[บทกวี] ก่อนการแตกสลายครั้งสุดท้าย

ใจกลางหว่างอก มนุษย์ต่างพก กระจกกลมใส

หากเธอเจอรัก แก้วจักยองใย เปลวแสงภายใน สั่นไหววับวาว

รักบริสุทธิ์ แห่งแดนมนุษย์ พระพุทธสืบสาว

หากธรรมนำใจ ดวงไฟส่องพราว รักจักยืนยาว เลื่อมราวมณี

รักมาตุ์บิดร ไม่เคยเคลื่อนคลอน แต่ก่อนตราบนี้

หากแม้เพลา เร่งมาเต็มที กรีดแก้วผ่องศรี ทวีร้าวราน

รักเพื่อนพี่น้อง มิอาจบกพร่อง ปกป้องภัยพาล

หากใครกบฏ ปรากฏหลักฐาน ดุจปักดวงมาลย์ วิญญาณเกิดรอย

รักคนทางนั้น ดังเติมน้ำมัน เพลิงอันแผ่วค่อย

หากแสงละมุน อบอุ่นแช่มช้อย ลุกโหมจะพลอย แผดเผาตะเกียง

รักแต่เฝ้ามอง มิอาจครอบครอง มิลองเทียบเคียง

หากเก็บกักจน เอ่อล้นโคมเอียง ดันแก้วร้าวเพียง เป็นเสี่ยงทั้งใบ

รักใดเยียวยา รักนั้นคือป่า ธารารินไหล

หากเธอหมดรัก ที่พักหัวใจ คงมลายไป เหมือนไม่สำคัญ

รักล้ำค่ายิ่ง รักที่แท้จริง มิ่งรักตัวฉัน

หากรู้จักรัก แก้วจักผ่องพรรณ เปลวแสงชีวัน สว่างพร่างไกล

ใจกลางหว่างอก แม้คอยป้องปก กระจกกลมใส

หากถึงเวลา ประภาดับไป ดวงแก้วหัวใจ สลายอยู่ดี


เราเล่าได้เพียงเท่านี้ ที่เหลือนั้นคือโจทย์ของเธอ
หากโคมแก้วมีเหตุให้แตกร้าว เธอเลือกได้ ว่าจะปลอบประโลมรอยแตกนั้นให้กลับคืนสู่สภาพดี หรือปล่อยให้มันร้าวลึกลงไปจนไม่อาจเยียวยา
รู้ทั้งรู้ว่าสักวันหัวใจต้องแตกสลายไป แล้วทำไมจึงยังเอาแต่รอปาฏิหาริย์ กลัวการเปลี่ยนแปลงที่มัวแต่กลัวก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา ทำไมจึงไม่ลงมือทำสักที
เธอเลือกได้ ว่าจะเขียนเรื่องราวชีวิตของเธออย่างไร เมื่อถึงคราวที่หัวใจแตกสลายครั้งสุดท้าย ทุกสิ่งจึงจะแปรเปลี่ยนเป็นความทรงจำที่แม้โศกเศร้า ทว่าอบอุ่นและแสนงดงาม

note
ประภา = แสงสว่าง :)
SHARE
Writer
Leic
weirdo
a weirdo who interest in art • music • books • movies • photography • travel • languages • sports • ice skate and F-35

Comments