วันๆ ของฉันก็คือวันๆ ของวันก่อนๆ ของวันพรุ่งนี้ของตัวฉัน
......................................................................
.............................
...

แปดโมงเช้าแล้ว
หิว...
ฉันเหลือบมองไปรอบๆ
มองหาชิ้นส่วนของร่างกายแต่ละส่วน
แขน ขา หน้าท้อง แผ่นหลัง โครงกระดูก ทุกส่วนกระจุยกระจาย
ยกเว้นตรงนี้ที่เหลือเพียงแต่หัวใจและสมอง

"ไปเถอะ"
ทุกส่วนค่อยๆ รวมตัวเข้ามาที่ฉัน
ประกอบเข้าลงล็อกที่ละส่วน
เส้นเลือดและเส้นประสาทค่อยๆ ถักทอไปเป็นฉัน
ใช้เวลามากพอประมาณแต่ไม่น่าจะถึงสิบนาที

ฉันก็ลุกขึ้นมานั่งอยู่ขอบเตียง
ชีวิตเรื่อยเปื่อยมักจะใช้เวลามากหน่อยในการเริ่มต้นวันใหม่

ฉันเดินเข้าห้องน้ำ
ล้างหน้าและนำสิ่งปนเปื้อนระหว่างที่ส่วนต่างๆ ของร่างกายไปสัมผัสมันออก
จัดโครงหน้าให้เข้าที่เข้าทาง
เปิดตู้เสื้อผ้า
เปิดหน้าต่างห้อง
โลกยามเช้าประกอบเข้าที่เข้าทางหมดแล้ว

ฉันใช้เวลาเหม่อลอยชั่วขณะ
วันนี้วันอาทิตย์สินะ

...
.....................................................................

ไม่มีร้านค้าแถวบ้านเปิดเลย
กระเพราหมูกรอบไข่ดาวที่ฉันรักจึงไม่ได้พบกันในเช้านี้
ฉันเดินเรื่อยเปื่อย
สบตากับใบปลิวหรือใบประกาศต่างๆ ตามกำแพงหรือบนเสาไฟฟ้า

ฉันเคยเดินคิดเรื่อยเปื่อยจนเผลอชนเสาไฟฟ้าต้นนี้จนหัวใจทะลุร่างกายออกมาแล้วครั้งหนึ่ง

"ไปไหนแต่เช้าล่ะ"
"หืม?"

ฉันหันไปมองหน้าเจ้าของเสียง เป็นเนย์เพื่อนฉันเอง

"วันนี้ฉันไม่ได้เอาหูมา"
"วันนี้ฉันไม่อยากฟังอะไร ขอโทษทีนะ"

ฉันเงียบแล้วมองหน้าความห่อเหี่ยวในรูปแบบหญิงสาว
ใบหน้าที่ไม่ได้แต่งแต้มใดใด
เธอเป็นเจ้าหญิงที่มีความรักอีกรูปแบบหนึ่ง เจ้าชายของเธอนั้นเป็นคนชอบพูด
เวลาว่างของเธอที่เขาไม่อยู่ เธอจึงปล่อยให้หูได้นอนพักยาวๆ

"อร่อย"
"แต่อย่างน้อยแกก็ไม่ยอมทิ้งลิ้นและสัมผัสรับรสเลย ดีจริงๆ"

เธอตั้งใจกิน
แล้วมองฉันแค่เพียงสีหน้าแล้วก็พูดแต่เรื่องที่เธออยากจะพูด

"ขอบใจนะแก"
"อืม"
"ไปไหนต่อล่ะ"
"....." ฉันยิ้มตอบ
"เดี๋ยวแฟนฉันจะมาแล้ว ขอบใจที่ฟังฉันนะ ไปแล้ว"
"ขอบใจที่เลี้ยงข้าวฉันนะ"
ฉันบอกเธอไป แต่เธอไม่มีหู ดังนั้นเธอก็เลยไม่ได้ยิน


........................................................................................
......

ถ้าคนเราตั้งใจลืมอะไรสักอย่าง
ใครบางคนจะรู้หรือเปล่าว่า วันนี้ฉันขาดอะไรบางอย่างไป
เหมือนกับเนย์
บางวันฉันก็ตั้งใจลืมหูไว้ที่ห้อง
บางวันฉันก็ไม่อยากเอาปากออกมาข้างนอก
บางครั้งฉันก็ตั้งใจลืมจิตใจบางส่วนเอาไว้บนเตียง


โลกที่น่ารักบางครั้งก็คือโลกที่ไม่สมประกอบของใครสักคน
ในคืนที่ฉันไม่ได้เอาปากมา ฉันรู้สึกว่าคืนนั้นเสียงเพลง และสิ่งรอบตัวมีเสียงที่น่ารัก
พอฉันลืมหูเอาไว้
แล้วออกไปวิ่ง สิ่งรอบกายก็เหมือนจะถูกตัดขาดออกไป
ไม่ได้ยินบรรดาหญิงสาววัยกลางคนกำลังเม้าท์แฟนของพวกเธอแล้วสบายอารมณ์ขึ้น


"กาแฟครับ"
"ขอบคุณค่ะ"

ทั้งหมดทั้งมวลที่ประสบพบเจอ
ทำให้ฉันรู้สึกว่า คนเราจะมีวันที่ดีหรือเปล่านั้น
ถ้าฉันยังคงเป็นตัวของฉัน เข้มข้นในการมองโลก
ทุกคนก็ดูจะไม่ขาดอะไรเลย

มีปากครบแต่ตั้งใจจะไม่เอากล่องเสียงมา วันนั้นฉันก็จะพบว่า
หญิงสาวบริกรในร้านนั้นหญิงหวานมากเป็นพิเศษ

โลกที่สามารถถอดทุกสิ่งทุกอย่างออกมาพักได้
มันก็ดีไปอีกแบบ
แต่ก็ใช่ว่า พอมันเป็นแบบนี้แล้วเราจะเข้าใจกันได้ถึงก้นบึงสุดของหัวใจอะไรอย่างนั้นหรอก
คนที่ครบทุกส่วนนั้นเป็นผู้เปิดฉากสงครามนั่นเป็นความจริง
คนที่ครบทุกส่วนนั้นเป็นผู้ทำร้ายย่ำยีหัวใจผู้อื่นนั้นนั่นก็เป็นความจริง

และนั่นคือเรื่องของผู้อื่น
ฉันอ่านข่าวบ่อยๆ ถึงฆาตกรที่ไม่มีหู เพราะเขาไม่ต้องการได้ยินเสียงกรีดร้องร่ำไห้ของเหยื่อ
ฆาตกรที่มีแค่ปาก แต่ค่อยๆ พูดจนใครบางคนกระโดดตึกลงไป


....

"..."
บริกรสาวหยิบแก้วฉันไปเติมน้ำชา
ฉันยิ้มตอบ

พวกเรานั้นจะเป็นอะไรก็ได้
เป็นผู้คนที่น่ารักต่อกันในแต่ละวันที่จะต้องสัมพันธ์กัน
เป็นผู้คนที่โหดร้ายต่อกันในแต่ละวันที่จะต้องกระหน่ำซ้ำเติม

สิ่งที่มันเป็นสัญลักษณ์ชั่วนิรันดร์ของเขาและเธอทั้งหมดทั้งมวลในโลกใบนี้
นั้นเหมือนกัน
นั่นคือความคิด

และความคิดบางอย่างทำให้ฉันรู้สึกว่าวันๆ ของวันๆ ของแต่ละวันนั้นเป็นอย่างไร
มันทำให้ฉันกำลังจะค่อยๆ เปลี่ยนไปเป็นใครอีกคนทีละนิดหรือเปล่า
มันทำให้ฉันรู้สึกถึงความเหี่ยวย่นบนผิวหนังหรือรอยฟกช้ำจากการคิดทำร้ายตัวเอง
ใช่หรือไม่


และนั่นมันเป็นเขาหรือฉัน หรือเธอล่ะ


...
ฉันเหม่อลอยชั่วขณะ
แล้วก็รู้สึกตัวในชั่วพริบตา

คนรอบข้างยังปกติดี
มีชายหนุ่มและหญิงสาวนั่งจีบกันทุกยุคทุกสมัย
มีครอบครัวที่จะต้องสับเปลี่ยนความเป็นพ่อแม่และลูกกันไปในแต่ละเจเนอเรชั่น
มนุษย์เราบังคับให้เราเรียนรู้สิ่งต่างๆ
เพื่อที่จะทำให้ฉันได้เป็นฉันเมื่ออายุมากขึ้น
พอคิดแล้วก็รู้สึกอยากถอนหายใจ ฉันวัยเด็กกับตอนนี้ไม่เหมือนกันอีกแล้ว
ไม่ใช่เด็กน้อยที่อยากจะเป็นครูหรือแอร์โฮสเตสแต่อย่างใด
เหลือแค่เพียงฉันที่ค่อยๆ แก่ลงอยู่ทุกๆ วันกับชีวิตธรรมดาๆ

นั่นแหละฉันเอง


"......"
สิ้นเสียงความคิดในกระจก ฉันหยิบมันมาส่องใบหน้า
แล้วก็มองดวงตาระยิบแสง

...


ฉันเก็บของลุกขึ้น เก็บเก้าอี้ให้เข้าที่เข้าทาง
จู่ๆ ฉันก็คิดถึงสวนสาธารณะ คิดถึงสองข้างทาง
ต้นไม้และบ่อน้ำ
หรือสวนผีเสื้อ
วันนี้ฉันอยากฟังและรับสัมผัสทุกๆ อย่าง

ทุกอย่างที่จะทำให้ฉันแน่ใจว่าฉันยังคงเป็นฉันอยู่
ต่อให้ไม่ครบทุกส่วน ฉันก็จะยังรู้สึกถึงฉันอยู่
วันแล้ววันเล่า


............................
....
..



SHARE
Written in this book
From the Inside of My Oldest Heart
จากหัวใจเสี้ยวเก่าในโลกก่อนหน้านี้ที่ยังมีอยู่
Writer
Itymtakhang
mind writer
There's a monster in your head. :) (From Monster - Slow Reverse)

Comments

niji
3 years ago
ดีควรค่ากับรางวัล ♥
Reply
Itymtakhang
3 years ago
โหหห ขอบคุณมากฮะ
<3
Nutotoro
1 year ago
เป็นมุมมองการมองโลกที่น่ารักมากๆเลยค่า😭
Reply
Itymtakhang
1 year ago
😳 ดีใจ
Denny
7 months ago
ใช่แล้วขอรับ บางสิ่งบางอย่างที่เกิดขึ้นเพียงแค่เรา สักอต่ว่ามันเกิดขึ้น ไม่ไปยึดติด ไม่ปรุ่งแแต่ง ตามความคิดจินตนาการของเรา แค่นั้นเราก็ไม่สุขไม่ทุกข์แล้วครับ
Reply
Itymtakhang
4 months ago
:)
Faiifaii_1a
6 months ago
ปิดบางอย่าง​ เพื่อเปิดบางอย่าง​ ไว้รับสัมผัสอื่นอื่น​
ติดตามนะคะ
Reply
Itymtakhang
4 months ago
:3 จะกลับมาเขียนเร็วๆ นี้แน่นอนน
T_E_A_R_S
4 months ago
ฮื้อออ ของคุณที่แต่งเรื่องดีๆออกมานะคะ! 555
Reply
T_E_A_R_S
4 months ago
ฮื้อ น่ารักอ่ะคุณไรท์ 555
Itymtakhang
3 months ago
แน่นอนนน
แต่ช่วงนี้ไม่ค่อยจะได้มาเขียนในนี้เลยน่ะท่าน

ส่วนมากจะเขียนลงไอจีน่ะ
T_E_A_R_S
3 months ago
ขอชื่อไอจีค่ะ 55555