ตั้งแต่วันที่ฉันได้พีระมา...
พีระคือชื่อเล่นของกล้องฉัน...
ฉันตั้งคำถามกับตัวเองมาห้าครั้งในหนึ่งชั่วโมง 
ทำไมฉันถึงอยากได้เธอมานะพีระ?
ทำไมฉันต้องไปอ้อนวอนให้พ่อยอมซื้อให้      บอกเหตุผลประกอบสารพัดว่าจะเป็นเด็กดี ตั้งใจเรียน จะไม่ขออะไรอีกแล้ว
มันใช่หรอวะ?
1.อยากเอาไว้ถ่ายรูปตัวเองลง
เฟซบุ๊ค(อวดคนอื่น)เหรอ??
ตอบ ไม่หน้าใช่นี่มันกล้องDSRL ถ่ายตัวเองก็จะสามารถเกิน...
2.อยากถ่ายรูปคนอื่นเหรอ
ตอบ ไม่หน้าใช่ ฉันขี้เกียจจะฟังว่าถ่ายออกมาแล้วนี่ถ่ายยังไงให้อ้วนแบบนี้...
3.ถ่ายวิว ถ่ายต้นไม้ใบหญ้าเหรอ
ตอบ ไม่แน่ใจ ถึงถ่ายมาแล้วจะเอาไปอวดใคร...ใครจะมาสนใจ
วันนี้ฉันรู้แล้ว...
วันที่ฉันถ่ายรูปออกมาสวยจนสามรถเอาไปลงกลุ่ม Nikon thailand ได้ แต่ก็ไม่ได้ดีขนาดมืออาชีพ มีคนมาชมนั่นก็ทำให้ฉันภูมิใจเล็กๆ...

แต่มันไม่ได้อยู่ตรงประเด็นนั้นหรอก
ฉันถ่ายรูปเพื่อนคนหนึ่งในห้อง เธอบอกว่าเธอชอบรูปนั้นมาก ฉันเห็นแววตาของเธอ"มันดูมีความสุข"มากจริงๆ ฉันเลยอยากถ่ายรูปเพื่อให้คนในรูปมีความสุขที่มีรูปดีๆเป็นของตัวเองสักรูป 
แต่แล้ววันหนึ่ง
ฉันก็รู้ว่าสังคมเราเป็นแบบนี้เสมอ 
คนถ่ายรูปเก่ง บางทีก็สู้คนแต่งรูปเก่งไม่ได้ฉันใด

คนเสแสร้งเป็นคนดีเก่งก็สู้คนดีได้ฉันนั้น   

นั่นทำให้ฉันเจ็บปวดใจจนถึงทุกวันนี้
SHARE
Writer
Ppdd44
Uncertainty : Me
"เราชอบยิ้มนะ แต่คงไม่ใช่ตอนนี้"

Comments