ตัวอักษรของเธอ
ตัวอักษรจากเธอ
ปรากฏขึ้นสั้นๆเงียบๆบนหน้าจอสีเขียว
ฉันเหมือนได้ยินเสียงทุ้มๆนั้นผ่านตัวหนังสือ
...
จากที่อมยิ้มที่เธอตอบ
รอยยิ้มนั่นก็ค่อยๆคืนรูปและคิ้วเริ่มขมวด
...
กี่ทีแล้วนะ
ที่ตั้งใจจะไม่ทักไป
ที่ตั้งใจจะถอยมาไกลๆ
ที่ตั้งใจจะไม่เอาความรู้สึกตัวเองให้เธอขย้ำเล่น
...
ท้ายสุดก็แบบนี้เสมอ
คนที่ไม่แคร์ ก็แค่พูดทุกคำที่เขารู้สึก
ไม่ใช่คือไม่ใช่
ไม่ไหวคือไม่ไหว
ไม่ไปก็ขอหยุด
...
มันก็ง่ายดี
แต่มันแย่ตรงที่เราไม่เคยใช่
เราเป็นคนที่ถูกทิ้งขว้างไว้เสมอ
...
ประโยคคำตอบสั้นๆ
มันเหลือพื้นที่ให้ความอึดอัดมากมายจนแทบหายใจต่อไปไม่ไหว
"อือ"
"เหรอ"
"ก็ดีนะ"
...
ความอึดอัดที่ไม่มีชื่อเรียกนั่น
ท้ายสุดมันก็ยังอ่อนโยนอยู่ดี
เมื่อเทียบกับ
ตัวหนังสือเล็กๆ..."อ่านแล้ว"
แต่เธอก็เมินเฉย
ไม่ตอบกลับมาอีกเลย
นาน แสน นาน
SHARE

Comments