70ปี พ่อผู้ให้
          
          ตอนเด็กๆ 9ขวบ10หรือ11ขวบ ผมเริ่มจำไม่ได้ ผมชอบเล่นปาเป้า โดยลูกดอกที่ใช้ปานั้นผมทำจากเข็มเย็บผ้าแล้วเอามามัดกับก้านไม้กวาดดอกหญ้า ส่วนเป้าที่ใช้ปานั้นก็เกือบทุกสิ่งอย่างในบ้าน แล้วมีอยู่วันหนึ่งเป้าในการปาลูกดอกของผมคือปฏิทินบอกวันเดือนปีที่แขวนอยู่ที่ผนังบ้าน . . .  และมีอยู่ครั้งหนึ่งในการปาลูกดอกใส่ปฏิทินนั้น ปู่ผมเดินมาเห็นพอดี ปู่ผมรีบเดินเข้ามาหาผมและต่อว่าดุนิดๆบอกให้หยุดและห้ามทำอีก ผมฟังและหยุดทันทีด้วยความกลัวนิดๆ ซึ่งธรรมดาปู่ผมจะไม่ดุหรือว่าอะไรเกี่ยวกับการเล่นซนตามประสาเด็กๆของผม  ผมจำได้รางๆว่าปู่บ่นๆ แล้วหนึ่งในประโยคที่บ่นก็มีอยู่ประมาณที่ผมพอจำได้ว่า ปาลูกดอกใส่ปฏิทินนี้ไม่ได้!!! ปาใส่รูปนี้ไม่ได้!!! ไปปาที่อื่น!!! ห้ามเล่นอย่างนี้อีก!!! บนปฏิทินนี้คือรูป . . . "ในหลวง"

          เหตุการณ์นั้นผ่านไปพร้อมกับผมตระหนักถึงบุคคลที่อยู่ในรูปบนปฏิทินที่ปู่ผมเรียกว่าในหลวง ซึ่งจริงๆในบ้านผมจะมีรูปในหลวงอยู่หลายรูป พอโตขึ้นหน่อยผมเริ่มได้รู้อะไรมากขึ้นเกี่ยวกับในหลวงหรือกษัตริย์ของคนไทย เริ่มรู้เกี่ยวกับโครงการหลวงและโครงการพระราชดำริต่างๆ รวมถึงแนวคิดเรื่องเศรษฐกิจพอเพียง ซึ่งเรื่องหลักเศรษฐกิจพอเพียงนั้น ผมว่าเป็นแนวคิดในอนาคต และแนวคิดการบริหารจัดการน้ำ การพัฒนาคุณภาพดินทั้งการอนุรักษ์ป่าของในหลวง เป็นแนวคิดเพื่ออนาคตโดยแท้ ดูจากเหตุการณ์น้ำท่วมที่ผ่านมา ทั้งกรณียกิจของในหลวงที่แสดงถึงความเมตตาต่อคนไทย . . . 

9 มิถุนายน 2559  
70 ปีแห่งการเสด็จเถลิงถวัลย์ราชสมบัติ ขอพระองค์ทรงพระเจริญ 🙏🙏🙏🙏🙏





SHARE

Comments