48. Once upon a time--ครั้งหนึ่งเราเคยรู้จักกัน

โปรแกรมสนทนาถูกเปิดค้างไว้สักพักแล้ว สายตาที่ว่างเปล่ากำลังอ่านทวนข้อความเท่าที่ปรากฎให้เห็นในหน้าจอสี่เหลี่ยมเล็ก

>> ตกลงจะโอนหรือไม่โอน

                                                                                     ทำไมจะต้องโอนด้วย <<

>> ก็ไหนบอกว่าไม่ข้องเกี่ยวกันแล้วไง ก็คืนมาสิ

                                                                               หึ จะเอาเงินคืน น่าเกลียด <<

>> ก็ได้ งั้นไม่ต้องโอน จบกันแค่นี้ขี้เกียจคุยแล้ว

                                                                เดี๋ยวโอนให้ คิดว่าอยากได้เงินนักเหรอ <<

>> งั้นก็ดี

                                                                                          บอกเลขที่บัญชีมา <<

ปลายนิ้วค่อยๆเคลื่อนตัวอย่างช้าๆ

‘ที่ให้เพราะว่าสงสารหรอกนะ ไหนๆก็จะจบกั’

พิมได้แค่นั้นข้อความก็ถูกลบออกทีละตัวอักษรอย่างรวดเร็ว หน้าจอบทสนทนาถูกปิดไป

-หัวใจมีไว้เพื่อแตกสลาย-




เวลาเกือบเที่ยงคืนบนท้องถนนเงียบสงัด แต่เสียงโต้เถียงภายในรถคันเล็กๆที่จอดอยู่ข้างทางกลับตรงกันข้าม

''ทำไมคุณถึงทำกับฉันแบบนี้!!! ไหนบอกว่าจะรักแค่ฉัน ไหนบอกว่าจะไม่มีใคร!!?'' เธอตะโกนถามคนข้างๆ

''ก็ดูเธอทำตัวเข้าสิ ก็เป็นแต่แบบนี้จะไม่ให้เบื่อได้ไง!!??'' เขาตอบกลับเสียงดังไม่แพ้กัน

''อะไรนะ คุณว่ายังไงนะ'' เธอน้ำตาคลอ

''เหอะ น่าเบื่อชะมัด'' เขาเบือนหน้าหนี

''ลงไปจากรถฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ จะไปไหนก็ไป!!!'' น้ำตาเธอค่อยๆหยดลงบนพวงมาลัย

''ก็ไม่ได้อยากจะอยู่นักหรอก!!!''

เขาเปิดประตูเดินออกไปอย่างโกรธจัด

เธอฟุบหน้าลงกับพวงมาลัย

-หัวใจมีไว้เพื่อแตกสลาย-




''ซี เราแอบชอบเธอมานานแล้วนะ เราอยากให้เธอรู้วันนี้ ไม่อยากเก็บไว้อีกแล้ว''

''ขนมใต้โต๊ะที่เธอบ่นว่าคนบ้าที่ไหนเอามาวางอยู่ได้ทุกวันน่ะ''

''คนบ้าคนนั้นคือเราเองนะ ฮะๆ''

''ซี เป็นอะไร อย่าเงียบดิ''

''นี่ ถ้าเธอไม่ชอบเราก็บอกมาตามตรงก็ได้ เราโอเค''

''ซี''



''ขอโทษจริงๆนะ เราเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมดีแล้วเนอะ''

-หัวใจมีไว้เพื่อแตกสลาย-




รายงานเล่มหนาบนโต๊ะทำงานของหัวหน้าถูกเปิดค้างไว้ ผ่านไปยังไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ

''ผมบอกคุณแล้วใช่ไหม ว่าอย่าใส่ความคิดนี้ลงไปในงานชิ้นนี้''

''แต่ดิฉันคิดว่ามันเหมาะสม และดิฉันเองก็เห็นว่า''

''ลูกค้าไม่ชอบ นั่นคือประเด็น คุณต้องให้ผมพูดอีกกี่รอบ ลูกค้าไม่ชอบก็คือจบ ทำไมคุณถึงเข้าใจยากแบบนี้''

''ดิฉันขอคุย''

''ไม่มีอะไรต้องคุยอีกต่อไป ผมตัดสินใจแล้ว คุณวางมือจากงานนี้ซะ''

''แต่ดิฉันค้นคว้ามาเกือบเดือน ดิฉันทุ่มเทกับมันมากนะคะ''

''เปล่าประโยชน์ ผมจะให้คนอื่นทำแทน ออกไปได้''

''แต่หัวหน้าคะ''

''อย่าทำให้ผมต้องลำบากใจเลย ไม่เช่นนั้นผมคงทำงานกับคุณต่อไปไม่ได้''

-หัวใจมีไว้เพื่อแตกสลาย-




''นี่พวกแก เดี๋ยวฉันมานะ จะไปซื้อขนมอยากได้อะไรไหม''

''ไม่เอาอ่า แกไปเถอะ''

หลังจากที่เจนเดินออกไปจากกลุ่ม บทสนทนาก็เปลี่ยนไปทันที

''นี่แก เอาจริงๆนะ ฉันไม่ค่อยชอบเจนเลยอ่ะ''

''แกคิดว่าฉันชอบเหรอ เนิร์ดซะขนาดนั้น ชวนไปไหนก็ไม่ไป ไม่รู้เรื่องอะไรสักอย่าง''

''แกอย่าว่าเจนแบบนี้นะ เขาก็นิสัยดีออก''

''ก็ดีแหละ ไม่อย่างนั้นคงไม่ชวนเข้ากลุ่มหรอก ส่วนหนึ่งก็เพราะสงสารนะ เห็นไม่มีใครคบ''

''แต่เจนก็จืดชืดจริงๆแหละ''

''กลับมาแล้วแก ยังไม่ได้ซื้ออะไรเลย พอดีลืมกระเป๋าตังค์น่ะ'' เจนเดินกลับเข้ามา ส่งยิ้มกว้างให้เพื่อนๆ

''ฉันไม่หิวแล้วแหละ กลับบ้านเลยดีกว่า ลาก่อนนะทุกคน''

-หัวใจมีไว้เพื่อแตกสลาย-




''ปิดแอร์แล้วเปิดฮีทเตอร์แทนดีไหม''

ฉันพูดกับน้องสาว พลางกระชับแขนให้แน่นขึ้นเพื่อให้ ‘ชีตาร์’ ลูกแมวที่อยู่ในอ้อมกอดอุ่นที่สุดเท่าที่จะทำได้

''ชีตาร์ หายใจไว้ก่อนนะ อีกนิดเดียวจะถึงแล้ว''

เสียงฉันเริ่มสั่น แขนฉันก็สั่น เสื้อนอนฉันเต็มไปด้วยเลือด ชีตาร์ถูกงูรัด ไม่แน่ใจว่าไส้ทะลักออกมานอกช่องท้องหรือเปล่า ในขณะที่กำลังนอนหายใจแผ่ว อยู่ดีๆน้องสาวฉันก็พูดขึ้นมาว่า

''พาไปโรงพยาบาลไหม''

''ไม่ทันหรอก มันกำลังจะตายแล้ว''

''ไม่ลองก็ไม่รู้''

''…''

''เร็ว''

''ก็ได้ สตาร์ทรถเลย''

ระหว่างทางชีตาร์ชักกระตุกเป็นช่วงๆ ห้วงลมหายใจของลูกแมวตัวน้อยช่างเบาบางซะจนราวกับว่าจะขาดลงเมื่อไหร่ก็ได้

'ไม่ใช่ที่นี่ ไม่ใช่ตอนนี้ อดทนหน่อยนะ รอไปเจอหมอด้วยกันนะ'

''ขับเร็วกว่านี้อีกได้ไหม ชีตาร์เริ่มตัวแข็งแล้ว''

ฉันได้แต่ร้องเรียกชีตาร์ไปตลอดทาง บางทีก็มีเสียงร้องแผ่วๆตอบรับ บางทีก็เงียบไป ทันทีที่รถจอดหน้าอาคารฉุกเฉิน ฉันรีบวิ่งเข้าไปในอาคาร ร้องเรียกหมอเสียงดัง

''เสียใจด้วยนะคะ ชีตาร์ไปสบายแล้ว''

-หัวใจมีไว้เพื่อแตกสลาย-




'แก ฉันเพิ่งขอแอดเฟซบุ๊คพี่เขาไปเมื่อวันก่อน'

'แล้วเป็นไงบ้าง'

'เขาเพิ่งกดรับฉันวันนี้'

'ทักไปหรือยัง'

'เรียบร้อย ตื่นเต้นจังเลยแก อยากให้เขาตอบมาเร็วๆแล้วเนี่ย'

'ไหน ขอดูหน่อยสิ'

'อ้ะ นี่ไง ดูไปนะ ขอทำงานแปบนึง'

'แก!! พี่เขามีแฟนแล้วนี่'

'บ้าน่า ไหน?'

'นี่ไง ผู้หญิงคนนี้ น่ารักเชียว'

-หัวใจมีไว้เพื่อแตกสลาย-




หน้าห้องฉุกเฉินในโรงพยาบาล

''คุณหมอครับ แม่ยายผมเป็นอย่างไรบ้างครับ''

''คุณยายมาโรงพยาบาลช้าไปครับ หมอพยายามแล้วจริงๆ ขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ''

''คุณ!! คุณ!!''

''คงแค่เป็นลม รบกวนไปตามพยาบาลมาช่วยหมอทีครับ''

-หัวใจมีไว้เพื่อแตกสลาย-



การเติบโตเป็นเรื่องที่ไม่ง่าย
เราต้องหัวใจสลายอีกสักกี่ครั้ง ถึงจะเป็นผู้ใหญ่
ทางเดินชีวิตที่ยาวไกล มีความเจ็บปวดอยู่มากมาย

ในวันที่แทบจะหมดแรงก้าวเดิน
เสียงที่อ่อนล้า เอ่ยกับตัวเองว่า
'นั่งพักก่อนนะ'
ไม่มีใครแข็งแรงได้ทุกวันหรอก
มีแรงเมื่อไหร่ค่อยลุกขึ้นก้าวต่อ

ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ
ต้องใช้ลมหายใจนี้ให้คุ้มค่า
เพื่อตัวเอง
เพื่อคนรอบข้าง
วันใดที่เดินมาได้ไกลพอ นานพอ
จนทุกบาดแผลได้รับการเยียวยา
เราจะพบว่าบนทางเดินแห่งน้ำตา มีรอยยิ้มซ่อนอยู่เสมอ
และจะรู้สึกขอบคุณตัวเอง
ที่ใช้ชีวิตมาได้จนถึงวันนี้
เพราะยังมีหัวใจ ถึงเจ็บปวด
ชีวิตที่ไม่มีแผลเป็นคงไม่ใช่ชีวิตที่สมบูรณ์
หัวใจมีไว้เพื่อแตกสลาย
จะอีกกี่ครั้งก็ตาม
บอกมาสิว่าจะสู้



แด่ บุ๊ค พูมาร์ ชีตาร์ จาร์กัว


SHARE
Writer
Silencewaltz
melody of life
stories * movies * diaries * etc.

Comments

lalajinx
3 years ago
โอ๊ย แตกแล้วแตกอีก แตกรัวๆเลย
Reply
Looksorn
3 years ago
ความรักหลายแบบดี  : )
Reply
SATURN
3 years ago
เจ็บจัง
Reply
TSareena
3 years ago
ขอบคูณนะคะ รู้สึกได้ว่าโลกนี้ไม่ได้ฉันเจ็บอยู่คนเดียว เรื่องราวต่างๆมันเป็นกำลังใจได้ในอีกรูปแบบหนึ่ง
Reply
MKT21
2 years ago
น้ำตาคลอ
Reply