The Innocent : บาปบริสุทธิ์
อันคนเราหญิงชายทั้งหลายแหล่ 
ต่างมีดีมีแย่อยู่พอๆ กัน
ถึงเมื่อคราวแรกเจอกันมักหวานชื่น
ต่างหยิบยื่นความดีให้แก่กัน  
พ.ศ.2532
เด็กสาวถอดแว่นบางออกวางไว้ข้างกาย 
ชายหนุ่มบรรจงปลดเน็กไทของตัวเองออก 
แล้วค่อยๆดึงเธอเข้ามากอดในอ้อมแขน
เครื่องแบบนักเรียนมัธยมปลายลงไปกองบนพื้น

คืนนั้นเป็นคืนแรกของทั้งคู่
ผมเป็นสุภาพบุรุษนะครับ
ฉันเป็นสุภาพสตรีค่ะ
ผมไม่กินเหล้าไม่สูบยานะ
ฉันก็ไม่ยุ่งไม่ขี้บ่น
ชายหนุ่มร้องเพลงของคาราบาวตามวิทยุที่เปิดอยู่
เด็กสาวนอนตะแคงซุกอยู่ใกล้กับแผงอกของเขา
น้ำตาของเธอเอ่อคลอนัยน์ตาคู่โต
ไหลเปียกหมอนและผ้าห่ม

"อ้าว จอยร้องไห้ทำไม"
"ไม่มีอะไรหรอกพี่เปรม...จอยแค่คิดถึงเรื่องเก่าๆค่ะ"
"เศร้าอีกแล้วนะ มีอะไรก็เล่าให้พี่ฟังได้...ไม่เอา..พอแล้ว..ไม่ร้องๆนะคนดี"
"เพลงเพราะดีนะคะ..จอยชอบจังเลย"

เด็กสาวหวนนึกถึงเรื่องราวของเธอ
วันเวลาผันไปช่างหวานชื่น
ต่างหยิบยื่นไมตรีดีต่อกัน
ความรักความงดงามช่างยิ่งใหญ่
จึงตกลงปลงใจไปแต่งงานกัน
พ.ศ. 2510
หนุ่มสาวรูปร่างหน้าตาดีคู่หนึ่งนั่งดินเนอร์ในภัตตาคารหรู ใจกลางกรุงเทพมหานคร
บริกรยกอาหารในถาดอลูมิเนียมมาเสิร์ฟ
แต่สิ่งที่อยู่ในจานไม่ใช่อาหาร หากแต่เป็นกล่องสีแดง
ภายในนั้นมีแหวนเพชรวงหนึ่งวางอยู่

"แต่งงานกันนะ"
ผมยังกลับบ้านตรงเวลานะ
ฉันเป็นแม่บ้านที่ดีค่ะ
ผมให้เงินเดือนคุณหมดเลยนะ
ฉันจะใช้สอยอย่างประหยัดค่ะ 
พ.ศ.2515
ชายหนุ่มกลับมาจากที่ทำงาน สภาพดูอิดโรยเพราะงานหนักและสภาพรถติดที่แสนวุ่นวาย
หญิงสาวชะโงกหน้าออกมาจากครัว สีหน้าดีใจเมื่อเห็นคนรักกลับมา หล่อนกระวีกระวาดบรรจงถือแก้วน้ำมายื่นให้เขา จูบแก้มเบาๆ 

"ยายหนูของพ่ออยู่น้าา" เขาถามถึงลูกสาววัยไม่กี่เดือนที่เพิ่งเกิด
"กินนมอิ่มก็ผล็อยไปละ แกนอนหลับอยู่ค่ะคุณ อย่าเพิ่งกวนแกเลยนะคะ"
"ถ้างั้น...ผมกวนคุณได้มั้ย" น้ำเสียงแหบต่ำสื่อความนัย
"แหม..."
วันเวลาผันไปแหมชักเบื่อ
ต่างไม่เหลือสิ่งดีมาอวดกัน
ต่างคนต่างเริ่มทําในสิ่งใหม่
เริ่มกระทําตามใจที่ต้องการ
พ.ศ.2530
หญิงสาววัยกลางคนเก็บผ้าจากตะกร้าไปยังเครื่องซักผ้า
หล่อนตรวจค้นภายในกระเป๋าเสื้อและกางเกงว่ามีเหรียญถูกลืมไว้บ้างหรือไม่
แต่สิ่งที่เธอเห็น...กลับเป็นเศษกระดาษเล็กๆ
ที่มีเบอร์โทรศัพท์ของใครคนหนึ่ง...
มันเขียนว่า "เอ๋"

คืนนั้น บนโต๊ะทานข้าวกลายเป็นสมรภูมิรบ
ผมไปกินเหล้ากับเพื่อนมานะ
ฉันไปงานเลี้ยงที่ทํางานย่ะ
ผมเหลือเงินให้คุณแค่นี้พอนะ
ฉันก็มีภาระใช้มากกว่าเก่า
 พ.ศ. 2531
"มึงจะไปไหน ฮะ? กูถามว่า มึงจะไปไหน??"
"อ่ะ! เงินพันนึง แล้วมึงเลิกยุ่งกับกูซักที กูเบื่อ!!!!"
"มึงจะไปหาอีนักร้องนั่นอีกแล้วใช่มั้ย!!! ฮือๆๆ"
"เออ!!!!!! ถ้ากูไปแล้วมึงจะทำไม"
"ไอ้เหี้ย!!!! มึงไป ไปเลยนะ แล้วอย่ากลับมาอีกนะ"
"มึงดีตายแหละ...อย่าคิดว่ากูไม่รู้นะ กูเบื่อที่ต้องหาเงินมา..
แล้วให้เมียอย่างมึงเอาไปเล่นไพ่แล้ว!!"
"ผัวะ!!!" เสียงฝ่ามือฟาดกระทบใบหน้าของชายหนุ่มวัยกลางคน

ต่อจากนั้นก็มีเสียงอึกอักตุบตับตามมาอีก

คืนนั้น เด็กสาวนอนร้องไห้หนักหน่วง 
ปากกดอุดด้วยหมอน
เธอกรีดร้องไร้เสียง 
น้ำตาทะลักทลายจนตาบวมแดง

นั่น
คือเสียงที่เธอได้ยินมาตลอดหนึ่งปีเต็ม
ยามเมื่อความอดทนถึงที่สุด
จึงต้องหยุดไว้ตรงเลิกรากัน
มันจึงเป็นผลงานที่แสนห่วย

คนที่ซวยก็คือตัวลูกน้อย
สิ่งที่หลงเหลืออยู่ คือเศษดวงใจแตกร้าวยับเยินของเด็กสาว


แนะนำให้ฟังกับเวอร์ชั่นนี้ ได้อารมณ์มากๆค่ะ
บาปบริสุทธิ์ - NO LATE - BAO YOUNG BLOOD
https://www.youtube.com/watch?v=vPMH_ar9FJU
SHARE
Written in this book
เรื่องสั้น
เรื่องสั้นแต่งเองค่ะ 
Writer
ClairDeLune
Devil
ARS LONGA, VITA BREVIS ชีวิตสั้น...ศิลปะยืนยาว ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เข้ามาเลยค่ะ มีอะไรอยากพูดคุยกัน >> ID Line : Lukemai007

Comments

niji
3 years ago
เพลงนี้นี่สัจธรรมจริงๆ นานแล้วแต่ก็ยังเป็นแบบนี้อยู่ดี (^_^)
Reply
ClairDeLune
3 years ago
ใช่ค่ะ แต่ถ้าเข้าใจกัน คุยกัน ก็ไม่น่าเกิดเรื่องแบบนี้เนาะ 
Imagist
3 years ago
ความรักมีวันหมดอายุ...
Reply
ClairDeLune
3 years ago
Sad but true....T T
Imagist
3 years ago
งั้นต้องมีความรักใหม่บ่อยๆ
ClairDeLune
3 years ago
555555
จังหวะโคนการเขียนเจ๋งอะ
Reply
มิน่า
คล้ายๆดัดแปลงจากเรื่อง intersect ของน้อง
ClairDeLune
3 years ago
Intersect เปลี่ยนมุมมองการเล่าเรื่องค่ะ อันนี้ตัดสลับเหตุการณ์ ^ ^ อยากลองครีเอทหลายๆวิธีการน่ะค่ะ
ใช่ๆๆๆ
มีพ.ศ. เป็นตัวนำ
Kpipe
3 years ago
วิธีการเล่าเรื่อง ดีมากเลยครับ เหมือนหนังเลยครับ ชวนติดตามมาก ยิ่งมีการตัดคำพูดมาคั่น ช่วยเสริมได้ดีมาก
Reply
Denny
8 months ago
หรือว่าสัญดานจะมาหลังสันโดษ
Reply