คนสำคัญคนหนึ่งในบันทึกเล่มเก่า
   ฉันมีเพื่อนคนนึงที่ไม่สามารถลืมได้ตลอดชีวิต
         เขาเป็นคนสำคัญสำหรับฉันเสมอ
         
          ไม่ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน. . . .


             ตอนประถมเราเรียนด้วยกัน
           บ้านใกล้กัน เรียนห้องเดียวกัน 
                 เป็นเพื่อนสนิทกัน

                    

ฉันมีกลุ่มเพื่อนผู้หญิงที่สนิท 
มันก็มีกลุ่มเพื่อนผู้ชายที่สนิท
แต่เวลาทำงานเรากลับคู่กัน



ฉันชอบนั่งหน้าห้อง
มันชอบนั่งหลังห้อง
แต่ก็ชวนเพื่อนมานั่งแถวข้างหลังฉันหน้าห้อง


ฉันชอบเรียนวิชาประดิษฐ์
มันชอบเรียนกีฬา
ตอนเลือกวิชาเสรี 
เราลงวิชาประดิษฐ์ด้วยกันในเทอม1
และบังคับลงกีฬาด้วยกันในเทอม2


ฯลฯ

ตลอด5ปี เผอิญได้อยู่ห้องเดียวกันตลอด 
และโดนล้อมาตลอดเช่นกัน 


เวลาค่อยๆดำเนินไป เข้าสู่วัยมัธยม
เราเลือกคนละโรงเรียนแต่ก็ยังติดต่อกันเรื่อยๆ

คุยกันบ้าง 
หายไปทำอะไรส่วนตัวบ้าง
เจอกันบ้าง


วันเกิดฉัน
มันเอาพวงกุญแจมาให้


 ตุ๊กตาไหมพรม ที่เป็นแมวสีฟ้า.  . . .

มันไม่แปลกอะไรถ้า

มันไม่ใช่ตุ๊กตาที่ถักเอง 
และบังเอิญฉันชอบแมว 

ชอบสีฟ้า

ชอบตุ๊กตาไหมพรม

จำได้ด้วยหรอ

ขอบคุณนะมึึึึึึึงเอ้ยยย



แต่เราต่างมีภาระ 
ฉันเรียนหนัก มันเรียนหนัก
เราห่างๆกันไป

จนถึงวันที่ต้องเข้ามหาวิทยาลัย

เราก็กลับมาคุยกันในไลน์
 คอลมาบ้าง 
คุยกันเรื่องชีวิตประจำวันบ้าง

ฉันตั้งชื่อแมวเป็นชื่อเล่นมัน

เวลาคุยกัน
ก็แกล้งด่าแมวทีมันก็สะดุ้งทีหาว่าด่ามัน
คุยปรึกษาอะไรกันไปเรื่อย

ให้ฉันสอนเขียนบรรณานุกรม= =

ให้เลือกรูปโปรให้

ให้แต่งรูปให้

ให้เลือกรถที่มันกำลังจะซื้อ


ให้เลือกสีหมวกกันนอค

แล้วก็ให้ฉันซ้อนเป็นคนแรก

สัญญาว่าจะสอนฉันขี่จักรยาน

สัญญาว่าจะสอนเล่นบาส

ฯลฯ





                    มันเป็นคนตัวสูง 

                    ผิวขาวแบบคนจีน

                      หน้าตากวนตีน 

                       ชอบเล่นบาส  

                       ชอบภาษาจีน

           ยิ้มทีก็ตาหยีๆ ลักยิ้มบุ๋มไปข้างนึง

       ฉันยังจำเบอร์บ้านแกได้อยู่เลยนะ55555




         เรื่องราวช่วงนั้นมันเป็นอะไรที่ดี


แต่น่าเสียดาย

ที่มันค่อนข้างเลือนลางในความทรงจำตอนนี้ และสมุดบันทึกในช่วงนั้นก็หายไป

                      ไม่มีอะไรหรอก

                  แค่วันนี้คิดถึงมึงเฉยๆ
                       อยู่ดีๆก็นึกถึง

                     ไม่ค่อยได้เจอเลย

     


เพื่อนคนนึึึงเคยถามว่า ชอบมันหรอ

เปล่าชอบมันซักหน่อยน่า

 14ปีที่รู้จักกันมาความรู้สึกความเป็นเพื่อนไม่่เคยเปลี่ยนไปเป็นอย่างอื่นเลยจริงๆ

เราสองคนต่างรู้ดี

มันฟังดูยากไปหรอกับการที่เราจะมีเพื่อนสนิทเป็นผู้ชาย

ไม่เห็นแปลกเลย


ความรักมีหลายรูปแบบ
 
มันเป็นเพื่อนคนสำคัญในวัยเด็กของฉัน
เป็นความรักแบบเพื่อนคนสำคัญ




เพื่อนสำคัญมาก


สำหรับเด็กตัวเล็กเหมือนภูติแคระ
ที่มักจะโดนแกล้งตลอดเวลาอย่างฉัน



การที่มีเพื่อนคนนึงเป็นเพื่อนอยู่ข้างเรามันดีจริงๆนะ




ความรักไม่ใช่การได้ครอบครอง
ไม่ใช่สถานะแฟนกันเสมอไปนะ

ความรักคือการที่เรามีความสุข
เมื่อเห็นคนที่เรารักมีความสุข

เช่่น

ฉันมีความสุขดีกับการเห็นเขามีความสุข

มีความสุขกับการที่เป็นฝ่ายได้ช่วยเหลือเขาเวลาที่เขาต้องการ

เวลาเขาทุกข์มา ฉันก็พร้อมที่จะอยู่ข้างๆ
เล่นตลกให้เขาลืมเรื่องเศร้าวันนั้นไป

ฉันไม่ได้ต้องการอยู่ใกล้ ๆเขาตลอดเวลา
ฉันแค่อยากเป็นคนแรกที่เขานึกถึง
เวลาไม่มีใคร

เนี่ยคือความรักแล้ว

และนี่คือความรู้สึกของฉันที่มีให้กับพ่อแม่เพื่อนสนิทและคนสำคัญทุกๆคนในชีวิตฉัน



ที่มาบ่่นถึงเพราะน้อยใจนาง
เพราะตอนนี้เราแทบไม่เจอกัน
รู้สึกเหมือน. .   
ความสนิทเจือจางลง
เหลือไว้เพียง. . . .
เพื่อนเก่า. . .ที่เคยรู้จัก. . .


14ปีแล้วนะ ที่รู้จักกัน


แกรู้มั้ยตั้งแต่รู้จักแก ไม่ว่าจะไปรู้จักใครอีก
ก็ไม่มีผู้ชายคนไหนน่ารักเท่ามึง
กวนตีนเท่ามึง
จริงใจเท่ามึง


งอนเว้ย
ไอ้คนติดแฟน






                มีความสุขดีไหมวะ

                   ฉันคิดถึงว่ะ

                       อิเพื่อนเวง














SHARE
Written in this book
jusminium
Writer
Match
ThaP
ความสุขก็เป็นเหมือนอารมณ์หนึ่งไม่คงอยู่ตลอดไป

Comments