เราอาจเคยเดินสวนกันที่ไหนสักแห่ง

เคยอ่านในพันทิปเค้าบอกว่าการที่ใครหลายๆคนมีแฟนก็เพราะว่าเค้าเดินออกมาเจอโลกภายนอก เจอใครหลายๆคน


ไลฟ์สไตล์ช่างต่างกับเรานัก ส่วนตัวเป็นคนชอบอยู่บ้านชนิดที่ว่ากลัวบ้านหาย เพื่อนเคยบอกว่าออกมาจากถ้ำได้แล้ว ขี้เกียจส่งนกพิราบไปหา ไม่รู้สิ สำหรับเราบ้านคือสิ่งที่ทำให้เราปลอดภัยจากทุกอย่าง

บางทีก็อยากไปเที่ยวนะ แต่มาคิดๆดูอีกทีอยู่บ้านนี่แหละ สบายใจที่สุดแล้ว

แล้วมันมีจริงๆหรือเปล่าคนที่ชอบอยู่บ้านแบบเรา 

       เราอาจเคยเดินสวนกันที่ไหนสักแห่ง ไม่เคยมองหน้ากัน ต่างคนต่างเดินสวนกันทุกวันเวลากลับบ้าน



ในพันทิปยังบอกอีกว่า ถ้าเราอยากเจอใครเราก็ต้องออกมาเจอโลกภายนอก ถ้าคนๆนึงที่ชอบอยู่บ้านกับอีกคนนึงก็ชอบอยู่บ้านเหมือนกัน ให้ตายยังไงก็ไม่ได้เจอกัน

มันก็คงจริงแหละ เราปิดกั้นตัวเองจากสิ่งภายนอก ไม่ยอมออกไปเจอโลกที่กว้างเท่าไหร่ เราไม่ชอบที่ๆคนเยอะๆ เราชอบที่เงียบๆมากกว่า มันรู้สึกแปลกๆที่เราต้องไปอยู่ในกลุ่มคนนับร้อยพัน กว่าจะทำใจให้ชินกับสังคมคนเยอะๆในมหาวิทยาลัยก็ยากแล้ว

แล้วถ้าวันนึงเจอกัน เราจะกล้าเข้าไปคุยหรอ คุยกับเค้าว่าอะไร คงได้แต่ทำหน้าเจื่อนๆใส่ แล้วเดินผ่านไปเหมือนเดิมๆ ทุกวันๆ ยังดีกว่าที่เราต้องเข้าไปทักทาย





SHARE
Written in this book
me

Comments