In the Sound of Silence
บางอย่าง... บางเวลา... บางความรู้สึก...
ทำให้คิดถึงช่วงเวลาที่เราอยู่กับสภาวะหนึ่ง
เป็นสภาวะที่ไม่คิดว่าจะเป็นที่น่าอภิรมย์กับมันเสียเท่าไหร่นัก
แต่บางคนก็อยู่กับมันมาหลายช่วง... สำหรับบางคน มันคือส่วนหนึ่งของชีวิต 
บางคน อาจจะอยู่กับมันมานาน หลายเวลา อาจจะมากมายกว่าช่วงชีวิตของบางคน
บางทีก็ทำให้คิดว่า... เรากำลังอยู่กับความรู้สึกนั้นแทบจะตลอดเวลาหรือเปล่า

19:00 คืนวันอาทิตย์
หลังจากผู้คนเสร็จสิ้นช่วงนำเสนอและถกประเด็น
ทุกคนกลับสู่พื้นที่ของตัวเองหลังจากวันอันยาวนาน 
 
แต่จะมีใครสักคนที่จะสังเกตว่ามีสิ่งๆ หนึ่งที่เลือกจะปลีกตัวเข้าหาความเงียบเชียบ แม้ว่าแท้จริงแล้ว คืนวันอาทิตย์อาจจะเป็นคืนสุดท้ายที่เราได้ทำอะไรที่เราอยากจะทำก่อนที่จะต้องกลับสู่ความจริงในวันธรรมดาอีกครั้ง...

ใช่... กระผมเอง

คนๆ นั้นที่เลือกที่จะอยู่ในพื้นที่มืดๆ และเงียบสงบ เพียงเพื่อจะหาความรู้สึกที่ตัวเองจะได้ปลดปล่อยและผ่อนคลายในเวลาเดียวกัน ด้วยว่าบางสิ่งบางอย่างนั้นอาจไม่สะดวกใจที่จะทำในเวลาที่มีผู้คนอยู่ล้อมรอบกาย... ในหลายๆ ครั้ง... หลายครั้งที่เลือกที่จะออกมาอยู่กับตัวเอง อาจจะเหมือนกับคนที่เลือกที่จะแยกตัว แต่มันก็เป็นสิ่งที่เลือก เป็นสิ่งที่ทำบ่อยไปแล้วสำหรับตัวกระผม

แน่นอน ในเมื่อมันเป็นสิ่งที่เลือกที่จะทำ เป็นสิ่งที่เลือกที่จะถาม มันก็ย่อมเป็นตัวเราที่เฝ้าถามตัวเองไปเรื่อยๆ ว่าเราจะให้นิยามกับมันอย่างไรดี สำหรับหลายคนแล้วอาจจะเป็นเหมือนกับทั้งความสงบสุขและความอ้างว้าง เอาเข้าจริงมันก็อ้างว้างอยู่กับการที่ต้องมองออกไปแล้วไม่มีใครเหลืออยู่ มีแต่ความเงียบงัน ความมืด และความว่างเปล่าที่อยู่รอบตัว

ยิ่งคิดยิ่งสับสน ยิ่งทำให้รู้สึกว่าบางอย่างเราก็พยายามจะหาคำตอบแต่ว่ามันก็ยังไม่เจอเสียที หรือบางที มันอาจจะอยู่กับเรามาตลอดก็ได้ แค่ว่าเราไม่รู้ว่าจะค้นหาคำตอบอย่างไร... อาจจะเป็นแบบนั้น... อาจจะเป็นแบบนั้น

Hello darkness, my old friend
I've come to talk with you again

... สวัสดี ความมืดเพื่อนยาก... ฉันกลับมาคุยกับเธออีกแล้ว... 

คำนี้คงเหมาะสมกับสภาพเวลานั้นอย่างที่สุด มันเป็นเวลาที่เรามองออกไปและพยายามคุยกับความคิดตัวเองในความมืด หากว่าเป็นที่ไหนก็อาจจะไม่แตกต่างกันมากเท่าไหร่ สำหรับคืนวันอาทิตย์ ที่ตัวเราเคยให้คำนิยามว่าเป็นวันที่จะกลับมาทบทวนตัวเองเกี่ยวกับสิ่งที่ผ่านในตลอดทั้งสัปดาห์ ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง และเราทำอะไรไปบ้าง...

แม้ว่าจะต้องมานั่งคิดคนเดียวก็ตาม... ส่วนหนึ่งก็เพราะมันเป็นชีวิตของเรา
และหลายครั้ง... ในยามที่เราไม่ได้มีใครที่อยู่ใกล้... เราเองก็คงต้องเลือกที่จะยืนให้ได้
ยืนให้ได้ด้วยตัวเองทั้งกายและใจ... ความคิดเหล่านั้นเหมือนว่าจะพยายามหาทางของตัวเอง

และสุดท้ายแล้วก็อาจจะคิดอะไรออก... ก่อนสิ้นแสงสุดท้ายที่ไฟปิดและทุกอย่างก็ได้เวลาที่จะพักผ่อนเตรียมพร้อมถึงวันพรุ่งนี้... อืมม์... จะว่าไป คำตอบมันคืออะไรกันนะ...

ที่อุตส่าห์ออกมานั่งคิดและนั่งทักทายกับความมืดคนเดียวนี... ทำไมกัน...
ความโดดเดี่ยว ความรู้สึก ความคิด... ทำไมกัน...

ทำไมกัน... นั่นสินะ... 
SHARE
Writer
Narin
Casual Writer
Artist / Writer in Casual Life | All fields about Art / Entertainment / Recreation คนที่เดินบนเส้นทางด้วยหัววิทย์แต่ใจศิลป์ สิ่งที่เห็นคือแรงบันดาลให้เกิดเรื่องมากมาย เมื่อการเดินไปกับศิลปะและความบันเทิงดูเป็นเรื่องน่าสนใจ

Comments