The Game
ภาพความทรงจำไม่ใช่สิ่งที่มีตัวตน "ความคิดถึง" ต่างหาก ที่มีอยู่จริง
เธอคงเคยเดินออกมาจากชีวิตใครสักคน ไม่สิ... จริงๆมันไม่สำคัญหรอกว่าเธอหรือเขาที่เป็นคนเดินออกไป เมื่อมันเกิดระยะห่างขึ้น ในทางฟิสิกส์มันมีค่าเท่ากัน เราไม่ค่อยได้สังเกตตัวเองมากเท่าไหร่หรอกทุกครั้งที่มันเกิด "ระยะห่าง" ขึ้นกับใครสักคนที่เราไม่ได้เต็มใจ เวลาที่ระยะห่างมันเกิดขึ้นแรกๆ มันไม่ได้น่ากลัวเท่าไหร่หรอก แต่พอมันห่างออกไปเรื่อยๆนั้นแหละคือเวลาที่ใจของคนเราเริ่มหวั่น แต่มันก็น่าตื่นเต้นดีไม่ใช่หรอ ความไม่แน่นอน

การเดินห่างออกจากกันในความสัมพันธ์ของคนทุกคนนั้นที่จริงมันเหมือนเกม เกมที่คนสองคนจะต้องหันหลังชนกันแล้วเดินออกไปเรื่อยๆ โดยเราสามารถหันกลับมาดูได้ว่าเรายังเห็นอีกคนนึงอยู่ไหม เพราะเวลาที่เราห่างออกไปจากชีวิตใครสักคนนั้นไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไร เราไม่ได้ต้องการที่ห่างจนหายไปหรอก เราแค่อยากเปลี่ยนไปมองเขาในมุมที่ไกลมากขึ้น แต่แน่หละเกมมันก็มีแพ้มีชนะ ต่างตรงเกมนี้มีแต่ชนะทั้งคู่กับแพ้ทั้งคู่หนะสิ ถ้าเราเล่นเกมเก่งมากพอ เราก็จะค้นพบว่าเราห่างกันมากกว่าครั้งแรกแล้วเรายังเห็นกันอยู่เหมือนเดิม มันลุ้นดีออกว่าทุกครั้งที่หันกลับไปมันจะไกลขึ้นแค่ไหน แต่เราก็จะยังเห็นกัน แล้วถ้าเดินผิดหละ... หันกลับมาอีกทีเราต่างคนต่างก็หายไปจากกันแล้ว... ไม่ว่ายังไงเราต่างก็คงจะรู้สึกแย่ที่เราแพ้ แม้ว่าจุดประสงค์ของเกมมันคือความห่าง ห่างมากไม่ได้แปลว่าชนะเพราะในเกมย่อมมีอีกคนหนึ่งเสมอที่เรากำลังเล่นด้วย และถ้าเราห่างเกินไป รีบวิ่งออกไปให้เร็วที่สุด เราอาจพบว่าเราคือคนที่ทำให้เขาแพ้ด้วยก็เป็นได้ เพราะเขาอาจจะหยุดอยู่กับที่เพราะรู้ว่าเราวิ่งเร็ว และอาจจะวิ่งไกลไป แต่ไม่ว่าเขาจะหยุดอยู่กับที่นานแค่ไหน สิ่งที่เราทำ คือเราวิ่งออกมาไกลเกินไป 
ไกล... ไกลเกินกว่าจะกลับไป
ในความผิดหวังที่เราแพ้ ไม่ว่าทำอะไรก็จะคิดถึง เห็นแต่ภาพเขาทุกครั้งที่หันไปทางไหนเพราะเราไม่คิดว่าเราจะห่างกันจนไม่เห็นกันอีก เธออาจจะเคยทำมาม่ากินกับเขา แล้ววันนี้เธอต้องทำมันกินคนเดียว ซองที่เคยใส่ถึง 4 ซอง กลับต้องเหลือเพียง 2 ซอง ไข่จาก 2 ฟองนั้นกลับเหลือเพียงใบเดียว และความเดียวดายที่เกิดขึ้นจากสิ่งที่เปลี่ยนไป ย่อมนำมาซึ่งความคิดถึงเธอคงคิด แต่นั้นไม่ทำให้เธอหยุดทำมาม่าหรอก เพราะเธอหิว... พอเธอต้มมาม่าเสร็จเธอจะเทมันลงในถ้วย เธอว่าน้ำเยอะไปเพราะทุกทีเคยทำแต่สำหรับเราสองคน ไม่ใช่คนเดียว แต่นั้นไม่ทำให้เธอหยุดเทมันลงในถ้วยหรอก เพราะเธอยังคงหิว... เมื่อเทมันลงทั้งหมดในถ้วยแล้วเธอกลับหยุดอยู่เฉยๆ แล้วน้ำตาก็เริ่มไหลลงอาบแก้มเพราะเขาไม่เคยทำมาม่าใส่ไข่แล้วมันติดกระทะเลย แต่เมื่อเธอทำมันเองเธอกลับเห็นสิ่งที่นอกจากขาดหายไปแล้วยังแย่ซ้ำกว่าเก่า แต่นั้นไม่ทำให้เธอหยุดเอาช้อนตักเศษไข่ที่ติดกระทะมาใส่ถ้วยหรอก เพราะเธอหิว...มาม่าไม่อร่อยอีกแล้ว... ไม่มีเธอมาแย่งภาพความทรงจำที่ทำให้คนเราคิดถึงไม่เคยมีตัวตนหรอก ความคิดถึงคนเราต่างหากที่ปรุงแต่งเสริมความลึกซึ้งให้กับความจำจนเกิดเป็นภาพที่เรามองเห็นแม้ไม่มีอยู่จริงแต่เคยเกิดขึ้นจริง ถ้าเธอไม่ได้แพ้เกมนั้นเธอคงไม่มีวันมองว่าการทำไข่ต้มติดกระทะมันจะลึกซึ้งอะไรจนทำให้เธอน้ำตาไหล ความคิดถึงคือความจริงที่จริงที่สุด มันไม่เกิดขึ้นเพราะภาพใดๆ มันเกิดเพราะมันมีตัวตนอยู่แล้วตลอดเวลา เราแค่จะสังเกตุเห็นมันก็แค่ตอนที่เราเริ่มห่างจากใครสักคน เหมือนตอนที่เราลุ้นในเกมนั้นแหละ และยิ่งถ้าเราแพ้เกม เราจะรู้ว่าความคิดถึงที่เรามีมันมาก... ล้นใจ
คิดถึงนะ
- ksponx : the missing game 140716
SHARE
Written in this book
Jaislice | ใจสไลซ์
เก็บส่วนบางๆที่หั่นออกจากใจคนคนนึง...
Writer
ksponx
mello hollow
A normal 23 years old E.T. with crazy routines. Well let's say that I lived on earth long enough to learn how to love. Guess what? Well... "I shouldn't" - ksponx : fragment of heart

Comments