มนุษย์หน้าเดียว
...หน้านิ่งว่ะ
...หยิ่งแน่ๆ
...โกรธใครมาวะ

ใครเคยประสบกับปัญหาที่ตัวเองเป็นคนหน้านิ่งมั่ง เรารู้สึกว่าเริ่มเป็นคนหน้านิ่งตอนม.ปลาย เหมือนมีอะไรที่ทำให้เราต้องคิดมากขึ้น

ตอนม.ปลายเราเป็นหัวหน้าห้อง มันคงเป็นอีกเหตุผลนึงที่ทำให้เราต้องรับผิดชอบมากขึ้น แรกๆก็อยากแสดงอารมณ์ผ่านทางสีหน้า แต่ไม่ได้นะ ถ้าเราเป็นแบบนี้แล้วเพื่อนในห้องจะเป็นยังไง 

พอตอนม.5 รับผิดชอบหัวหน้าโครงการอีกอันนึง รู้สึกช่วงนั้นเป็นช่วงที่เครียดที่สุด ต้องทำงานของตัวเอง รับผิดชอบงานส่วนรวม กว่าจะได้นอนตี1 ตี2 รู้เลยว่าเหนื่อยจนร้องขอชีวิตเป็นยังไง

แต่เราก็ผ่านมันมาได้จนตอนนี้จะขึ้นปี 2 แล้วนะ พอเราเข้าสังคมเพื่อนมหาลัยใหม่ๆ คนที่ไม่สนิทก็จะมองเราบ้างล่ะ หน้านิ่ง หยิ่ง แต่เพื่อนที่เข้าใจก็มีนะ

เราคิดว่าการที่ไม่แสดงอารมณ์ทางสีหน้าออกมามันก็ดีอย่างที่ว่า คนอื่นเค้าจะไม่รู้ว่าเรากำลังคิดอะไร เหมือนเล่นเกมคู่ต่อสู้กับฝ่ายตรงข้าม แต่มันเหมือนกำลังทำร้ายตัวเอง โดยคนใกล้ชิดเราจะมองว่าเราเป็นคนเข้มแข็ง อดทนกับทุกเรื่อง จนบางทีพอพูดคำว่า เหนื่อย กับใครก็ยากที่จะเข้าใจว่า เหนื่อย ของเราเป็นยังไง 

เราเป็นคนยิ้มไม่ค่อยเก่ง เราอยากจะเป็นมนุษย์ยิ้มจัง เห็นเค้ายิ้ม เห็นเค้าสดใส เราก็แอบคิดไม่ได้ ทำไมแค่ยิ้ม เราถึงได้ยิ้มยากขนาดนี้ 

เราชอบมองคนที่ยิ้ม ยิ่งยิ้มแล้วตายิ้มไปด้วย ตอนที่เค้าเผลอยิ้ม คงน่ารักที่สุดแล้วสำหรับเรา

 : | : ) :")
SHARE
Written in this book
me

Comments