เมื่อไหร่กัน...ที่หัวใจของเธอเริ่มเย็นชา แบบนี้!?
ความรู้สึก…เมื่อมันหมดลงไปแล้ว มันจะกลับมาอีกได้รึเปล่า?
 
            ผมเฝ้าคิดถึงเรื่องราวในวันเก่าๆ ของเรา แต่ตอนนี้มันคงไม่มีทางเหมือนเดิมอีก…เธอยังคงอยู่ข้างๆ ผมเหมือนเก่า แต่ผมไม่รู้ว่ามันจะอีกนานแค่ไหนที่เราจะยังคงอยู่ด้วยกันแบบนี้ "ยิ่งอยู่ใกล้กันทำไมถึงยิ่ง...รู้สึกโดดเดี่ยวนะ...ที่รัก"

ภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน กลับไม่ทำให้ร่างกายของเราอุ่น?
และการได้อยู่ใกล้ๆ กัน ก็ไม่ทำให้หัวใจของเราทั้งคู่มีความสุข!?

เธอเอาแต่นอน และไม่เคยสนใจว่าผมจะนอนไม่หลับหรือไม่ต่อให้ผมเครียดแทบตายเธอก็คงไม่สนใจ

ใบหน้าที่คุ้นเคย…เมื่อผมไล้ลูบใบหน้าอ่อนหวานนั้นเธอไม่แม้แต่จะเคลิ้มหรือยิ้ม หรือแม้กระทั่งปัดมือของผมออกไป…เย็นชาเป็นที่สุด!

ความเย็นชา และความเงียบ คือสิ่งที่ผมได้รับมาตลอดระยะหลัง อาจจะเพราะเราทะเลาะกันบ่อยขึ้น


“ฉันเกลียดคุณ…ต่อไปนี้เราไม่มีอะไรต้องคุยกันอีก” คือประโยคสุดท้ายที่เธอพูดกับผมในวันที่เราทะเลาะกันหนักหนา
 
            เธอยังคงแน่วแน่เหมือนเคย เพราะผมไม่เคยได้ยินเสียงใดจากริมฝีปากอวบอิ่มคู่นั้นอีก

เรายังอยู่ด้วยกันทุกวันในบ้านหลังเดิม กินข้าวด้วยกันบนโต๊ะหินอ่อนสีขาวที่เธอชอบมัน ทุกวันผมง้อเธอด้วยดอกทิวลิปสีขาวสามดอกที่ใส่ในแจกันอันโปรดบนโต๊ะหัวเตียง เหมือนเช่นเคยผมตื่นนอนก่อนเธอ และเข้านอนหลังเธอทุกวัน


ในวันแห่งความเสียใจนั้น ผมโผเข้ากอดเธอเพื่อรั้งเธอไว้ไม่ให้ไป

“แต่ผมรักคุณ…และจะไม่มีวันปล่อยคุณไป”
ผมกอดเธอแน่นในตอนนั้น และถึงตอนนี้ผมก็จะไม่ปล่อยเธอไปเช่นกัน
 
             ทุกๆ ครั้ง เมื่อเธอโกรธผม ผมจะกอดเธอเอาไว้แน่นๆ แม้ว่าเธอจะไม่พูดอะไรเลย สุดท้ายเราก็จะคืนดีกัน เธอเคยเงียบ และไม่พูดคุยนานที่สุด ถึง 2 สัปดาห์ นั่นทำให้ผมแทบบ้า!!! 


‘คนหมดใจ…รั้งเอาไว้ก็ได้แค่ตัว!!’ 

กรอบ แกรบ!
แต่ตอนนี้…ผมกอดเธอจนกระดูกแทบจะแตก เธอก็ยังไม่ยอมยกโทษให้ ใจของผมปวดร้าวไปหมด กับความเฉยชานี้

ตั้งแต่วันนั้นใบหน้าของเธอเศร้าหมอง และไม่เคยยิ้มอีกเลย เธอไม่ยินดียินร้ายไม่ว่าผมจะทำอะไรให้เธอหันมาสนใจ



‘ความรู้สึกของผม…ไม่มีค่าเลย’

‘แม้แต่คำขอโทษจากใจ…เธอก็ไม่ยอมฟัง’


มันคงเป็นการแก้แค้นของผู้หญิงคนนี้ ทั้งๆ ที่ปากบอกว่าเกลียด แต่เธอก็ไม่ไปไหน เธอยังคงอยู่ใกล้ๆ และลงโทษผมด้วยความหมางเมิน


“เธอจะเอาแบบนี้ใช่มั้ย!! ดีงั้นพรุ่งนี้ผมจะเป็นคนออกไปจากชีวิตของคุณเอง” ผมรุดเดินเข้าไปในห้องนอน เพื่อพูดกับเธอให้รู้เรื่อง เพราะผมจะไม่ทนสภาพแบบนี้ต่อไปอีก


กรี๊งๆๆ เสียงโทรศัพท์บ้าน ดังขึ้น ผมเดินรี่ออกไปห้องรับแขก เพื่อยกหูโทรศัพท์ออก จะได้ไม่มีใครมารบกวนเรา


ตี๊ดๆๆๆ เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอที่เธอชาร์ตไว้ที่โต๊ะหัวเตียงดันขึ้น หน้าจอปรากฏชื่อ แหม่ม เพื่อนหมอคนสนิทที่โรงพยาบาลของเธอ หมอแหม่มคนนี้คือคนที่มักยุยงให้เราทะเลาะกัน ผมตัดสินใจถอดสายชาร์ตออกแล้วเขวี้ยงโทรศัพท์นั้นทิ้งไป


ตี๊ดๆๆๆ ถึงคราวที่เสียงมือถือของผมดังขึ้นมาเอง คือ ผู้หญิงคนเดิมที่โทรมา ด้วยความรำคาญผมตัดสินใจรับสาย ให้มันจบๆ ไป


“หมอคะ…”

“มีอะไรก็รีบๆ พูดมา!”

“หมอปล่อย หมอแจงไปเถอะนะคะ”

“เธออย่ามายุ่งเรื่องของเรา ไม่ต้องห่วงหรอกถ้าแจงยังไม่คุยกับฉัน พรุ่งนี้ฉันจะไปจากบ้านหลังนี้เอง”

“หมอคะ…พวกเราอยู่ที่หน้าบ้านแล้วนะคะ เรามารับหมอแจง”

“นี่มัน…โทรบอกพวกเธอสินะ!! อย่าหวังเลย ถ้าเธอเข้ามา ฉันจะฆ่าแจงซะ!”

“หมอ..หมอจะทำอะไรคะ อย่านะหมอ!!”



โครม!! ผมดึงโทรศัพท์ออกแล้วเขวี้ยงไปที่ประตู ปังๆๆๆๆ เสียงคนเคาะประตูดังขึ้นเหมือนพยายามจะพังมันเข้ามาให้ได้ ผมจะไม่ยอมให้ใครมาพาตัวเธอไปจากผมเด็ดขาด ผมรีบเร่งไปยังห้องนอนของเรา


ถ้าใครจะมาพรากเธอไปจากผมนี่แหละจะฆ่ามัน หรืออย่าเลวร้ายที่สุด จะไม่มีใครมาเอาเธอไปได้ … ผมจะฆ่าเธอซะ!



ทันทีที่ถึงห้องนอนผมปิดประตูทันทีและล็อคมันเอาไว้แน่นหนา ผมคว้าปืนในตู้เสื้อผ้า และจ่อไปที่หัวของเธอ เธอคงรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอก เธอปิดตาแน่นและนอนเกร็ง

“จุ๊บแจง…ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้หลับ”

“ในเมื่อเธอไม่รักฉันแล้ว…ฉันก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องรักเธออีก!!!”



ปัง!!! ผมลั่นไกปืน แต่ไม่ได้ยิงที่หัวของเธอ ในชั่ววินาที ผมเปลี่ยนเป้าหมายไปที่หน้าอกข้างซ้ายของเธอ เธอที่ทำร้ายจิตใจผม เธอสมควรเจ็บปวดเท่ากับที่ผมได้รับ 'หัวใจของเธอจะต้องแตกสลาย'

…เขม่าควัน ลอยฟุ้งที่ปลายกระบอกปืน เธอไม่ร้องซักแอะ…


หน้าอกมีเพียงรอยกระสุน ชุดนอนของเธอขาดวิ้นเป็นรูเพราะกระสุน แต่... 'หัวใจไม่มีเลือดไหล' 

เลือดในตัวเธอแข็งไปตั้งนานแล้ว ... ผมนั่งลงบนเตียงและทรุดตัวลงกอดร่างของเธอเหมือนเช่นเคยที่ผมนอนกอดร่างไร้วิญญาณนี้มาหลายวัน

…เธอไม่เจ็บปวด…

…มีแต่ผมเองที่เจ็บปวด…

…เธอไม่มีความรู้สึกไปตั้งนานแล้ว…

…มีแต่ผมที่รู้สึกอยู่คนเดียว…


ผม….เจ็บ


ทำยังไงถึงจะลบความเจ็บปวดนี้ได้?


ปัง!!! เสียงปืนดังลั่นอีกครั้ง มันเจ็บ…เจ็บมาก แต่อีกไปนานหรอก ความเจ็บปวดกำลังจะหายไปแล้ว

หายไปให้ตลอดกาลนะ … ทุกอย่างกำลังเงียบลง ดวงตาพร่ามัวแล้ว

ประตูห้องถูกพังออก มีเงาดำๆ 3 ร่างกรูกันเข้ามา แต่ผมไม่เห็นว่าเป็นใคร มีเลือดอาบสองตาอยู่



ทุกอย่าง...กำลังมืดลง 


เราจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไปใช่ไหม…แจง???
 

ภาพในตา...สว่างขึ้นอีกครั้ง 

ผู้หญิงผมยาวในชุดกาวน์สีขาวยืนหันหลังในมือถือช่อทิวลิปเล็กๆ และกำลังหันมาผมเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยกำลังมองมาที่ผม ด้วยสายตาหวานและอมยิ้ม


เธอกำลังอ้าปากน้อยๆเพื่อจะพูด… 

“ที่ของแกคือนรก…ไอ่คนชั่ว!!”

แรงบัลดาลใจ จาก :: https://storylog.co/story/57443820749a6614715bc975
SHARE
Written in this book
เรื่องความร้าว..ใน..แนวทดลอง
เขียนทุกอย่างที่อย่างเขียน (งานเขียนแนวทดลอง)
Writer
Thatman
นายคนนั้น
"คำหนึ่งคำ แปลความหมายได้มากกว่าที่เรานึกคิด... และความรู้สึก ส่งผ่านได้มากกว่าที่ เราเข้าใจ" :) . IG : nai_pepat

Comments

ThisIsPenname
3 years ago
นัวมาก // รสชาติมันแปลกๆ จะว่าอร่อยมั้ยก็ตอบไม่ได้ แต่จะว่าไม่อร่อยก็ไม่ใช่ // อยากอ่านอีกๆ
Reply
Thatman
3 years ago
ขอบคุณครับ เรื่องนี้แวํบเข้ามาในหัว ละก็ลองเขียนดูครับ 

ขอบคุณคับ :)

Kpipe
3 years ago
หักมุมดีครับ!!!! คาดไม่ถึงสุดๆๆ

Reply
Thatman
3 years ago
ขอบคุณครับตอนแรก ตั้งใจเขียนอีกเรื่องแต่เรื่องนี้แทรกเข้ามาครับ :)
HERRE
3 years ago
สนุกมากฮะ
Reply
Thatman
3 years ago
ขอบคุณฮะ ;)