นานแค่ไหน?
เย็นวาน
หลังจากเลิกงาน กลับถึงห้อง ก็ทิ้งหลังลงนอน เหยียดกายสุด เพื่อสัมผัสถึงการพักผ่อน

ระหว่างนั้น สมองก็คิดเรื่องการทำงานที่ผ่านมา เหมือนมนุษย์เงินเดือนคนอื่นๆ ทั่วไป

ตอนนี้เราทำอะไรอยู่? เรามีความสุขกับสิ่งที่กำลังทำอยู่หรือเปล่า? แล้วเราจะอยู่ตรงจุดนี้ไปอีกนานแค่ไหน?

เมื่อไหร่กันที่เราจะได้อยู่ในจุดที่ทำให้เรารู้สึกว่า ไม่อยากไปจากจุดนี้อีกแล้ว. 

เมื่อไหร่กันที่เราจะได้ทำงานไปพร้อมกับความรู้สึกว่าไม่ได้ทำงานอยู่เลย. 

เชื่อเหลือเกินว่า.. หลายคนที่เป็นวัยรุ่นยุค 90's และกำลังเป็นมนุษย์เงินเดือนอยู่ในตอนนี้ ต้องมีโมเม้นท์นี้อย่างแน่นอน

และผมก็สบถออกมาเสียงดัง
อีกนานแค่ไหนวะ?
ผมไม่ได้คำตอบในตอนนั้น ก่อนที่จะลุกไปทำอย่างอื่น

กระทั่งเช้าวันนี้เอง
ขณะที่กำลังอาบน้ำ ฟอกสบู่อยู่นั้น ก็เหลือบไปเห็นเมล็ดถั่วเขียวที่เพาะไว้ เริ่มเติบโตกลายเป็นถั่วงอก

แล้วก็คิดได้ว่า
เมล็ดพันธุ์เม็ดเล็กๆ จะเติบโตงอกงามได้ ต้องใช้เวลา
นั่นมันก็ยังไม่ได้ตอบคำถามของผมว่า
อีกนานแค่ไหน?แต่ผมกลับรู้สึกได้คำตอบว่า
ไปเรื่อยๆ จนกว่าจะโตพอเปรียบกับวาทะหนึ่งที่ถูกแชร์เป็นวงกว้าง
อย่ามัวเดินตามรอยเท้าคนอื่น จนไม่มีรอยเท้าของตัวเอง
ผมว่า..
บางทีเราอาจจะต้องเดินตามรอยเท้าคนอื่นไปก่อน รอเวลาให้เราได้เติบโต และมีแรงมากพอที่จะสร้าง..
รอยเท้าของตัวเอง
SHARE
Writer
Proud_dcc
reader
ฉันโง่ ฉันเขลา

Comments