ความว่างเปล่าที่คุ้นเคย
เป็นเวลาบ่ายแล้ว กับวันธรรมดาที่ผ่านไปเหมือนดังเคย สำหรับคนอีกหนึ่งคนที่ยังนั่งทำงาน ไม่สิ กำลังพยายามหาอะไรบางอย่างมาแก้เครียดจากงาน หรือจะบอกว่าเป็นความพยายามที่จะเลี่ยงงานกันแน่ ก็ไม่มีใครอาจจะรู้หรือเข้าใจได้นอกจากตัวเขาละมั้ง 

แล้วมันก็ผ่านไปเรื่อยๆ ตามประสาของเวลาและสายน้ำ... ใช่ มันไม่เคยหยุดรออะไรหรอก

เอาเข้าจริงเวลามันก็ไม่ได้หยุดรอเขาหรือใครคนใดคนหนึ่งเสียเมื่อไหร่ล่ะ เพราะถ้ามันหยุดรอ ก็คงเป็นเราที่จะหยุดเสียเอง เพราะคนที่จะรู้สึกถึงการหยุดของเวลาได้ บางทีเขาอาจจะตายไปแล้ว... ก็ยังอธิบายไม่ได้หรือยังหาคำตอบไม่ได้อยู่ดีแหละนะกับเรื่องแบบนี้

"น่าเบื่อ" 

เสียงๆ หนึ่งเอ่ยออกมาจากปากของชายหนุ่มที่ยังคงหาอะไรทำเลี่ยงงานต่อไป ท่าทางไม่มีความสุขกับสิ่งที่ทำเท่าไหร่นัก แม้ว่าเมื่อก่อนจะเคยมีอะไรที่ทำให้เขาอยากจะนั่งอยู่ในพื้นที่เดิมที่นั่งอยู่ในตอนนี้ก็ตามที แต่เชื่อเถอะว่าเวลาเปลี่ยนคนได้ เวลาเปลี่ยนความคิดได้

และเขาเองก็ไม่ได้เป็นหนึ่งในข้อยกเว้นของอะไรที่ว่านี้เลย เขาเข้าไปเป็นหนึ่งในวังวนนี้อย่างถอนตัวไม่ขึ้นเสียแล้ว เอาเข้าจริงมันอาจจะเป็นเรื่องธรรมดาที่คนๆ หนึ่งจะมีอาการเบื่อหน่ายในสถานที่แห่งหนึ่งที่มีแต่อะไรที่ซ้ำซากจำเจ แต่ว่าถ้าจะมีอะไรพิเศษขึ้นมาบ้าง มันก็คงจะเป็นเหมือนกับตัวที่ช่วยยับยั้งความรู้สึกไม่ให้แสดงออกมาอย่างชัดเจน

... หลายวันผ่านเป็นเดือนหลังจากผ่านขวบปีที่เคยคิดว่าที่แห่งนี้เป็นพื้นที่ที่เหมาะสม ตอนนี้เหมือนหลายอย่างที่อยู่ในความคิดมันไม่ได้ตรงกับที่เคยบอกและต้องการมาก่อน ทุกอย่างเปลี่ยนไป ไม่รู้ว่ามันมากแค่ไหน แต่สำหรับคนที่นั่งอยู่ตรงที่เดิม คงจะรู้สึกว่ามันรวดเร็วเกินทำใจ

หากว่าความคิดของคนเปลี่ยนได้ขนาดนี้ เขาเองก็คงไม่แปลกใจที่ว่าจะเห็นคนที่เดินเข้ามาและออกไปจากพื้นที่ที่เขายังนั่งอยู่มากมาย ตั้งแต่เข้ามานั่งบนเก้าอี้ตัวนึงที่อยู่หน้าโต๊ะทำงานที่ชายหนุ่มกำลังพิมพ์อะไรบางอย่างอยู่นั้น มันก็ได้พัดพาเอาคนอย่างน้อยจำนวนนึงเข้ามาและออกไปในเวลาไม่นานนัก และบางทีมันก็อาจจะพาเขาไปด้วยเช่นกัน ไม่นานนัก

แต่คนๆ ที่ว่านั้นก็ยังไม่ไปไหน มันเป็นเวลานานแล้วที่คิดว่าควรจะหายไปเสียทีจากบรรยากาศเดิมๆ ตรงนั้น หรือแม้แต่สิ่งที่ต้องเจอจนกลายเป็นว่าเขาลุกขึ้นมาเพื่อที่จะทำกิจวัตรไปเรื่อยๆ ก่อนที่จะกลับไปพักและวนลูปมาเหมือนเดิม เป็นอย่างนั้นเหมือนอย่างปกติ...

"ใช่... น่าเบื่อ"

มันน่าเบื่อก็จริง แต่บางอย่างมันก็เหมือนกับเป็นความคุ้นเคยไปแล้ว ว่าเขามาเพื่อหาอะไรบางอย่างทำเพื่อที่มันจะไม่น่าเบื่อไปกว่านี้ แม้ว่านั่นจะหมายถึงว่าจะพยายามเลี่ยงงานบางอย่างเพื่อที่จะหาอะไรบางอย่างที่ไม่ใช่งานมาทำก็ตาม...

บางคนอาจจะบอกว่าให้ไปหาอะไรอย่างอื่นทำ แต่ก็คิดเหมือนกันว่าจะมีเวลาขนาดไหน ในเมื่อหลายสิ่งหลายอย่างนั้นทุ่มไปกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าก็ทำให้แทบจะหมดกำลังในแต่ละวันแล้ว ยกเว้นว่าจะหาอะไรมาเสริมกำลัง บางอย่างที่คิดว่าเสริมกำลังได้ก็ดูจะทำไม่ได้เต็มที่อย่างที่หวัง ลงท้ายก็มาจบลงกับวังวนเดิม และไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ ที่ชัดเจนนัก

บางทีถ้ามีพื้นที่ระบายอะไรสักอย่างก็คงจะดีไม่น้อย... สำหรับความว่างเปล่า... 

พอมาถึงตรงนี้ ก็ทำให้ตระหนักถึงความว่างเปล่าที่อยู่รอบตัว มันอาจจะไม่พึงประสงค์ แต่มันก็ดูจะเป็นความคุ้นเคยของเรากับสิ่งแวดล้อมภายนอกไปเสียแล้ว... หากว่าเป็นอย่างนั้น ใช่ หากว่าเป็นอย่างนั้น...

... ก่อนที่คนจะหาอะไรอย่างอื่นทำ แล้วก็วนกลับมาเหมือนเดิม... คนเราคงหนีจากความคุ้นเคยได้ยากจริงๆ นั่นแหละ

(ทั้งหมดเขียนจากความรู้สึกและสิ่งที่เห็นในช่วงเวลาที่ผ่านมา... คงเป็นเพราะสิ่งที่เจอด้วย...
SHARE
Writer
Narin
Casual Writer
Artist / Writer in Casual Life | All fields about Art / Entertainment / Recreation คนที่เดินบนเส้นทางด้วยหัววิทย์แต่ใจศิลป์ สิ่งที่เห็นคือแรงบันดาลให้เกิดเรื่องมากมาย เมื่อการเดินไปกับศิลปะและความบันเทิงดูเป็นเรื่องน่าสนใจ

Comments