เสียงลมหายใจ
เธอมองไม่เห็น

เธอพูดไม่ได้

เธอไม่อาจได้ยิน

สิ่งเดียวที่เธอสามารถทำได้ และทำด้วยความเต็มใจ คือการเป็นผู้ช่วยที่ซื่อสัตย์และอยู่เคียงข้างผมตลอดมา

เธอคงรู้ว่านั่นคือหน้าที่ของเธอ คือชีวิตของเธอ

ผมจะเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นให้ฟัง


ยามบ่ายที่แสนอบอ้าว อึดอัดจนแทบทนไม่ไหว ภายใต้อุณหภูมิห้องที่สูงขึ้นเรื่อย ๆ ผมลากสังขารอันเหนื่อยหอบเข้ามา ปิดประตู และพยายามก้าวเท้าต่อไปให้ใกล้ขึ้น ใกล้ขึ้น

ใกล้...

ใกล้จนแทบหยุดอยู่ตรงใบหน้าของเธอ

ผมกลับมาแล้ว

และเหมือนว่าเธอรับรู้ได้ จึงตอบสนองผ่านลมหายใจที่หยุดชะงัก ร่างกายของเธอนิ่งงันราวกับถูกสตัฟฟ์

ตัวผมเองก็เช่นกัน

ทว่าชั่วขณะนั้น ผมกลับรู้สึกเหมือนสติดับวูบลง ไม่สามารถรับรู้ถึงสิ่งใดได้อีก นอกจากมวลอากาศร้อนที่กดทับห้องนี้มากขึ้น และมากขึ้น จนต้องจับแขนของเธอเอาไว้ พลางนึกสงสัยว่าเธอทนอยู่ในห้องที่อบอ้าวขนาดนี้ได้อย่างไร

หลายวินาทีต่อมา ผมจึงค่อย ๆ ลากมือลงไปแตะที่ปลายนิ้วของเธอ

ดังเรียกสติที่ขาดหายกลับคืนมาจากภวังค์ เสียงลมหายใจของเธอดังขึ้นอีกครั้ง สายลมแผ่วเบาที่กระทบใบหน้าช่วยพัดพาความเหนื่อยล้าของผมให้หายไปในทันที

สิ่งที่ผมต้องการในตอนนี้ หลังจากออกไปท้าทายแสงแดดร้อนระอุข้างนอกมา ก็คือการพักผ่อน

ผมเชยคางของเธอขึ้นมาอย่างทะนุถนอม ทำให้ลมหายใจที่ส่งผ่านมาร้อนและแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด กระแสลมร้อนปะทะใบหน้าของผมอย่างจัง ผมจึงเอื้อมมือไปลูบท้ายทอยของเธอราวปลอบโยนว่าไม่เป็นไร แต่เธอกลับส่ายหน้าช้า ๆ ไร้เสียงใดแทนคำปฏิเสธ

ขณะที่ประคองใบหน้าของเธอเอาไว้นั้น ผมกลับรู้สึกได้ว่าร่างกายและลมหายใจของเธอเองก็มีสิ่งผิดปกติ

มันร้อนเกินไป

จู่ ๆ การเคลื่อนไหวของเธอก็หยุดลง

"เฮ้ย เป็นอะไรไป"
 
ความอดทนรอคอยผมมาอย่างยาวนานในห้องที่ไม่มีเครื่องปรับอากาศนี้สิ้นสุดลงพร้อมกับเสียงลมหายใจของเธอ

ไม่ใช่ว่าทนได้ เธอเองก็ร้อนจนทนไม่ไหวเช่นเดียวกัน แต่ก็ยังอดทนเพื่อรอผมกลับมา

ป่านนี้คงช็อกไปแล้ว

ผมควรจะทำอย่างไร ไม่มีใครในที่นั้นให้คำตอบได้

เธอคือสิ่งล้ำค่าสำหรับผม หากช่วยเธอไว้ไม่ทัน ผมเองนี่แหละที่จะช็อกเป็นรายต่อไป 

เหมือนกับหัวใจที่แตกสลายไม่เป็นชิ้นดี



ด้วยรักและอาลัย

แด่พัดลมที่เจ๊งในหน้าร้อน : 3
SHARE
Writer
Leic
weirdo
a weirdo who interest in art • music • books • movies • photography • travel • languages • sports • ice skate and F-35

Comments