ได้แต่มองเธอข้างหลัง.
ฉันชอบตัวเอง
ตอนที่เดินตามหลังเธอ
ตอนที่ฟังเรื่องไร้สาระของเธอ 
ทีแรกฉันคิดว่าเป็นเพราะเธอเป็นนักเล่าเรื่องที่มีพรสวรรค์
จนถึงตอนหลังถึงได้รู้ เรื่องมันน่าฟังก็แค่เพราะเป็นเรื่องของเธอ
...
การที่เราตัั้งใจฟังเรื่องที่ไม่เกี่ยวเหี้ยไรกับวงจรชีวิตเราได้โดยตั้งใจตั้งแต่ต้นจบ วันแล้ววันเล่า  และไม่เคยแอบหาว 
มันโครตชัดแล้วจริงๆนะ
555
...
ฉันชอบความรู้สึก
ตอนที่รอจะได้เจอกันอีกครั้ง
มันไม่ได้ตื่นเต้นจนเขิลแบบทำไรไม่ถูกหรอก
มันเรียบง่ายกว่านั้น
แค่อุ่นใจที่เด่วก็จะได้เจอแล้ว
มันดีมาก มากจนต้องกลัวการจะไม่ได้เจอกันอีก
...
แต่ก็นั่นล่ะ
ยิ่งชอบเธอมากแค่ไหน
ก็ยิ่งไม่ชอบตัวเราเองมากแค่นั้น
...
มันคงเป็นความรู้สึกที่แย่มาก
ที่คนที่ไว้ใจ กลายเป็นคนที่เธออึดอัดใจ
...
สุดท้าย
แค่เดินตามหลัง
ฟังเรื่องโน้นนี่นั่น
ก็อาจมากกว่าเธอจะให้ได้
..



SHARE

Comments