การแก้แค้นของแมงมุม
สมัยเรียนตรีพักอยู่หอพักริมแม่น้ำเจ้าพระยา พอดีว่ามหาวิทยาลัยที่เรียนอยู่ตอนนั้นไม่มีหอพักใน เลยต้องเช่าหอพักอยู่ใกล้ๆ แถวนั้น หอพักแรกที่อยู่ก็ดันโดนขโมยขึ้น สุดท้ายลงเอยกับหอที่ว่านี้แหละ ซึ่งตอนที่ย้ายไปก็เลือกอะไรมากไม่ได้ เลยได้อยู่ห้องบนชั้นหนึ่ง

ตอนแรกก็ชอบที่ได้อยู่ชั้นหนึ่ง เพราะมันสะดวกมาก ไปไหนมาไหนก็ง่าย ไม่ต้องรอลิฟต์ (แถมค่าเช่าถูกกว่าชั้นอื่น) แต่เริื่องที่จะเล่าต่อไปนี้แหละ (บวกกับน้ำท่วมกรุงเทพปี 54) ที่ทำให้เปลี่ยนความคิด ไม่อยากอยู่ชั้นหนึ่งอีกเลย

คืนหนึ่ง ตอนเข้าห้องน้ำอยู่ จู่ๆ ก็เหลือบเห็นแมงมุมขายาวตัวเล็กๆ ตัวหนึ่งเดินอยู่บนพื้นๆ ใกล้ๆ ชักโครก นั่งทำธุรกิจไปก็หลอนไป กลัวว่าวันหนึ่งมันจะมาอยู่ในโถชักโครกตอนที่เรานั่งลงไปโดยที่เราไม่ทันได้มองดีๆ  รึเปล่านะ

และแล้ววันนั้นก็มาถึง! เจ้าแมงมุมขายาวตัวนั้นมันเกาะอยู่ในโถ ทำเอาไม่กล้าจะใช้ จากนั้นพอมันออกมาเดินที่พื้นอีกครั้ง (ใช้แล้ว เราอยู่กับมันนานสองสามวันเลยแหละ) ก็เลยตัดสินใจเอาไม้ขัดคอห่านตบมันจนตายคาพื้นห้องน้ำ ตอนนั้นใจเต้นตึกตัก รู้สึกผิด แต่คิดว่าทำไปเพื่อความสงบสุขของจิตใจ ไม่งั้นคงต้องหวาดระแวงตลอดทุกครั้งที่เข้าห้องน้ำแน่ๆ 

หลังจากนั้นสองสามวัน จำได้แม่นว่าเป็นคืนวันอังคาร ห้องยังรกเหมือนเคย บนราวผึ่งผ้าติดฝาผนังห้องน้ำหลังประตูมีเสื้อผ้าใช้แล้วพาดอยู่สองสามชิ้น เราก็เดินเข้าห้องน้ำไปตามปกติ แต่ที่ไม่ปกติคือ ที่หลังประตูห้องน้ำมีแมงมุมขายาวตัวสีดำเมี่ยม "ใหญ่เท่าฝ่ามือ" เกาะอยู่!

ณ ตอนนั้นเหมือนหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ หัวสมองมึนงง เหมือนไม่มีออกซิเจนไปเลี้ยง ติดสตัน ขนาดจะร้องยังไม่มีเสียง พอผ่านไปห้าวิเหมือนรวบรวมแรงฮึดเฮือกสุดท้ายขึ้นมาได้ เลยวิ่งออกจากห้องน้ำไปโทรหาแฟน (ที่ตอนนั้นอยู่อเมริกาและนอนหลับอยู่) พร้อมร้องไห้ให้ฟัง แล้วบอกว่าเจอแมงมุมตัวใหญ่เบ้งน่ากลัวมากอยู่ในห้องน้ำ 

หลังจากโดนแฟนดุ สติก็ยังไม่กลับมา เลยโทรไปหาเพื่อน (ที่อยู่ต่างจังหวัดห่างจากกรุงเทพออกไปเกือบสี่ร้อยโล) พอหลังวางสายจากเพื่อนเนี่ยแหละ ถึงได้โทรหาบุคคลที่ถูกต้อง แม่! ช่วยด้วย! 

แม่จัดการโทรหาผู้จัดการของหอพัก ซึ่งส่งพี่ยามชายแท้ตัวล่ำมาสองคน นอกจากอับอายเรื่องกลัวแมงมุมแล้ว ยังต้องอับอายเรื่องสภาพห้องด้วย พี่ยามสองคนเดินเข้ามาในห้องน้ำแคบๆ พร้อมกับมองหาแมงมุมยักษ์ตัวนั้นแต่ก็หาไม่เจอ เราบอกว่ามันแอบอยู่หลังชักโครก (เจ้าเล่ห์จริงๆ) พี่ยามเลยใช้สายชำระฉีดไปที่หลังชักโครกพยายามจะให้มันออกมา 

ฉีดไปได้สักพักไม่เกิดอะไรขึ้น พี่ยามหันมาบอกว่า ไม่เห็นมีเลยน้อง น้ำเสียงเหมือนกำลังบอกว่าเรามโนไปเอง ไหน แมงมุมยักษ์อะไร ไม่มี้! แต่พอสิ้นเสียงของพี่ยามเท่านั้นแหละ มันก็ปรี่ออกมาจากหลังชักโครกด้วยความเร็วแสง พุ่งชาร์จเข้าใส่พี่ยาม พอพี่ยามเห็นก็ตกใจกระโดดโหยง... (ในใจเรานึก เห็นมั้ยมันมีจริงๆ เห็นแล้วใช่มั้ยชะละล่า!) 

สุดท้ายเจ้าแมงมุมยักษ์ก็ตายด้วยไม้ขัดคอห่าน ตามเจ้าแมงมุมน้อยไป

ถึงแม้จะเห็นกับตาว่าแมงมุมยักษ์ถูกตบตายคาที่โดยพี่ยามผู้หาญกล้า แต่คืนนั้นเปิดไฟนอนทั้งคืน (กลัวยิ่งกว่าผี) แถมวันรุ่งขึ้นยังโดดเรียน โทรจ้างแม่บ้านมาทำความสะอาดห้องยกใหญ่ ไม่ให้มีมุมรกๆ ในห้องอีก กลัวว่าจะมีแมงมุมแอบมาซ่อน พอเสร็จก็เรียกช่างให้เอาตะแกรงรังผึ้งมาปิดรูระบายน้ำในห้องน้ำ (ซึ่งคิดว่าเป็นทางที่แมงมุมเข้ามา ถึงจะไม่รู้ว่าเข้ามาอีท่าไหนก็เถอะ เพราะมันตัวใหญ่เบิ้มแบบนั้น) 

หลังจากวันนั้นก็ยังนอนฝันถึงกองทัพแมงมุมอยู่หลายคืน ในใจแอบนึกว่าแมงมุมตัวใหญ่เท่าฝ่ามือตัวนั้นมันต้องเป็นตัวแม่ที่มาล้างแค้นให้ลูกมันที่โดนไม้ขัดคอห่านตบตายไปสองสามวันก่อนหน้านั้นแน่ๆ 

เรื่องนี้ผ่านมานานหลายปีแล้ว แต่ก็ยังไม่เคยหายกลัวแมงมุม และยังคงฝันถึงมันอยู่นานๆ ครั้ง หนำซึ้งยังโดนคนที่บ้านล้อ (พร้อมทั้งเอาวิดีโอแมงมุมมาแปะบนหน้าเฟซบุ๊ก) อยู่เรื่อยๆ 
SHARE
Writer
Pachara_Y
Translator
I came from the past.

Comments

LittleStardust
5 years ago
ถ้าตัวเท่าผ่ามือนี่ก็เผ่นเหมือนกัน
Reply