จุดเริ่มต้นของความรัก...จนกลายเป็นคู่ทุกข์&คู่ยาก
บันทึกของปลายฟ้า ตอนที่ 6

     ถึงแม้จะเรียนจบชั้น ปวส. สมดังตั้งใจ แต่ในปีสุดท้ายมีเหตุการณ์มากมายที่ต้องจดจำผู้มีพระคุณไปตลอดชีวิต เทอมสุดท้ายของการเรียนปลายฟ้าใช้เงินที่พ่อให้ตระเวนสมัครงานแต่ไม่เคยได้งานทำ จนมีคำถามจากพ่อว่า... สมัครจริงไหม??  ปลายฟ้าไม่กล้าขอเงินพ่อทำให้ต้องเขียนจดหมายไปขอน้าบ้าง ไปหาตาที่บ้านน้อยนาสวรรค์ในฤดูตกข้าวเพื่อช่วยงานพร้อมพี่สาวและพี่เขยบ้าง ตาและน้าให้ความเมตตาหลานเสมอ เงินถูกใช้ในการสมัครงานตามจังหวัดใกล้เคียง ปลายฟ้าและเพื่อนๆ มักจะเหมารถตู้ไปสมัครงานและไปสอบพร้อมกัน เพื่อนบางคนสมหวังสอบติดจบแล้วมีงานทำเลย แต่ปลายฟ้าสิใกล้สอบปลายภาคเทอมสุดท้ายเงินยังไม่มีลงทะเบียนเรียนคงไม่ได้เข้าสอบ ในสมองสับสนจนทำอะไรไม่ถูก เหล่าซือ (อาจารย์ที่ปรึกษา) รับรู้เรื่องราวของปลายฟ้าเธอเรียกไปคุยและมอบเงินให้ไปลงทะเบียน ทำให้ปลายฟ้าได้เข้าสอบปลายภาค จบมาได้ด้วยความมีพระคุณของเหล่าซือ ขอบพระคุณจากใจจริงๆ ค่ะ
     การสอบผ่านข้อเขียนของสำนักงาน ก.พ. ปลายฟ้าได้กลับไปสัมภาษณ์ที่โคราชพร้อมผู้นำทางคือเค้าคนนั้นที่คอยดูแลมาตลอด เหลือเพียงรอฟังผลการสอบเพื่อเรียงลำดับคะแนนปลายฟ้าก็จะได้บรรจุเข้ารับราชการตามตำแหน่งว่าง 
ปลายฟ้าตัดสินใจไม่กลับบ้าน ไม่รู้จะกลับไปเพื่อใคร พ่อมีครอบครัวใหม่ที่สมบูรณ์มีเมียใหม่และมีลูกชายใหม่ พี่สาวแยกไปสร้างครอบครัวของตัวเอง น้องมีครอบครัวด้วยวัยยังไม่ถึงยี่สิบ ทุกคนต่างหาที่พึ่งเพื่อสร้างความอบอุ่นให้กับชีวิตตัวเอง
     เค้าคนนั้นปลดประจำการจากสมัครเป็นทหารบก เพียงหวังว่าจะได้เป็นนักฟุตบอลของ กองทัพบก  ความหวังที่เค้าจะได้เป็นนักฟุตบอลดับเช่นกัน เค้าไม่ได้รับความสนใจจากพ่อ หรือลุงซึ่งมีลูกเป็นนายพันในกองทัพ ต่างคนต่างเคว้งคว้างในชีวิต ช่วงการเป็นทหารในวันหยุดเค้ามักจะออกจากกองพันเพื่อมาเล่นฟุตบอลที่สนามกีฬาจังหวัดบ่อยๆ ทำให้รู้จักคนในการกีฬาแห่งประเทศไทยประจำจังหวัด หัวหน้าฝ่ายวิทยาศาสตร์การกีฬาให้ความกรุณารับไว้เป็นลูกจ้างชั่วคราว
การดูแลเอาใจใส่ การให้คำปรึกษาซึ่งกันและกัน มันกลายเป็นความรักโดยไม่รู้ตัว เป็นจุดเริ่มต้นของการใช้ชีวิตคู่ โดยไม่บอกญาติผู้ใหญ่ ทั้งที่เราคบกันอยู่ในสายตาของผู้ใหญ่มาโดยตลอด บอกไปก็ไม่มีเงินแต่งงาน พ่อแม่เค้าคงไม่มีเงินมาขอ 
     "เราตัดสินใจที่จะอยู่ด้วยกัน" หัวหน้าของเค้าอยากให้แต่งงานจะออกเงินให้ แต่ในความคิดของเราสองคนการแต่งงานไม่ใช่สิ่งสำคัญเท่าความรักที่เรามีให้กัน แต่งงานแล้วต้องมีหนี้เราจะแต่งเพื่ออะไร เราสองคนเริ่มต้นด้วยเสื่อผืนหมอนใบ ภายในโรงปืนของสนามกีฬาประจำจังหวัดถูกแบ่งเป็นห้องพักสำหรับเจ้าหน้าที่ของ กกท. และลูกจ้าง เราอยู่กันอย่างเรียบง่ายมีเพียงหม้อหุงข้าวและกระทะไฟฟ้าไว้หุงหาอาหาร ซึ่งส่วนใหญ่มื้อเย็นจะทานรวมกันทีี่บ้านของหัวหน้า แฟนของหัวหน้าและพี่ๆ ใจดีที่สุด สอนปลายฟ้าทำอาหารเหนืออาหารใต้จนทำให้ปลายฟ้าทำอาหารเป็นแม้ไม่มีแม่คอยสอน
ไม่นานนักพ่อก็ได้ข่าวของปลายฟ้า พ่อมาที่สนามกีฬาที่ห้องพักของเราพร้อมแม่เลี้ยง และลูกชายของป้าเป็นผู้นำทาง เราสองคนต่างรู้ดีว่าวันนี้ต้องมาถึง แต่ก็อดที่จะตกใจไม่ได้ พ่อเงียบไม่พูดมีแต่คุณนายของพ่อที่พูด ปลายฟ้าขอโทษพ่อแต่ก็ขอเลือกท่ีจะอยู่แบบนี้ไม่กลับบ้าน พ่อยอมกลับบ้านโดยไม่มีปลายฟ้า พ่อคงผิดหวังไม่น้อยกับการตัดสินใจของลูกคนนี้ 
     ปลายฟ้าเริ่มสมัครงานที่บริษัทญี่ปุ่นแห่งหนึ่งในจังหวัด เริ่มจากวุฒิ ปวส. แต่ทำไมสัมภาษณ์แล้วเงียบ ปลายฟ้าสมัครใหม่ใช้วุฒิลงมาคือ ปวช. สัมภาษณ์ก็เงียบอีกทำไงดี ด้วยความอยากมีงานทำขอสมัครอีกครั้งด้วยวุฒิ ม.3 เลยดีกว่านั่งในไลน์การผลิตก็ทำ ถึงวันสัมภาษณ์โชคดีวันนี้ฝ่ายบุคคลรู้จักหัวหน้าของแฟน อ่านชื่อที่เราอ้างอิงในใบสมัครแล้วสะดุดถามว่าเป็นอะไรกัน ผลการสอบสัมภาษณ์ปลายฟ้าได้งานทำสมใจ เริ่มต้นชีวิตทำงานบริษัทแห่งนี้
 ชีวิตมีความโชคดีอยู่บ้างที่ใช้คอมพิวเตอร์คล่อง Staff ขอตัวไปเป็นผู้ช่วยในการทำ Report ให้เจ้านายญี่ปุ่น เข้างานแปดโมงเช้าออกห้าโมงเย็นไม่ต้องเข้ากะกลางคืน เมื่อว่างให้ไปช่วยแผนก Packing งานไม่ได้ลำบากมากนักพี่ๆ และเพื่อนร่วมงานน่ารักทุกคน ง่วงหรือเหนื่อยมากๆ เราก็แอบไปใช้บริการห้องที่แม่บ้านแอบทำไว้เป็นที่นอนในห้องสุขาบ้าง      เราเริ่มช่วยกันเก็บหอมรอมริบสร้างครอบครัว กินอยู่อย่างประหยัด เค้ามีเบี้ยเลี้ยงพิเศษจากการออกโครงการของ กกท.บ้างวันละสามร้อยบาท ออกโครงการครั้งละหนึ่งสัปดาห์ ทำให้เรามีเงินเหลือไว้เก็บออมฝากธนาคาร เค้าได้เล่นฟุตบอลเป็นตัวแทนของจังหวัดในการแข่ขันฟุตบอลถ้วย ค. เค้ามักพูดเสมอว่าเกิดเร็วไป ไม่งั้นคงได้เล่นฟุตบอลอาชีพชีวิตจะสบายกว่านี้ปลายฟ้าเป็นคนเชื่อในความฝัน และเชื่อในสัมผัสแห่งความรู้สึก มีฝันประหลาดในคืนนี้ ฝันว่า...ขณะที่ตัวเองยืนถือไม้ตะขอยาวยืนสอยมะขามเทศหลังบ้านของพ่อ ไม้ตะขอพาลอยขึ้นไปท้องฟ้าอันสว่างและสดใส...แล้ววันหนึ่งขณะกำลังทำงาน ปลายฟ้าก็ได้ยินเสียงตามสายเรียกชื่อ ให้มาที่ห้องประชาสัมพันธ์ของบริษัทฯ ความรู้สึกตื่นเต้น ตกใจกับเหตุการณ์ว่ากำลังจะเจอกับอะไร    พ่อ!!! พ่อมาที่บริษัทฯ ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาว กางเกงสีเทาใบหน้ายังมีเหงื่อซึม ในมือถือของพ่อมีซองหนังสือราชการสีน้ำตาล ประทับตัวแดงว่า "ด่วนมาก" จดหมายค่อยๆ ถูกเปิดออกมีข้อความเรียกรายงานตัวจากสำนักงาน ก.พ. เพื่อบรรจุเข้ารับราชการ ระดับ 1 ในวันที่ 15 พฤษภาคม 2533 จากผลการสอบเพิ่มเติมวุฒิ ปวช. ซึ่งขึ้นทะเบียนรอไว้ในอันดับที่ 185 ความสับสนเข้ามาในสมองอีกครั้ง แล้ววันที่ 31 พฤษภาคม ที่จะถึงนี้ปลายฟ้าก็จะรู้ผลการสอบว่าจะได้ลำดับที่เท่าไหร่ในการสอบวุฒิ ปวส. นั่นหมายถึงการรับราชการจะบรรจุในระดับ 2  
พ่อบอกว่า แล้วแต่ลูกตัดสินใจเอง พ่อคงรู้แล้วว่าที่ขอเงินไปสมัครงานปลายฟ้าสมัครจริง สอบจริง คนเราเมื่อช่วงที่ดีของชีวิตโคจรมาถึง มักจะมีโอกาสเข้ามาพร้อมๆ กัน ซึ่งมันยากนักต่อการตัดสินใจในแต่ละช่วงเวลา

          ปลายฟ้าจะตัดสินใจยังไงกับชีวิต ขอให้ติดตามในบันทึกของปลายฟ้า ตอนที่ 7


  


SHARE
Written in this book
บันทึกของปลายฟ้า
    บันทึกเรื่องราวชีวิตของเด็กหญิงที่ต้องกำพร้าแม่ตั้งแต่เล็ก 
Writer
plaifah
It' my life.
เศษเสี้ยวของชีวิตที่อยากเล่าให้ฟัง

Comments

Nihil
10 months ago
เขียนดีจังครับ เห็นภาพเป็นฉากๆเลย
Reply
plaifah
10 months ago
ขอบคุณมากค่ะ เพิ่งเริ่มงานเขียนให้คนอื่นได้อ่าน แต่เป็นการเขียนจากชีวิตจริงไม่ต้องเติมแต่งอะไร เพียงแต่ให้กระชับค่ะ