ภาษาศิลปิน ในทางของเรา ต้องก้าวเอง
ชอบหนังสือซีรีส์ฟาสต์ฟู้ดธุรกิจของคุณหนุ่มเมืองจันทร์มาก 

อ่านแต่ละครั้งก็ได้ข้อคิด ได้วิธีการบางอย่างจากบุคคลหลากหลายให้เอาไปใช้กับการทำธุรกิจ หรือถ้าไม่ได้ใช้ ก็เป็นแนวคิดนำทางเราในชีวิตประจำวันไม่มากก็น้อย และถึงจะไม่ได้เอามาใช้ ก็ยังได้อารมณ์ขันในการอ่านกลับมา 

ได้ตั้งสามต่อแน่ะ

ในหนังสือ 'ทางของเรา ต้องก้าวเอง' มีตอนที่ชอบมากและสนุกมากจนต้องขอจดคือตอน 'ภาษาศิลปิน' คุณหนุ่มเมืองจันทร์เล่าถึงภาษาของคนเป็นศิลปินที่ใช้อารมณ์นำทางในทุกๆ เรื่อง แม้แต่ภาษาที่ใช้ยังเป็นภาษากวี หรือเรียกอีกอย่างว่าภาษาเทวดา อย่างเช่น

อังคาร กัลยาณพงศ์ ตอบคำถามว่าภูเขาคืออะไรว่า "ภูเขาคือหนังกำพร้าของดวงดาว" 

ดวงฤทธิ์ บุนนาค ตอบคำถามว่าเวลาออกแบบบ้านหรือรีสอร์ตทำอย่างไรว่า "ผมจะฟังเสียงกระซิบของแผ่นดิน"

ไมเคิล แองเจโล ตอบคำถามสันตะปาปาว่าแกะสลักรูปปั้นเดวิดได้อย่างไรว่า "ข้าเพียงเอาทุกสิ่งทุกอย่างที่ไม่ใช่เดวิดออกมาให้หมดเท่านั้นเอง" 

คาร์ลอส ซานตาน่า ราชากีตาร์ละตินร็อก ตอบคำถามว่าเป็นศิลปินดังแล้วยังฝึกซ้อมมากเท่าตอนเริ่มต้นอยู่หรือเปล่าว่า เขาไม่เรียกว่าการฝึกฝน "แต่ผมเรียกว่าเป็นการพานิ้วของผมไปเดินเล่น" 

ถามว่าภาษาเทวดานี่นอกจากจะทำให้เราร้องโอย... สุดยอด คิดได้ไง แล้วเราจะได้อะไรอีก คุณหนุ่มเมืองจันทร์เลยเอามาเล่นกับตัวเองให้ดู หากใครถามเขาว่ามีหลักการเขียนอย่างไรคะ เขาจะตอบว่า "ผมฟังเสียงกระซิบของกระดาษ แล้วพาตัวอักษรไปเดินเล่น... แล้วผมก็เอาสิ่งที่ไม่ใช่หนังสือเล่มนี้ออกไปให้หมดเท่านั้นเอง"

นอกจากจะฮาโคตรแล้ว ยังทำให้งานที่เราทำดูมีคุณค่าขึ้นเยอะเลย 

เล่นบ้างดีกว่า

หากใครถามพี่ว่างานพิสูจน์อักษรคืออะไร พี่จะตอบว่า

"คือการสกัดตัวหนังสือออกมาเป็นท่วงทำนองจ้ะ"

แล้วพี่จะรู้ได้ไงว่าคำไหนถูกคำไหนผิดคะ

"พี่ก็แค่อ่านและฟังเสียงกระซิบของตัวหนังสือ แล้วก็เอาสิ่งที่ไม่ใช่ในเนื้อหาพวกนี้ออกไปให้หมดเท่านั้นเอง"


SHARE
Written in this book
Books

Comments