บทกวี-หัวใจของตัวประหลาดไร้ค่ามีไว้เพื่อแตกสลาย
บ้านแห่งหัวใจอันเต็มไปด้วยความรัก 
ความหวัง
ความอบอุ่นของฉัน
จากไปพร้อมความหวัง
ที่ติดตัวไว้กับคนที่ฉันรัก

ทุกอย่างเป็นเพียงเชื้อเพลิง
ที่คนที่ฉันคิดไปเองว่ารักฉัน
จุดไฟเผาความคาดหวังทั้งมวล
ไม่เหลือซากใดๆ ให้เก็บขึ้นมาอีก

ไม่มีวันเดินออกไปในจุดที่เดินผ่านมาแล้ว
ไม่เคยซับซาบถึงน้ำตาและความกรอบร้าวแห่งชีวิต
ไม่เคยมองใกล้กว่าจุดที่อาจจะไปไม่ถึง

คนที่ฉันคิดไปเองว่ารักฉัน
พาฉันเดินออกมาไกลจากอ้อมกอดของความหวังทั้งมวล
จึงทำให้ฉันเดินกลับไปในจุดที่เดินผ่านมาแล้ว
ซับซาบถึงน้ำตาและความกรอบร้าวของชีวิต
มองเห็นจุดที่ไม่อาจไปถึงได้ใกล้กว่าที่ชีวิตเคยมอง

บ้านแห่งความรักและอบอุ่น
ล่มสลายลงไป
อีกแล้ว
อีกครั้ง

ฉันจะสร้างมันอีกไหม?
เธอตอบได้ไหม
ฉันจะเดินจากบ้านนี้ไปดีไหม?
เธอตอบได้ไหม
เธอตอบได้ไหมว่าทำไม

Why dreamers
they never learn?

ทำไมต้นไม้ประหลาดต้นนั้นจึงอยู่ในบ้าน
บ้านที่ผุกร่อนกรอบร้าวแตกสลาย
ทำไมตัวประหลาดจึงยอมแตกสลาย

ทำไมคนที่คิดว่าเธอรัก
ทำไมรักเธอ

ฉันหวังให้หัวใจไม่แตกสลายได้ไหม

ฉันหวังให้แสงแดดส่องแสงลงมาได้ไหม
ฉันหวังที่จะไม่ฝันกลางวันได้ไหม
ฉันทิ้งบ้านที่ล่มสลายแล้วจากไปได้ไหม

ฉันหวัง
เพียงเพื่อให้แสงแดดเฝ้ามอง
มองต้นไม้ประหลาดไร้ค่าในบ้านหลังเก่าทรุดโทรมที่ล่มสลายไปแล้ว

หรือปล่อยให้เวลานำพาทุกสิ่งทุกอย่างออกไป
ให้เหลือแต่เพียงบ้านที่ล่มสลาย
กับตัวประหลาด
กับความตายของเขา

ได้ไหม


PUSH
210516 2355
SHARE
Writer
PUSH
Write/Collage/Create
เขียนเรื่องเฉพาะที่ตัวเองสนใจ และบทกวี

Comments