ความรู้สึกที่หายไป
เป็นเวลายาวนานเหลือเกินที่รู้สึกว่าหัวใจของฉันได้หยุดทำงาน ถึงแม้ว่าทุกๆ วัน มันยังคงทำหน้าที่สูบฉีดเลือดตามปกติ แต่หน้าที่อีกด้านในการสร้างความรู้สึก มันสิ้นสุดลงก่อนที่ฉันจะรู้ตัวเสียอีก

ฉันไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ มันอาจจะเป็นตอนที่เขาจากไปโดยทิ้งรอยแผลไว้ในความทรงจำของฉัน ตอนที่ถูกทำร้ายจนแทบปางตายจากคนที่ไว้ใจที่สุด หรือตอนที่ถูกเหยียดหยามจากคนที่ได้ชื่อว่าเป็นคนที่ฉันเคารพเขาอย่างหมดใจ น้ำตาที่ไหลรินจนสุดท้ายเหลือเพียงรอยแผลที่คอยเตือนใจว่า “อย่าไว้ใจใคร” โดยเฉพาะคนใกล้ตัว กำแพงที่เริ่มก่อตัวขึ้นจากการถูกทำร้ายครั้งแล้วครั้งเล่า บัดนี้มันกลายเป็นดั่งสิ่งที่ปกป้องฉันจากโลกภายนอกและคุมขังฉันให้อยู่แต่เพียงในโลกของตัวเอง

หากจะว่าไปแล้ว คำว่า "เสียใจ" มันคงไม่สามารถอธิบายสิ่งที่ฉันรู้สึกในตอนนี้ ไม่น่าเชื่อว่าการถูกย่ำยีทางจิตใจ มันจะทำให้ฉันกลายเป็นคนที่เรียกได้ว่า แทบจะ "ไร้ความรู้สึก" บัดนี้...ฉันไม่เคยรัก ไม่เคยเกลียด ไม่ดีใจ ไม่เสียใจ ไม่รู้สึกอะไรอีกต่อไป เปรียบเสมือนเส้นกราฟจังหวะการเต้นของ “หัวใจ” ที่มันเป็นเส้นตรงราวกับคนที่ได้จากโลกนี้ไปแล้วอย่างสิ้นเชิง

แม้วันนี้ฉันจะยังขอบคุณที่ตนเองยังคงมีลมหายใจ รู้สึกขอบคุณที่ยังคงมีคนหลายคนอยู่รอบๆ ตัวฉัน แต่ถึงอย่างนั้น ฉันไม่รู้อีกต่อไปแล้วว่า ชีวิตของฉันจะอยู่ไปเพื่ออะไร ฉันจะหายใจต่อไปเพื่อใคร ฉันแค่ยังคงต้องก้มหน้าก้มตาทำหน้าที่ของ “มนุษย์” ต่อไปโดยไร้จุดมุ่งหมาย บางครั้งฉันอยากจะก้าวออกมาจากกำแพงมหึมานั้น แต่ความกลัวในเบื้องลึกของหัวใจ มันฉุดรั้งตัวฉันไว้อยู่ตรงหลังกำแพงนั้นเอง

หรือว่าฉันควรจะรู้สึกขอบคุณที่อย่างน้อย ฉันก็ยังมีความรู้สึก “กลัว” ปรากฎอยู่ที่หลังกำแพงแห่งนั้น

SHARE

Comments