Goldfish
"พ่อครับ" จ่อยเดินเข้าไปบอกเมื่อลุงมีลงบ้านไปแล้ว...

พ่อไม่ชอบให้จ่อยเข้าไปเสนอหน้าเวลาพ่อมีแขก พ่อมักบอกแบบนั้น นั่นทำให้จ่อยต้องนั่งรอที่หน้าบันไดในขณะที่ลุงมีคุยกับพ่อ แต่จ่อยก็พอได้ยินที่สองคนคุยกันบ้างแม้เขาจะไม่ได้สนใจฟังก็ตาม...

"เรื่องอะไรเราจะไปเลือกฟรีๆ ล่ะว่าไหม ใครให้เงิน เราก็เลือกคนนั้นแหละ" จ่อยได้แต่นั่งมองปลาทองในอ่างขณะที่สองคนคุยกัน 

"อีกอย่างเขาก็เป็นคนที่เข้าใจคนจนอย่างเรา ไอ้โกงกินน่ะมันมีกันทุกคนแหละ เอาปากท้องพวกเราก่อนแล้วกัน ไหนจะหนี้กองทุน ไหนจะหนี้ ธกส. อีก" ลุงมีพูดเสียงดังออกท่าออกทางในขณะที่พ่อยังคงนั่งยิ้มฟัง 

"ทั้งผู้ใหญ่กำนันหรือ อบต. ก็พูดเหมือนกันหมด แล้วเราจะไปเลือกคนอื่นทำไม พวกนั้นเคยให้อะไรเรา ดีแต่จะรีดภาษี คิดดู สิเงินกองทุนที่เอามาหมุนเวียนนี่น่ะ เราได้จากใคร ขืนเลือกพวกนั้นเราอดตายกันหมดแน่" จ่อยยังคงนั่งคอยอย่างเบื่อหน่าย ในขณะที่ลุงมียังพูดอย่างออกรส 

"และอย่างที่บอกนั่นแหละ เขามีบุญคุณกับเรามาก ถึงจะโกง แต่เขาก็เป็นพวกเรา และเขามีให้เรา" ลุงมียังหันมาพูดก่อนลงบันได "ขืนเลือกคนอื่นก็โง่แล้ว"

"พ่อครับ" พ่อหันมองอย่างสงสัย

"คือ ผมจะเอาปลาทองไปปล่อยน่ะครับ" จ่อยพูดพลางก้มมองปลาทองในอ่าง 

"ปล่อย" พ่อทวนคำ "ปล่อยทีไหน" 

จ่อยอ้ำอึ้งในขณะที่ลุงมีพยายามสตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์เก่าแก่ของแกที่ใต้ถุนบ้าน มีเสียงบ่นพึมพำสลับเสียงสตาร์ทรถของแกไป...

"ปลาทองมันไม่ใช่ปลาที่จะหากินเองได้เหมือน ปลาซิว ปลาซ่า นะลูก พ่อถึงบอกว่าหากลูกจะเลี้ยงมันต้องรับผิดชอบ และต้องดูแลมันให้ตลอด หากลูกปล่อยมันตามธรรมชาติมันจะตาย ทั้งหากินเองไม่ได้ และโดนกินหมด" 

ในที่สุดลุงมีก็ติดเครื่องรถได้สำเร็จ พ่อมองตามหลังลุงมีออกไปขณะที่พยายามอธิบายให้จ่อยฟัง...
SHARE
Written in this book
เรื่องสั้นจิปาถะ
รวมเรื่องสั้น งานฝึกหัด /ยินดีรับฟัง และขอบคุณทุกความคิดเห็นนะครับ/
Writer
Lava
ผู้เฒ่าธรรมดา
เจ้าปัญหา จอมโวยวาย

Comments