ความทรงจำ, จินตนาการ และอิสระที่ไร้กรอบ

ในวัยเด็ก,
ฉันชอบการเรียนรู้

การอ่านหนังสือต่างๆมากมายในห้องสมุด
เป็นกิจกรรมที่โปรดปรานของฉัน

หนังสือมากมายในห้องสมุด, 
ทำให้ฉันรู้ว่า-โลกนี้ช่างมหัศจรรย์ :)

โลกนี้ช่างแสนยิ่งใหญ่เหลือเกิน
โลกนี้มีหลายสิ่งซ่อนอยู่มากมาย

มีหลายสิ่งที่เราไม่รู้ 
นอกเหนือจากตำราเรียนในแต่ละวัน

ฉันเข้าห้องสมุด
พร้อมจมจ่อม ประหนึ่งหนังสือได้ดูดกลืนฉัน
เข้าไปในโลกอีกโลกใบหนึ่ง

ห้องสมุดแห่งนี้, 
ทำให้ฉันกระหายใครรู้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ฉันเข้าห้องสมุดทุกๆพักเที่ยง
หนังสือที่ฉันสนใจมากเป็นพิเศษ
มีทั้ง วรรณกรรมเยาวชน , สารคดี 
และ แผนที่โลก

ฉันรีบทานข้าวหลังเลิกเรียนในทุกๆวัน
และบึ่งตรงเข้าไปขลุกตัวในห้องสมุด
อย่างไม่ลังเล

ที่นั่น เป็นดั่งโลกของฉันเลยทีเดียว..

ฉันตื่นตาตื่นใจที่ได้อ่าน
ตื่นเต้นที่ได้เห็นสารคดีอย่าง 
national geographic 

ในหนังสือนั้น, 
มีรูปสัตว์ต่างๆใต้ทะเลมากมาย

สัตว์ประหลาดใต้ท้องทะเล น่ากลัวมาก
ฉันยังคงจำมันติดตา แม้มันจะตาบอด
แต่ฉันก็ยังกลัว ฉันกลัวว่าฉันจะฝันถึงมัน

ในวิชาพละ, เมื่อถึงคลาสว่ายน้ำ
ฉันจินตนาการถึงสัตว์ประหลาดเหล่านั้น
ใต้สระว่ายน้ำไม่หยุด

ฉันรู้ว่าสระว่ายน้ำของโรงเรียน
จะไม่มีสัตว์ประหลาดตาบอดตัวนั้นแน่ๆ

แต่จินตนาการของฉันมันช่างใหญ่เหลือเกิน!

ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้!
ให้เลิกคิดถึงเรื่องเหล่านั้นอยู่ดี

ฉันกลัวว่าในสระว่ายน้ำสีฟ้าแห่งนี้
ลึกลงไป-อาจมีสัตว์ร้าย 
หรืออาจมีจระเข้ตัวใหญ่หลบซ่อนอยู่

ฉันกลัว กลัวจนไม่กล้าลงน้ำ

และแล้ว..
ฉันก็ตกวิชาพละน้ำ!!
นั่นเป็นการสอบตกครั้งแรกในชีวิตของฉัน!!!?!??

•••••••••••••••••••••••••••••••••••••

"จินตนาการของฉันยิ่งใหญ่เหลือเกิน"

ฉันสูดหายใจลึกๆ
หลังเต็มอิ่มไปกับภาพอดีตของฉัน

ร้านกาแฟ,ได้ปลุกอดีต
และห้องสมุดของฉันให้ฟื้นขึ้นมา

ฉันพิมพ์เรื่องราวต่างๆที่ย้อนหวนให้นึกถึง
ในไอโฟนด้วยความเร็วขณะดื่มกาแฟ

ในวันนี้หากฉันทำงานอยู่
ฉันคงวิ่งวุ่นเดินไปเดินมาที่ไหนสักแห่ง
หรือบางทีฉันอาจจะคุยโทรศัพท์กับลูกค้า
รัวๆหลายสาย

การเว้นว่างจากงาน ก็มีเสน่ห์เหมือนกัน
ฉันคิด

ทุกๆเช้าของการดื่มกาแฟ 
โดยปกติ,ฉันมักจะนึกว่า
ฉันจะต้องสะสางงานใดหลังจากกาแฟหมดแก้วแล้ว

แต่ในวันนี้, วันที่เว้นว่างจากงาน
"กาแฟ" กลับย้อนความทรงจำของฉัน
ให้รำลึกถึงสิ่งที่ผ่านมาอย่างน่ามหัศจรรย์

ช่างเป็นวันที่น่ารักจริงๆ
แม้จะไม่มีงานทำ
555+

ฉันแอบยิ้มในใจ 
พร้อมลุกออกจากเบาะที่แสนนุ่ม
ขอบคุณเจ้าเบาะนุ่มๆที่ให้ฉันเอนกายและ
รองรับน้ำหนักฉันมา
เป็นชั่วโมงได้

ฉันก้าวเท้าเดินออกจากร้านกาฟ
เพื่อมุ่งไปสู่เส้นทางอิสระที่ไร้กรอบของฉัน...
SHARE
Written in this book
Officerland
OfficerLand ดินแดนแห่งเรื่องราวออฟฟิศๆ ที่ไม่คิดว่าจะหลงเข้ามา ณ.ครั้งหนึ่ง ในชีวิต..
Writer
Mediary
me+diary
ฉันรักที่จะเขียน ฉันรักที่จะอ่าน ฉันสะสมเรื่องราวที่ผ่านๆ ด้วยการบอกเล่าเป็นไดอารี่ถึงเธอ.. Facebook: mediary555

Comments

imonkey7
4 years ago
วันนี้มายาวๆ
~^^~
Reply
Mediary
4 years ago
😃😃😃😃
Bewbundanjai
4 years ago
😁👍👍
Reply
Mediary
4 years ago
😃😃😃😃