อำลาบริษัท... ก้าวสู่ชีวิตข้าราชการ
บันทึกของปลายฟ้า ตอนที่ 7

     หลังจากพ่อส่งจดหมายให้พร้อมกับคำแนะนำให้ลูกตัดสินใจเอง พ่อก็กลับบ้านไป พ่อยังไม่รู้ว่าลูกของพ่อจะตัดสินใจยังไง... 

     ตอนเย็นวันนั้น หลังเลิกงานปลายฟ้ากลับที่พักพร้อมด้วยซองจดหมายสีน้ำตาลที่มีตราประทับตัวสีแดงด่วนมากบนซอง แน่นอนคนที่ต้องร่วมตัดสินใจการเปลี่ยนแปลงในชีวิตครั้งนี้รองจากพ่อก็คือเค้านั่นเอง  ปลายฟ้ายื่นซองจดหมายสีน้ำตาลให้เค้าเปิดอ่าน ...เหมือนว่าเค้าไม่ต้องคิดอะไรนานก็ให้คำตอบได้...ตลอดเวลาเค้ารู้ว่าเราคาดหวังกับการสอบที่โคราชไว้มากอยากได้บรรจุเป็นข้าราชการ ระดับ 2 เลยเงินเดือนมากหน่อย เค้ามองหน้า เอามือมาจับที่แขนทั้งสองข้างแล้วเขย่าเบาๆ เหมือนกระตุ้นให้เราตื่น พร้อมกับพูดว่า...
     "เอาความแน่นอนไว้ก่อน รายงานตัวก็ได้บรรจุแล้วนะ ที่รออยู่ยังไม่รู้ว่าจะได้บรรจุเมื่อไหร่"
     "ก็จริงค่ะ"
     คำตอบสั้นๆ แต่ในใจของปลายฟ้ารู้สึกเสียดายวุฒิที่สอบ เสียดายเวลาและเงินที่เสียไปในตอนเรียน ปวส. การเริ่มต้นรับราชการในระดับ 1 และระดับ 2 แน่นอนเงินเดือนต่างกันความก้าวหน้าในการสอบเลื่อนระดับปรับซีต่างกัน แต่ดูเหมือนคนสำคัญทั้งสองคนอยากให้รับราชการเร็วๆ ปลายฟ้าตัดสินใจเขียนใบลาออกจากบริษัท พร้อมระบุเหตุผลในการลาออกว่า         
"ได้บรรจุรับราชการ"
วันสุดท้ายของการทำงานที่บริษัทมาถึง ปลายฟ้าอำลาเพื่อนๆ ในบริษัทตอนพักเที่ยง ระยะเวลาเกือบหนึ่งปีในบริษัทนี้ ปลายฟ้าได้รับประสบการณ์มากมาย ได้มิตรภาพ ได้เพื่อน ได้เจ้านาย ตลอดเวลาในการกล่าวลาเพื่อนทำให้มีน้ำใสๆ ไหลซึมจากดวงตาเพื่อนบางคนท่ี่ยังไม่รู้ต่างร้องถามว่าเป็นอะไร ร้องไห้ทำไม พี่เค้าจะพูดเชิงเหน็บแบบปลื้มใจแทนว่า เค้าเสียใจต้องลาออกไปรับราชการ เพื่อนๆ ที่ได้ฟังต่างจับมือแสดงความดีใจ บางคนก็เข้ามากอด ปลายฟ้าบอกลาป้าณีแม่บ้านที่ให้พี่พักพิงแอบเจ้านายญี่ปุ่นยามง่วงนอน มันเป็นความประทับใจเสมอไม่เคยลืม 
    ปลายฟ้าเดินทางไปสำนักงาน ก.พ. ตามวัน เวลา ที่ได้รับแจ้งด้วยรถทัวร์ปรับอากาศโดยมีคนสำคัญนั่งเป็นเพื่อนไปข้างๆ ถึงที่หมายทันเวลามีเจ้าหน้าที่เรียกผู้สอบแข่งขันได้ที่มารายงานตัวในวันนี้เข้าห้อง แจกเอกสารซึ่งในเอกสารนั้นบอกตำแหน่งว่างพร้อมสังกัดทั่วประเทศ วิธีการเลือกตำแหน่งและสถานที่ในการบรรจุ คนที่ได้ลำดับที่ดีกว่ามีสิทธิเลือกก่อน ดังนั้นทุกคนต้องเลือกสามลำดับไว้ในใจ เมื่อถึงคิวคุณต้องเลือกเพื่อไม่ให้เสียเวลาเพื่อน  ในห้องนี้ไม่มีที่ปรึกษาแล้วสิ ปลายฟ้าเลือกภาคกลางไว้ในใจสามอันดับ เพื่อไม่ให้ไกลบ้านมากนัก ดูหน่วยงานที่มีบาทบาทและความสำคัญตามที่ได้รับรู้จากสื่อและคนรู้จักมาบ้าง แต่แน่นอนคนได้ลำดับที่ดีกว่าย่อมไม่อยากไปทำงานไกลบ้านเหมือนกัน ภาคกลางที่หมายตาไว้ถูกเลือกไปจนหมด ถึงคิวปลายฟ้าลุกขึ้นยืนแล้วตอบหน่วยงานหนึ่งทางภาคตะวันออก เพียงเพราะเห็นว่ามีเพื่อนเลือกหน่วยงานนี้ในกรุงเทพสิบกว่าคน น่าจะดีนะ ความรู้สึกตอนนั้นคิดเพียงว่าไม่อยากอยู่กรุงเทพ เราไม่มีพี่ไม่มีญาติเลยจะอยู่ยังไงตัวคนเดียวในกรุงเทพ ไปไหนก็ได้ขอต่างจังหวัดดีกว่า ตัดสินใจเลือกทั้งที่ไม่รู้หน้าที่ของหน่วยงานนี้...ดวงชะตาพาไปอีกแล้วปลายฟ้า...
     ออกจากห้องเดินปรี่เข้าไปหาคนสำคัญที่นั่งรออยู่ด้านล่างของตึก เค้ามีสีหน้าแค่รับทราบ แต่ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นตกใจอะไรกับการตัดสินใจเลือกบรรจุทางภาคตะวันออกของปลายฟ้า อาจเป็นเพราะเค้าเคยเดินทางไปทางภาคนี้แล้วเมื่อตอนไปสมัครงานป่าไม้ก็เป็นได้  
     เฮ้ย!!! นี่ฉันต้องไปอยู่ต่างจังหวัดคนเดียวนะ  เค้าก็แค่ยิ้มความรู้สึกคงดีใจกับก้าวแรกในชีวิตราชการของคนรักมากกว่าอย่างอื่น 

     ตอนบ่ายของวันนั้น ปลายฟ้าและเพื่อนถือหนังสือส่งตัวจากสำนักงาน ก.พ. นั่งแท็กซี่อัดกันเป็นปลากระป๋องสองคันไปรายงานตัวในสังกัดที่เลือก ตึกช่างดูสวยงามแต่มีความเก่าแก่ภายในมีรถราและผู้คนมากมาย เพื่อนๆ สิบกว่าคนถึงที่หมายพร้อมกับคำพูดคุยแนะนำตัวทำความรู้จักกันมากขึ้น กองการเจ้าหน้าที่ส่งเพื่อนๆ ไปทำงานตามตำแหน่งของตัวเอง แต่ปลายฟ้ารับหนังสือส่งตัวแล้วกลับบ้านเพื่อเดินทางต่อ เก็บของใช้ที่จำเป็นใส่กระเป๋าเดินทางใบเดียวมีเสื้อผ้าเป็นหลัก อย่างอื่นซื้อเอาเมื่อถึงที่หมาย    
การเดินทางเริ่มต้นด้วยนั่งรถปรับอากาศตอนเช้ามืด ลงที่สถานีขนส่งหมอชิด ต่อแท็กซี่ไปสถานีขนส่งเอกมัย นั่งรถปรับอากาศสายภาคตะวันออก การเดินทางในวันนี้มีลูกสาวของป้าผู้มีประสบการณ์เป็นเพื่อนมาส่งพร้อมคนรู้ใจของปลายฟ้า กว่าจะถึงที่หมายก็ผ่านครึ่งวันไปแล้ว ลงรถทัวร์หาอะไรรองท้องก่อน แล้วจะไปยังไงต่อมืดแปดด้านถามคนแถวนั้นเค้าบอกว่าไม่มีรถเมล์ผ่านให้นั่งรถตุ๊กๆ เข้าไปประมาณสิบกว่ากิโลเมตร ไม่มีทางเลือก เมื่อทานอาหารเดินหารถตุ๊กๆ ในตลาด สามคนขึ้นนั่งบนรถตุ๊กๆ ระยะทางเหมือนไม่ไกลแต่สองข้างทางที่รถตุ๊กๆ วิ่งผ่านมันคือป่า และมองเห็นทิวภูเขาไกลๆ ไม่มีบ้านคน มีรถสัญจรผ่านน้อยมาก พี่สาวลูกของป้าบอกว่า  "ทำไมมีตำแหน่งที่กรุงเทพไม่เลือก จะมาอยู่ยังไงมันมีแต่ป่าอย่างนี้"  จริงของพี่นั่นสิจะอยู่ยังไงทุกคนนั่งเงียบไม่มีคำตอบ ในใจเริ่มสับสนและกลัวกับการใช้ชีวิตที่นี่เมื่อทุกคนกลับหมดแล้ว
     ชีวิตของปลายฟ้าจะเป็นอย่างไร โปรดติดตามต่อใน บันทึกของปลายฟ้า ตอนที่ 8


    ปล. ต้องขออภัยหากการเขียนไม่สามารถระบุชื่อหน่วยงานในสังกัดได้ และขอขอบคุณที่ติดตามงานเขียนของนักเขียนหน้าใหม่อย่างปลายฟ้า ขอบคุณในคำติชม คำแนะนำที่มอบให้
SHARE
Written in this book
บันทึกของปลายฟ้า
    บันทึกเรื่องราวชีวิตของเด็กหญิงที่ต้องกำพร้าแม่ตั้งแต่เล็ก 
Writer
plaifah
It' my life.
เศษเสี้ยวของชีวิตที่อยากเล่าให้ฟัง

Comments

Nihil
8 months ago
ลุ้นมากครับ
Reply