เ ธ อ กั บ ฉั น
เธอกับฉัน เราพบกันโดยบังเอิญที่ร้านกาแฟหน้าอำเภอ เธอยิ้มรับอย่างเสียไม่ได้เสียมากกว่า

"เปล่า มารอพี่เขา" เธอตอบโดยไม่ได้หันมองด้วยซ้ำเมื่อฉันถาม บนโต๊ะของเธอไม่มีสิ่งใดนอกจากเวลาที่ค่อยๆ เคลื่อนไปอย่างแผ่วเบา

"กาแฟหน่อยไหม เธอชอบอะไรล่ะ ลาเต้ รึมอคค่า" ฉันถาม

"กินเถอะ กินไม่เป็นหรอก" เธอยังคงใช้สำเนียงเรียบห้วนและไม่มองฉันแม้แต่หางตาเหมือนเคย ฉันหย่อนกายกับโต๊ะซึ่งไม่ห่างกันนัก สั่งกาแฟพร้อมเปิดเฟซบุ๊ก เช็กอิน ร้านกาแฟหน้าอำเภอ ก่อนทักทายเพื่อนๆ

เธอยังคงนั่งนิ่งกับเวลาที่ว่างเปล่า ฉันอดที่จะชำเลืองมองเสียไม่ได้ นานแล้วที่เราห่างกัน หากเธอยังคงไม่เปลี่ยนแปลงมากนัก ทั้งความงามและการแต่งกายที่เรียบง่าย...

เส้นทางของแต่ละคนนั้นต่างกันนัก เธอมีครอบครัวได้สามีมีหน้ามีตา ส่วนฉันถึงจะมีลูกชายหญิงแล้วแต่ยังคงใช้ชีวิตตามคืนวัน หลายคนที่ผ่านเข้ามาก็เพียงเพื่อรอเวลาที่จะผ่านไปเสียเท่านั้น

บนอำเภอคงจะเลิกประชุมกันแล้วสินะ สามีของเธอในชุดสีกากีเดินมายังรถซึ่งจอดอยู่ข้างสนาม เธอจากไปเงียบเชียบดุจความเคลื่อนไหวของเวลา ฉันมองตามกับความรู้สึกสงสารซึ่งไม่ได้เสแสร้ง หากแต่รู้ดีว่าเธอน่าสงสาร ถึงจะได้สามีร่ำรวยมีหน้ามีตา แต่จะมีประโยชน์อะไรหากเธอไม่ได้มีค่ามากไปกว่าแม่ของลูกเพียงเท่านั้น

วันนี้หากไม่มีธุระเธอคงไม่ได้นั่งรถมากับเขาหรอก สามีผู้ใหญ่บ้านที่เจ้าระเบียบสมชื่อของเธอ ฉันไม่แปลกใจเรื่องชุดที่เธอใส่ แม้มันจะดูไม่สมวัยเอาเสียเลย ฉันรู้ว่าเธอแทบไมีมีสิทธ์ที่จะคิดอะไรเองด้วยซ้ำ เธอผู้เปรียบได้ดั่งทาสในเรือนเบี้ย เพราะแม้แต่ห้องน้ำ เธอยังต้องแยกกันใช้กับสามี... 

ไม่ต้องห่วงหรอกนะผู้ชายคนนี้ ฉันไม่มีวันที่จะทวงคืนจากเธอหรอก น้องสาวที่น่าสงสารของฉัน...

SHARE
Written in this book
เรื่องสั้นจิปาถะ
รวมเรื่องสั้น งานฝึกหัด /ยินดีรับฟัง และขอบคุณทุกความคิดเห็นนะครับ/
Writer
Lava
ผู้เฒ่าธรรมดา
เจ้าปัญหา จอมโวยวาย

Comments

KOB-KRA-CHAI
3 years ago
รู้สึกเศร้าใจ เข้าใจความรู้สึกของคนเป็นพี่ที่ไม่อาจทนเห็นน้องต้องทนทุกข์ได้ งานให้อารมณ์หน่วงอีกตามเคยนะคะ 
Reply
Lava
3 years ago
ก็ดีมั่งไม่ดีมั่งนะครับ ยังคงลองผิดลองถูกอยู่เลยครับ ^^
KOB-KRA-CHAI
3 years ago
สู้ๆ นะคะ จะติดตามต่อไปคะ
Lava
3 years ago
ครับผม ขอบคุณมากเลยครับ ^^