เราอยากเป็นอัลไซเมอร์
ความจำของข้าพเจ้าสั้นลงเรื่อยๆ
ราวกับว่า พระเจ้ามอบธรรมชาติเหล่านี้มาให้มนุษย์ทุกคน

ตอนคุณยังวัยรุ่น หัวใจของคุณมันเบ่งบาน
เวลามีความรัก โลกมันช่างอ่อนหวานเปราะบาง
พื้นที่ยืนอยู่ไหวยวบยาบ

แม้ว่าเขาจะจากไปนานแล้ว คุณยังจำได้แม้กระทั่งกลิ่นบนเส้นผม
สายฝนที่ปลิวหล่นบนใบหน้า ตอนยืนอยู่ข้างๆ กัน

ณ ขณะวินาทีนี้ ข้าพเจ้าจำไม่ได้ด้วยซ้ำ ว่าเขามีกลิ่นใดๆ บ้างบนตัว
มือของเขาสั้นยาวแค่ไหน เสียงของเขาเป็นอย่างไร
ท่าเดิน ท่ายืน ท่านั่งละ

ข้าพเจ้าไม่ได้แกล้งลบเลือน แม้จะมีบ้างที่พยายามจะจำ
แต่รู้ว่าวันใดวันหนึ่งข้าพเจ้าจะต้องลืมมันอย่างไม่ต้องสงสัย

ลืมว่าความรู้สึกรัก ชอบตอนนั้นมันก่อตัวขึ้นมายังไง

เราจำดอกไม้ช่อแรกที่เธอให้ได้ มันยังอิ่มเอิบอยู่ในใจมาจนทุกวันนี้

ริมทะเล ริมแม่น้ำ ริมถนน ริมหน้าต่าง
ในทุกๆ ที่ ที่เราชอบไปใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน

เราแชร์ในสิ่งที่เธอไม่รู้ เธอแชร์ในสิ่งที่เราไม่รู้

เราพาเธอไปในที่ๆ เธอไม่เคยไป เธอพาเราไปในที่ๆ เราไม่เคยไปเช่นกัน

แม้จะมีบางครั้งที่เราแอบหลงตัวเองอยู่ลึกๆว่า
ที่ๆ เราพาไปนั้นมันเยอะกว่าที่ๆ เธอพาเราไปมาก

เราพาเธอไปเห็นสิ่งที่เธอไม่เคยเห็น

เราทำให้เธอรู้จักภาพวาดของดาลี

เราให้เธอเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเรา
เพื่อนของเราก็เหมือนเพื่อนของเธอ
แต่เพื่อนของเธอ เราไม่เคยรู้จักกัน

ไม่เกี่ยวกับว่าใครจะให้มากให้น้อย

เราไม่เคยเสียใจที่เราทำดีที่สุดเท่าที่คนๆ หนึ่งจะทำได้

เวลานี้เราเองไม่รู้สึกเลยด้วยซ้ำ ว่าเราอยากย้อนเวลากลับไปทำอะไรให้เธอใหม่

แต่สิ่งหนึ่งที่คนอย่างเราหลีกเลี่ยงไม่ได้จริงๆ

คือเรารู้ว่าวันหนึ่งเราคงจะลืมในทุกๆสิ่ง ทุกๆอย่าง

นั่นต่างหากคือปัญหาของเรา

ด้วยเหตุนี้ เหมือนเราเองก็พยายามทุกทาง เพื่อจะยังทำทุกอย่างให้เหมือนเดิม

แต่เธอเองไม่ได้อยากจะร่วมมือ

แล้วเมื่อเวลาเดินทางมาถึง

ความทรงจำมันเหี่ยวแห้งลงทุกวัน

ฉันไม่อยากกลับไปมองเธออีกครั้งด้วยสายตาของคนแปลกหน้า

ดอกไม้ช่อแรกของเธอยังอยู่ในความทรงจำของฉัน

แม้ว่าทุกวันนี้มันจะไม่เหลือเศษซากแล้วก็ตาม
SHARE
Writer
whalebudhdhee
storyteller
I love the detail in life.

Comments