งู กิ น ห า ง
ภาพเด็กชายหยอกล้อกับลูกวัวน้อยกลับเป็นภาพที่สะเทือนใจอยู่ลึกๆ มันช่างไม่ต่างจากลูกสุนัขเอาเสียเลย เข้ามายั่วมาแหย่ เอาหัวมาขวิด มาทุ่ม โจนออกไปแล้วเข้ามาใหม่ แม้เจ้าลูกชายจะตบมันบ้าง ถีบมันบ้าง แต่ดูเหมือนมันกลับจะยิ่งชอบใจเข้ามาพัวพันไม่ห่าง มันคงจะเหงาสินะ เหงาที่ต้องอยู่ตัวเดียวไม่มีแม่เคียงข้างอีกแล้ว เด็กน้อยจึงกลายเป็นเพื่อนเล่นของมันไป...

ขณะที่หยิบเงินในกระเป๋าออกมานับนั้นลึกๆ แล้วละอายใจยิ่งนัก แต่ไม่ว่าอย่าไรวันนี้ก็มีเงินใช้หนี้ ไม่ต้องโดนเพื่อนบ้านค่อนขอดอีกแล้วไอ้พวกที่กู้แล้วไม่ส่งน่ะ มันเป็นตัวถ่วง ไอ้คนที่เขาส่งตามเวลาจะกู้ใหม่ก็กู้ไม่ได้

ความจริงมันก็แค่คำค่อนขอดจากไม่กี่คนนักหรอก เพราะส่วนใหญ่ล้วนอยู่ในชะตากรรมเดียวกัน ดีใจในวันกู้ ทุกข์ใจในวันส่งคืน บางคนถึงกับต้องไปกู้ดอกแพงๆ หรือกู้รายวันมาโปะก็ต้องยอมกันไป ที่สำคัญคือใช้หนี้แล้วก็ต้องกู้ใหม่ เพื่อเอาไปคืนเจ้าหนี้ที่กู้มาโปะ แล้วก็ต้องเป็นหนี้จ่ายดอกโดยไม่ได้อะไรเลยนั่นแหละทีนี้
เขาให้กู้ไปทำมาหากิน ก็ดันเอาไปใช้ไม่รู้เรื่องเอง แล้วมาบอกว่าเขาไม่ดีคำพูดนี้ยังก้องอยู่ในหูเมื่อเดินออกมา  

กับเสียงเอะอะโวยวายที่ดังมานั้นไม่อยากที่จะสนใจอะไรหรอก แต่เสียงนั้นก็ยังดังพอให้ได้ยินมึงไปเลยไอ้นักเลงขี้เมา หนอยเอาปืนมาให้เด็กเล่น
ก็เด็กมันอยากรู้อยากเห็นเอง มันขอดู ก็ให้ดู แล้วไง

ไอ้ขี้เมาเถียงอ้อแอ้
แล้วถ้าเกิดเด็กมันทำลั่นโดนใครเข้าล่ะ จะว่ายังไง

นั่นมันเรื่องของเด็ก ข้าไม่เกี่ยว ข้าได้ใช้ให้มันเอาไปยิงกันเสียเมื่อไรล่ะ
เป็นคำต่อล้อของขี้เมา 

เดินมาเลยระยะที่จะได้ยินเสียงถกเถียงกันแล้ว ไม่อยากจะคิดอะไรเสียทั้งนั้น ไม่ว่าจะเรื่องวัว คำค่อนขอด หรือเรื่องไอ้ขี้เมา คนโง่จะรู้จักแยกแยอะหรือคิดอะไรที่เป็นเหตุเป็นผลได้ล่ะ และถ้าฉลาด ก็คงเป็นนายกไปนานแล้วสินะ.

SHARE
Written in this book
เรื่องสั้นจิปาถะ
รวมเรื่องสั้น งานฝึกหัด /ยินดีรับฟัง และขอบคุณทุกความคิดเห็นนะครับ/
Writer
Lava
ผู้เฒ่าธรรมดา
เจ้าปัญหา จอมโวยวาย

Comments