ในเงาของความกลัว
ทำไมคนเราถึงกลัวที่จะสูญเสีย?
เพราะนั่นหมายถึงความสุขที่ไม่อาจคืนย้อนมา?
เพราะนั่นคือความคุ้นชินที่กลับพังทลายลงไป?
หากเราสะสมความทรงจำดี ๆ ไว้มากพอ จะทำให้เราอยู่ได้กับเพียงภาพความทรงจำเมื่อไม่มีสิ่งนั้นอีกต่อไปไหม?

การรักษาสิ่งต่าง ๆ ในชีวิตเป็นเรื่องยาก
เหมือนต้องวิ่งคว้าจับสายบอลลูนทุกทิศทางที่พร้อมจะลอยหายไปตลอดเวลา
มีความจำเป็นแค่ไหนที่ต้องรักษาไว้?
หากมีสิ่งสำคัญมากมาย เราคงต้องยอมปล่อยบางสิ่งไปเพื่อที่จะก้าวไปข้างหน้า

แต่เราคงไม่มีทางรู้ว่าได้เสียสิ่งสำคัญที่สุดไป จนกว่าเราจะสูญเสียมันไปแล้ว

ฉันหลับตาลง
ภาพความทรงจำมากมายลอยหมุนคว้าง
มีใครหลายคนที่ห่างไกลเกินกว่าจะย้อนกลับแล้ว
และใครอีกหลายคนที่ห่างออกไปเรื่อย ๆ
ความรู้สึกว่ากำลังสูญเสียไปเป็นเรื่องเจ็บปวด แต่ถึงอย่างไรก็ต้องทำใจยอมรับ
รอคอยวันเวลา ให้โลกเหวี่ยงเรามาเจอกันอีกครั้ง

ความจริงแล้วฉันกลัวการอยู่เคียงข้างใครสักคน
ทั้งคำพูด ท่าทาง และสีหน้า ไม่รู้ว่าจะต้องแสดงออกไปแบบไหน
จะแสดงความรู้สึกไปตามจริง ก็คงจะมีเพียงความหวาดกลัวเท่านั้น
แต่ยิ่งรู้ตัวแบบนั้น ฉันก็ยิ่งสร้างความผูกพันไว้กับผู้คนมากมาย

เพราะไม่อยากให้ตัวเองมีความกลัวที่ไม่อาจข้าม
เพราะรู้ว่าถ้ายังคงกลัวก็คงพลาดโอกาสสำคัญหลายสิ่งอย่าง
แล้วฉันก็กลายเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์ ทั้งที่กลัวผู้คนที่อยู่รอบกาย

มีนิสัยหลายอย่างที่ไม่ชอบและไม่คิดอยากเป็น
แต่ก็กลัวว่าตัวเองจะกลายเป็นคนแบบนั้น และกลัวยิ่งกว่ากับคำวิจารณ์ว่าเราเป็นเช่นนั้น
เพราะฉะนั้นเลยพยายามทำตัวให้ไกลจากสิ่งเหล่านั้นมากที่สุด
นั่นเป็นสิ่งที่ควบคุมตัวฉันแม้กระทั่งในความคิด ฝังลึกลงจิตใต้สำนึก แปรเปลี่ยนเป็นความคุ้นชิน จนเป็นลักษณะนิสัย

ฉันชอบที่จะได้รู้จักผู้คนใหม่ ๆ โดยเฉพาะคนที่มีแง่มุมน่าสนใจ
ทั้งที่ลึกลงไปฉันก็กลัวการเริ่มต้น
ฉันชอบความรู้สึกที่ได้หลงใหลในตัวใครบางคน
ทั้งที่กลัวว่าจะถูกเกลียดจากคนสำคัญ และกลัวจิตใจตัวเองจะผิดเพี้ยนไปไกลเกินกว่าจะควบคุม

บางครั้งคนเราก็ต้องการในสิ่งที่อันตรายต่อหัวใจตัวเองใช่ไหม?
หรือเพราะหัวใจมีไว้เพื่อแตกสลาย เพื่อที่เราจะได้รู้รสชาติของความหวังและความสุข
จนเกิดความคิดและการกระทำเพื่อจะรักษาไว้ไม่ให้สูญเสียไป

ถ้าวันนั้นฉันไม่ได้มีความคิดเปลี่ยนแปลงตัวเองจากความหวาดกลัว ฉันก็คงไม่ได้พบเธอ
หรือต่อให้เจอ ก็คงไม่มีเรื่องราวมากมายมาร่วมแชร์
การได้พบเธอทำให้ฉันรู้ตัวว่าจะเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้
ทั้งความรู้สึกหวาดกลัวที่จะต้องสูญเสียเธอ และความกลัวที่จะไม่มีใครอีกแล้ว
นั่นทำให้ฉันคิดว่าต้องหยุดพึ่งพาคนอื่นแม้เพียงเรื่องความรู้สึก
กลายเป็นการกระทำและตัวตนของฉันในวันนี้

เราไม่มีทางรู้ว่าอนาคตจะเสียใจกับสิ่งไหนที่ทำลงไปมั้ย
เพราะงั้นถึงต้องทำทุกสิ่งให้ดีที่สุด
เราไม่รู้ว่าคนที่ได้พบกัน จะเพียงพบเพื่อจากไป หรือกลายเป็นคนสำคัญในวันหนึ่ง
ก็เพราะว่าไม่อาจรู้ ถึงต้องทำให้การพบกันทุกครั้ง เป็นความทรงจำที่ดีที่สุด
เพื่อที่วันข้างหน้าจะไม่ต้องเสียใจว่าได้ทำเรื่องแย่ ๆ กับคนสำคัญลงไปเสียแล้ว

วันนี้ฉันเก็บสะสมความทรงจำดี ๆ มากพอแล้วหรือยัง?
ฉันคงไม่อาจตอบคำถามนี้ได้ มันเหมือนว่าจะมาก แต่ฉันก็รู้ดีว่ายังคงต้องการเพิ่ม
หากวันพรุ่งนี้ไม่มีเธออีกแล้ว หากเป็นการจากกันด้วยดีฉันก็คงจะพอยอมรับมันได้ ในใจคงฉายซ้ำถึงตอนที่ยังมีเธอ ในบางเวลาที่เหนื่อยมาก ๆ ฉันอาจคิดถึงเธอแล้วร้องไห้ แต่ฉันก็จะอยู่กับตัวตนของตัวเองที่เธอได้เปลี่ยนแปลงมันไปแล้ว
ความอบอุ่นของเธอที่แฝงกลืนเป็นเนื้อเดียวกับตัวตนของฉันคงไม่มีวันจะเลือนหายไป ราวกับเธอยังอยู่ตรงนี้ โอบกอดฉันไว้

แต่วันนี้ที่เธอยังไม่จากไปไหน หรืออย่างน้อยฉันก็รู้สึกว่ายังมีเธอ
ขอให้ฉันได้มีความสุขกับการมีเธอเป็นคนสำคัญ หวาดกลัวการสูญเสีย นับถอยหลังสู่วันที่หัวใจแตกสลาย
การแตกสลายที่ครั้งนี้ฉันเชื่อว่าตัวเองจะไม่หลงทางไปไกล และจะประกอบขึ้นมาใหม่ได้ด้วยมือของตัวเอง
ทั้งหมดนี้ก็เป็นเพราะความคิดที่เธอได้ฝากไว้


SHARE
Writer
Reinforce
ระหว่างการเดินทาง
นัก(อยาก)เขียนอายุ21 รักงานเขียน ภาษา ปรัชญา ศิลปะ ดนตรี กีฬา จักรยาน การถ่ายภาพ ดวงดาวและท้องฟ้า • วอลเลย์บอล <3Ajcharaporn 18 • ฤดูใบไม้ผลิ

Comments