บทกวี-เขาตาบอดในวันพักผ่อนของแสงแดด
1.

แสงแดดทอดยาวไกลลงมา
ฉาบทอชีวิตอันชั่วร้ายของตัวประหลาด
ให้เขาสงบนิ่ง

เขาเพ่งจ้องแสงแดดนั้นด้วยพินิจ
ความว่างเปล่าเลื่อนไหลไปมา
หน่วงเนือยกับความเป็นเวลา
แล้วเขาเหมือนถูกตรึงไม่ให้รู้สึก
กับความรันทดของตัวเอง
หลับตาไม่ลง 
เพราะเห็นแต่เบื้องหน้าที่อบอุ่น

เขาจึงหลงรักแสงแดดอันสวยงาม
สงบราบเรียบราวกับภาพวาด
อบอุ่นแผ่วเบาเหมือนน้ำร้อนในแก้ว

2.

ตัวประหลาดนั่งลงกับพื้น 
แหงนคอตั้งบ่าจนสุด
สายลมเลื่อนไหลไปอีกทาง
แต่เขารื่นรมณ์ในความรัก
ฝันทั้งตื่น
ฝันทั้งที่ยังคงมีสิ่งที่ตื่น

3.

ตัวประหลาดกับการฝันทั้งตื่น
เที่ยวท่องไปแสนไกล

ตระโบมจูบลูบไล้แสงแดด
จนเหงื่อโทรมกาย
ใช้แสงแดดห่มร่างกาย
เป็นเหมือนดังบ้านอันสงบ

จนกระทั่งโลกเบือนหน้าหนี
ตัวประหลาดจึงรู้ว่า
แสงแดดนั้นไม่ใช่ของเขา
และจะไม่มีวันเป็นของเขาเป็นอันขาด

4.

แสงแดดทอดยาวไกลลงมา
ฉาบทอชีวิตอันชั่วร้ายของตัวประหลาด
ให้เขาสงบนิ่ง
อีกครั้งและอีกครั้ง

โลกเบือนหน้ากลับมาหา
แสงแดดอันอบอุ่น
ในบางครั้งลมเย็นเล็กน้อยพลิกผันเข้าผสมกับความอุ่นชั่วครั้งคราว
ผ่านดวงตาของเขาที่ยังคงจ้องแสงแดด
ด้วยความรัก
สิเน่หา

5.

เขาไม่เคยรู้ว่าแสงแดดนั้นไม่ใช่ของเขา
เขาจึงรู้
เขาจึงรู้ว่าแสงแดดนั้นเป็นของผู้อื่น
และแสงแดดนั้นไม่เคยเป็นของเขา
เพราะแสงแดดไม่เคยรักเขา

6.

แต่ตัวประหลาดยังคงยืนกราน
จ้องมองแสงแดดนั้น
จนผิวเริ่มไหม้
และไม่เคยรับรู้ถึงกลางวันกลางคืน
จนไม่อาจจะรับรู้ถึงกลางวันกลางคืน

แม้แสงแดดจะหลบออกไป
แต่เขาก็ยังหวังว่าแสงแดดจะกลับมา
แต่เหมือนเขาจะร้องไห้
เหมือนเขาจะรู้ว่าแสงแดดไม่ได้ไปไหน

7.

กว่าจะรู้ว่าแสงแดดยังอยู่ตรงนั้นเหมือนเดิม
เขาก็มองไม่เห็น 
เลือนลาง
เลือนลาง

มองไม่เห็น

PUSH
210516 2350
SHARE
Writer
PUSH
Write/Collage/Create
เขียนเรื่องเฉพาะที่ตัวเองสนใจ และบทกวี

Comments