ฉันคิดถึงเธอ
23.18 P.M.

ตอนนี้คงเป็นเวลาที่ทุกคนในบ้านกำลังหลับใหล
แต่มันเป็นเวลาปกติมากๆที่ฉันยังไม่หลับ
เขาคนนั้นเองก็คงยังไม่หลับเช่นกัน ~

คืนนี้ฉันใช้เวลาหมดไปกับการอ่านการ์ตูนใน Weebtoon 
มันเป็นเรื่องราวของผู้ชายและผู้หญิงสองคน
ที่กำลังใช้ชีวิตม.6 และกำลังจะเริ่มเข้ามหาลัย
ซึ่งมันก็เหมือนเราสองคนตอนนี้เลยนะ :)

จู่ๆฉันก็เผลอคิดขึ้นมาว่า "ถ้าเราได้เรียนที่เดียวกันมันก็คงจะดีเนาะ"
ซึ่งก่อนหน้านั้นเขาก็เคยพูดให้ฉันไปเรียนกับเขาด้วยเช่นกัน
แต่ฉันก็ไม่ได้พูดอะไป ทั้งๆที่ในใจอยากไปแทบตาย

เราสองคนไม่เคยเรียนอยู่โรงเรียนเดียวกัน

เราสองคนไม่ได้เจอกันทุกวัน

เราสองคนเจอกันครั้งแรกตอนที่พวกเราอยู่ ม.4
หลังจากนั้นมาเราก็ไม่เคยได้เจอกันอีกเลย
ไม่ได้ติดต่อ
ไม่ได้พูดคุย
รวมถึงอาจจะไม่ได้นึกถึงกันและกัน
แต่ก็ไม่เคยลืม. ..

จนวันนึงที่เขาแอดเฟสใหม่มา (มีนาคม|2558)
ตอนนั้นเป็นปิดเทอมใหญ่ของม.5 
กำลังจะเปิดภาคเรียนใหม่ เป็นพี่ใหญ่สุด ม.6
ประโยคแรกที่เราไปโพสต์หน้าวอลล์
หลังจากที่ไม่ได้ติดต่อกันเกือบๆ 2 ปี

"รับแอดแล้วน้าแน็กกี้ ลืมกันยังเนี้ยยย"

แต่เขาก็ไม่ได้กดไลค์หรือตอบกลับมา
และเราก็ไม่ได้อะไร.. .

จนผ่านไปประมาณเกือบเดือน (เมษายน|2558)
อะไรไม่รู้มาดลใจให้เราทักเฟสเขาไป
เราคุยกันถูกคอมาก
ต่างคนต่างตอบเร็ว
หลังจากที่ห่างหายกันไปนาน
ตอนที่เจอกันครั้งแรกเราก็ไม่ได้สนิทอะไร
แต่พอมาได้คุยกันครั้งนี้ รู้สึกเหมือนเรารู้จักกันมานานมาก
หลังจากนั้นเราก็คุยกันทุกวัน ทุกวัน และทุกวัน
เราคิดว่า ตอนนี้ก็เริ่มสนิทกันพอสมควรแล้วนะ :)

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันดีมาก

ช่วงแรกๆ ฉันทำได้เพียงคุยแชทกับเขาเท่านั้น
จะคอลเฟสแต่ละทีไม่เคยกล้า
จะเผลอก็กดไปโดนปุ่มโทรออกบ่อยๆ
แล้วก็กดวางอย่างรวดเร็ว
แล้วก็บอกไปว่า "ขอโทษนะ กดผิด"

จนพอคุยกันนานไป
จากพิมพ์ก็กลายเป็นคอล >///<
ฉันจำได้ว่า ครั้งแรก เขาโทรมา
ตอนนั้นตกใจมากปนเขิน ^^
เขาโทรมาให้ช่วยฟังเพลงๆนึง
ถามว่าเค้าร้องดีมั้ย โอเคมั้ย
จากนั้นมาก็กลายเป็นลดความกลัวไปได้ในระดับนึง

พอเวลาผ่านไป เราก็เริ่มที่จะโทรไปหาเขาบ้างแล้ว
เริ่มอัพเลเวลมากขึ้นไปอีก ฮ่าๆ
จนเขาเริ่มสงสัย ว่าทำไมโทรมาบ่อยจัง ฮ่ะๆ
หลายๆครั้งเราก็ผลัดกันคอลบ้าง
เราคอลกันนานมากที่สุด 3 ชั่วโมง
ฉันชอบเวลาที่เขาขอไปเล่นเกมกับเพื่อน
แต่ยังถือสายอยู่
แล้วบอกกับฉันว่า "ไม่ต้องวางนะ"
พอเริ่มเงียบไปสักพัก
เขาก็จะพูดขึ้นมาว่า "เธอ ยังอยู่รึเปล่า"
ฉันชอบนะ ที่ถึงแม้เราจะต่างคนต่างเงียบ
แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่ทำให้อึดอัดแม้แต่น้อย
บางครั้งถึงเขาไม่ได้พูดกับฉัน แต่พูดกับเพื่อนในเกม
ฉันก็ไม่ได้น้อยใจอะไร
ดีซะอีก ที่ได้นั่งฟังเสียงเขาอยู่ตรงนี้
ได้รับรู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่
เขาบอกว่าตัวเองต้องการสมาธิมากเวลาเล่นเกม
ฉันเข้าใจนะว่าเขากำลังหลุดไปอยู่อีกโลกนึง
อยากไปนั่งอยู่ข้างๆดูเขาเล่นเกมจัง ^^

อีกเรื่องนึง คือเขาชอบเล่นกีตาร์
เราก็จะอ้อนเขา ขอให้เขาร้องเพลง เล่นกีตาร์ให้ฟังบ่อยๆ

#ถ้าเป็นไปได้ อยากให้มานั่งข้างๆกัน
เธอเล่นกีตาร์ แล้วเราร้องเพลงไปพร้อมกันนะ



ตอนที่กำลังพิมพ์อยู่ตอนนี้ ฉันพิมพ์ไปยิ้มไป
คิดถึงครั้งแรกที่เราคุยกันขึ้นมาทีไร
เหมือนต่อมหัวใจถูกกระตุ้นให้ทำงานอีกครั้ง

ถึงแม้พักหลังๆมานี้ ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป
ถึงแม้เขาจะไม่เหมือนเดิม
แต่ความรู้สึกที่เรามีให้กับเขามันก็ยังมีอยู่เสมอ
ไม่เคยเปลี่ยนแปลง

คืนนี้เธอจะเหงาเหมือนฉันมั้ย

เธอจะเผลอนึกถึงเรื่องราวก่อนๆที่เราคุยกันบ้างหรือเปล่า

แล้วเธอจะคิดถึงฉันบ้างไหม
แต่ฉันคิดถึงเธอ







SHARE
Written in this book
∞ 14 1 3 11 ∞
#สุขบ้างเศร้าบ้าง #แต่มันคือความทรงจำที่มีคุณค่ามากๆสำหรับฉัน หวังว่าสักวันเธอจะผ่านมาเห็นและได้อ่านมันนะ อยากบอกให้รู้ว่าหนังสือเล่มนี้ เขียนถึงเธอ :) ♡แม้บางอย่างไม่เคยพูดออกไป แต่ปากกาเขียนไว้บนกระดาษเสมอนะ ♡ .____แด่เธอผู้ทำให้รักมีมิติ____.
Writer
erylovelyn
etc.
เราเขียนถึงแต่เธอ ถ้าหากวันนึงเราพร้อมที่จะให้เธอได้อ่านมัน เธอจะตั้งใจอ่านมันจนจบทุกเรื่องไหม ความรู้สึกของเธอตอนได้รับรู้เรื่องราวเหล่านี้จะเป็นยังไงนะ 💚

Comments