบบนี้

“เอ่อ...คือว่าผมกะ.....” Robin กำลังเรียบเรียงคำตอบอย่างยากลำบาก เขาคงพยายามจะทำตัวให้ดูดีที่สุดในสายตาของผม เขาเริ่มเล่าเรื่องราวความสัมพันธ์ของเขากับเธอตั้งแต่เริ่มต้นที่มีขึ้นๆลงๆอยู่ตลอดเวลา จนแม้แต่เขาก็ยังสับสนว่า ตกลงเธอคบกับเขาแบบไหน

“ผมอยากแต่งงานกับเธอ และเธอก็ยังไม่ได้ปฏิเสธอะไร...” เขาสรุปประโยคสุดท้าย คำพูดที่เหมือนมีถังน้ำเย็นถังใหญ่ ราดลงมาบนหัวจนรู้สึกชาไปทั้งตัว ไม่มีคำพูดอะไรเล็ดหลุดออกไปจากปากได้อีกแล้ว มันจุกอยู่ในลำคอจนรู้สึกเหมือนมีมือขนาดใหญ่ของใครซักคน มาบีบไว้เพื่อไม่ให้ผมหายใจ

“แต่...”.เขาเริ่มพูดต่อ “เธอบอกว่าเธออยากทำงานก่อน งานใหม่ของเธอทำให้เธอต้องเดินทางไปหลายเมือง เธอคิดว่ายังไม่ใช่ตอนนี้ เธออยากใช้ชีวิตไปเรื่อยๆก่อน” เขาพูดพร้อมกับมองออกไปข้างนอก เสียงเครื่องรดน้ำต้นไม้ยังคงกวัดแกว่งไปมาสาดน้ำให้กระจายไปบนสนามหญ้าที่ดูแห้งแล้งมาพักนึงแล้ว

“แต่......ช่วงปลายปีที่แล้ว ผมว่าเธอดูแปลกๆอยู่พักหนึ่ง เธอลงไปกรุงเทพฯบ่อยๆจนพบแอบคิดว่าเธอคงมีใครที่นั่น” เขากล่าวเสริมอย่างนึกขึ้นได้ “เธอเริ่มทำตัวเหินห่างกับผม แม้แต่ตอนที่เธอไปเที่ยวอินเดีย เธอยังไม่ยอมบอกผมเลยว่าไปกับใคร”

กรุงเทพ...ใครที่นั่น...คนนั้นนั่งอยู่ตรงข้างหน้านี่ไง ผมคิด จ้องมองเข้าไปในตาของเขา วินาทีนั้นผมเกิดความรู้สึกสงสารเราทั้งสองคนขึ้นมาทันที ผู้ชายสองคนที่ต้องร่วมแบ่งปันร่างกายผู้หญิงคนเดียวกัน โดยที่ไม่รู้ว่า ปลายทางของอีกสถานีรถทัวร์ จะมีผู้ชายอีกคนรอคอยเธออยู่ ไม่มีใครรับรู้การมีตัวตนของอีกคน และตอนนี้ ทั้งสองคนกำลังมานั่งปรับทุกข์กันราวกับสัตว์เลี้ยงสองตัวของเธอ โชคดี ที่เขาไม่รู้ว่าผมเป็นใครและเคยทำอะไรกับเธอ เขาโชคดีที่ไม่ต้องรับรู้อะไรเลย ความจริง มันไม่ได้สวยงามเสมอไปหรอก บางครั้งการไม่รู้อะไรเลยชีวิตยังดูจะมีความสุขมากกว่า ผมจ้องมองเขาลึกเข้าไปถึงข้างในดวงตาทั้งสองข้างและเริ่มสงสารผู้ชายคนนี้จับใจแต่คนที่ผมสงสารมากกว่าใครๆในที่นี้ คือ ตัวผมเอง

“แต่เธอก็กลับมาเป็นเหมือนเดิน หลังจากเธอกลับมาจากอินเดีย เรากลับมาคบกันเหมือนเดิมและเราไปเที่ยวเสียมเรียบด้วยกัน” เขาเล่าการไปเที่ยวครั้งล่าสุดของเขาและเธออย่างมีความสุข ดูเหมือนมันจะเป็นช่วงเวลาที่เธอกลับมาทุ่มให้กับเขาเต็มๆหลังจากห่างหายไปพักหนึ่ง

เสียมเรียบ...ผมยังจำภาพของเธอกับเขาได้ติดตา มันเป็นครั้งแรกที่ผมได้รับรู้ว่ามีผู้ชายอีกคนบนโลกนี้ที่เป็นแฟนของเธอ ภาพถ่ายที่หลุดมาแค่ไม่กี่ภาพกลายเป็นมีดคมๆนับร้อยพุ่งแทงมาที่กลางหัวใจ รูปเธอกับเขา เล่นน้ำในสระของโรงแรมอย่างมีความสุข ทั้งที่ก่อนไป เธอบอกแต่เพียงว่าไปงานศพเพื่อนชาวกัมพูชา ผมไม่เคยคิดว่าเธอจะต้องโกหกผม ผมเชื่อทุกอย่างที่เธอพูด แต่มันก็มีลางสังหรณ์บางอย่าง เพราะผมไม่เห็นรูปงานศพนั้นแม้แต่ภาพเดียวบนเฟสของเธอ

“เวลาเราคุย เราคุยทีละคน” วลีที่เธอเอ่ยออกมาบ่อยๆเพื่อยืนยันว่าเธอคุยกับผู้ชายแค่ทีละคน ตอนนี้ผมเริ่มเข้าใจเหตุการณ์ทั้งหมด ตั้งแต่ที่กลับมาจากอินเดียคราวนั้น เธอเริ่มถอยห่างออกไปเรื่อยๆ โดยพยายามหาเรื่องทะเลาะกับผมอยู่ตลอดเวลา แม้แต่วันนี้เธอก็ปิดช่องทางสื่อสารทุกทาง จนเหมือนไม่เคยมีผมบนโลกนี้ เธอเลือกจะเก็บเขาไว้ ผู้ชายที่เธอสามารถควบคุมได้ทุกอย่าง เธอคงไม่อยากให้เขารู้เรื่องนี้ของเธอ

ผมคุยกับเขาไปอีกพักใหญ่ ได้รู้เรื่องราวความสัมพันธ์ของเธอและเขา Robin ดูเป็นผู้ชายที่ดี นิสัยร่าเริง รักเด็ก เหมาะที่จะเป็นพ่อที่ดีของลูกๆ ถึงแม้จะเคยมีวีรกรรมเจ้าชู้บ้าง แต่ก็เป็นนิสัยโดยปกติส่วนใหญ่ของผู้ชายอัธยาศัยดีทุกคน เขาดูเริ่มอยากจะหยุดชีวิตกับใครซักคนที่เขาอยากให้เป็นเธอ แต่คนที่ใช่ของเรา เราอาจจะเป็นคนที่ไม่ใช่ของเค้าคนนั้น ผมเองไม่คิดว่าเธอจะยอมหยุดที่เขาง่ายๆ เธอกำลังสนุกกับงานใหม่ ได้เจอผู้ชายใหม่ๆอีกมากมาย วันที่เธอยอมหยุดคงน่าจะอีกนานถ้าเขาอดทนรอได้นานพอ ผมอยากให้เขาสมหวังกับเธอ และหวังเพียงว่าเธอจะไม่ทำให้เขาเสียใจอย่างที่ผมเป็นอยู่นี้

ผมเดินแยกออกมาจากเขาโดยกำชับว่าเรื่องนี้ให้รู้กันแค่ 2 คน เพราะถ้าเขาบอกเรื่องนี้กับเธอ เขาจะมีปัญหาขนาดหนักกับพ่อของเธอ คำสั่งที่ดูจะมีน้ำหนักมากพอให้เขาพยักหน้ารับปาก คงเพราะเขาไม่อยากมีปัญหากับครอบครัวของผู้หญิงที่เขาอยากจะแต่งงานด้วย

“ผมจะเล่าให้คุณพ่อเธอฟัง ว่าคุณเป็นคนดี” คำสัญญาเพียงสั้นๆก็สามารถทำให้รอยยิ้มซื่อๆของผู้ชายคนหนึ่งเกิดขึ้นได้อย่างมีความหวัง ก่อนจะเดินแยกจากมาอย่างหมดแรง



ผมบึ่งมอเตอไซค์คันเดิมคดเคี้ยวกลับไปตามหุบเขาด้วยความรุ้สึกที่หดหู่และร้าวระทมกว่าตอนขาไปอย่างมาก โลกสมัยนี้มันก้าวหน้าไปเกินกว่าที่ผมจะเข้าใจมันได้แล้วจริงๆ ยาคุมกำเนิด อาวุธที่มาช่วยปลดปล่อยข้อจำกัดทางร่ากายที่ถูกกำหนดขอบเขตโดยธรรมชาติเพื่อให้เข้าถึงอิสระสูงสุดของผู้หญิงยุคใหม่ ได้กลายมาเป็นอาวุธทำร้ายความรักและความรู้สึกของผู้ชาย2 คน และยังไม่รู้ว่าจะมีอีกกี่คนที่ตามมา

ต้นไม้นับพันต้นวิ่งผ่านผมไปทั้งสองข้างทาง รวดเร็วตามความแรงของเครื่องยนต์ที่พาผมพุ่งทะยานไปข้างหน้า เสียงเครื่องแผดดังลั่นสะท้อนไปทั้งป่า แต่ ผมกลับไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย ณ เวลานั้นผมรู้สึกเหมือนกับตัวผมเองกำลังบินหายไปในอากาศ


ณ เวลานั้นในหัวของผมครุ่นคิดประมวลเรื่องราวทั้งหมด เพื่อตัดสินใจหาบทสรุปสุดท้ายของเรื่องนี้.....

SHARE
Writer
Imagist
Imagination has no limite
เป็นคนโลกสวย รักทุกคน รักดินร่วน น้ำตกเหวนรก ก้อนเมฆ ดอกหญ้า อ่องซาน คานธี และแมวดำ

Comments

Patpitcha_Eua
3 years ago
หิวยังคะ คุณพี่? 😅
Reply
Patpitcha_Eua
3 years ago
รอแป๊บนะคะ กำลังทำอยู่ค่าาาา 😊
Patpitcha_Eua
3 years ago
เรียบร้อยไปประมาณ 20 นาทีแล้วค่ะ คุณพี่ 😊
Patpitcha_Eua
3 years ago
เอ๊ย!! เรียบร้อยไปประมาณชั่วโมงนึงได้แล้วค่ะ พี่ 😅😅
Yak
3 years ago
อืมมม เรารู้สึกทะแม่งๆ นะ คุณเล่าเรื่องด้านเดียวมาตลอด ครั้งนี้เห็นชัดว่าใส่ความเห็นส่วนตัวด้านเดียวไปเยอะมาก ยิ่งกว่านั้นคือมีการพาดพิงสถานที่จริง ชื่อคนก็ไม่รู้คุณเอาชื่อจริงมาด้วยหรือเปล่า เราว่าคุณไม่เป็นสุภาพบุรุษเลย (ขนาดยังไม่ได้พูดถึงวิธีการเข้าหาคนรอบๆ ตัวแฟนเก่าคุณแบบหลอกใช้เขา) แต่ที่สำคัญถ้าเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องจริงจริงๆ คุณถูกฟ้องเอาผิดทางกฎหมายได้นะ
Reply
Imagist
3 years ago
ตรงไหนบ้างละครับที่เป็นสถานที่จริง คนจริง ช่วยบอกหน่อยสิครับ แล้วนี่ก็เป็นเรื่องแต่งขึ้นมา ร้อนตัวไปรึเปล่าครับ ตัวละครก็ชื่อทั่วไปไม่ได้เจาะจงใคร งานนี้ใครเสียหายเหรอครับ ขอชื่อหน่อยสิ
Yak
3 years ago
Prem TOS International School กับชื่อ Robin ?

ไม่ได้ร้อนตัวค่ะ ^____^ ไม่ได้รู้จักใครในที่นี้ ครั้งก่อนๆ ก็จำไม่ได้ว่ามีบอกชื่อใครที่เสียหาย แต่มีที่ครั้งนี้ค่ะ ส่วนตัวคือให้ความเห็นในฐานะที่เป็นคนตามอ่าน เรื่องสนุกดีค่ะ ดราม่าเยอะ น่าติดตาม

คุณ Pendeur เองก็อย่าเพิ่งร้อนตัวนะค้า

ป.ล. ดีใจนะคะที่ได้รู้ว่านี่เป็นแค่เรื่องแต่ง ก่อนหน้านี้สับสนเพราะเห็นขึ้นประเภทว่าเป็น experience ;)
Yak
3 years ago
Prem TOS International School กับชื่อ Robin ?

ไม่ได้ร้อนตัวค่ะ ^____^ ไม่ได้รู้จักใครในที่นี้ ครั้งก่อนๆ ก็จำไม่ได้ว่ามีบอกชื่อใครที่เสียหาย แต่มีที่ครั้งนี้ค่ะ ส่วนตัวคือให้ความเห็นในฐานะที่เป็นคนตามอ่าน เรื่องสนุกดีค่ะ ดราม่าเยอะ น่าติดตาม

คุณ Pendeur เองก็อย่าเพิ่งร้อนตัวนะค้า

ป.ล. ดีใจนะคะที่ได้รู้ว่านี่เป็นแค่เรื่องแต่ง ก่อนหน้านี้สับสนเพราะเห็นขึ้นประเภทว่าเป็น experience ;)
Reply
Imagist
3 years ago
ทานข้าวด้วยนะครับ วันนี้ดูคุณใช้พลังงานเยอะ ตั้งแต่เช้าแล้ว 😜
Imagist
3 years ago
อ้อ..ลืมไปอีกอย่าง เม้นแรกคุณด่าผมเยอะแนะเลยนะครับ ตอนนี้ถ้าเข้าใจกันแล้ว ผมรอคำขอโทษจากสุภาพสตรีท่านนี้อยู่นะครับ อย่างน้อยก็จะได้เป็นตัวอย่างที่ดีให้กะเด็กๆ 😊
Yak
3 years ago
5555 ถ้าเราคล้ายแฟนเก่าคุณจริง เรารู้แล้วล่ะว่าทำไมเขาจากคุณไป
Yak
3 years ago
5555 ถ้าเราคล้ายแฟนเก่าคุณจริง เรารู้แล้วล่ะว่าทำไมเขาจากคุณไป
Reply
Imagist
3 years ago
ยังไม่ได้บอกเลยครับว่าคล้ายแฟนเก่า แล้วก็ไม่รู้ว่าคนไหน ทึกทักเข้าข้างตัวเองอีกละ แค่บอกวิธีคิดเหมือนคนที่รู้จักที่ตายไปแล้ว คุณนี่สายมโนไม่หยุดหย่อนจริงๆ 555
Yak
3 years ago
^_^