"เดินและจับมือไปด้วยกัน"
เป็นคำพูดๆหนึ่ง
ที่เรามอบให้กัน
ไม่ว่าจะเพื่อปลอบประโลมหัวใจของกัน
หรือ....ด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม
เราจะเดิน.. และจับมือไปด้วยกัน..เรารู้จักกันมานานพอสมควร
นานพอที่จะเห็นกันเติบโตในวัยรุ่นตอนต้น
วัยรุ่นตอนปลาย.. วัยทำงาน.. จนวันนี้เข้าสู่วัยผู้ใหญ่

เราอยู่เคียงข้างกันเสมอ
เคียงข้างด้วยหัวใจ

"แม้ตัวไม่อยู่ใกล้  
แต่ใจยังเหมือนเดิม"

ในระหว่างช่วงวัยเล่านั้นเราเคยห่างกันบ้าง
ใกล้กันบ้าง
แต่เราก็ไม่เคยที่จะทิ้งกัน
คนหนึ่งอ่อนแอ ยังมีอีกคนที่คอยให้กำลังใจ
ในวันที่เธออ่อนแอ ฉันต้องเข้มแข็ง
เพื่อที่เราจะได้ช่วยประคองความรู้สึกของกันและกันไว้

เมื่อเข้าสู่วัยผู้ใหญ่
การกระทำ การแสดงออกของเราเริ่มเปลี่ยนไป
ไม่ว่าจะด้วยสภาพแวดล้อม
ด้วยวุฒิภาวะ
ด้วยภูมิต้านทานด้านสังคมที่มากขึ้น
เราเริ่มที่จะพึ่งพากันน้อยลง
พบกันน้อยลง
ไกลกัน.. ทั้งตัวและหัวใจ

แต่ถึงอย่างนั้น...
มันก็คือเส้นทางของเราที่ต่างเลือกที่จะเดิน
เพราะเราเลือกที่จะเดินอย่างนี้
จึงไม่มีเหตุผลที่จะต้องมานั่งเสียใจในภายหลัง
เพราะที่ผ่านมาเราทำดีที่สุดแล้ว 
วันนี้จึงไม่จำเป็นต้องมานั่งเสียใจกับอดีต
ปัจจุบันเราทำได้ดีแค่ไหนมากกว่า
และอนาคตจะเป็นอย่างไร
เป็นสิ่งที่เราต้องมาแคร์

เอาเข้าจริง เราอาจจะไกลกันมาก
ไกลทั้งตัว ไกลทั้งใจ
ไกลกันจนนึกถึงวันที่เราจะกลับมาเหมือนเดิมไม่ออก
แต่.. เราไม่จำเป็นต้องเหมือนเดิมหรอกนะ
ทุกคนล้วนมีเส้นทางชีวิตเป็นของตัวเอง

ชีวิตนี้สำหรับเรา คงไม่ต้องการอะไรไปมากกว่า
ขอให้มีความสุข ฝันดีทุกๆคืน
แม้มองไม่เห็น.. แต่รู้ว่ายังอยู่
รักเสมอ
คนไกล





SHARE
Writer
NaaKomm
walker
โลกมันกลมนะว่าไหม?

Comments