หลุมรัก
เมื่อไม่นานมานี้ ผมได้อ่านบทความหนึ่งเกี่ยวกับการตกหลุมรักใครสักคน
จนทำให้ผมนึกสงสัย แล้วเราปืนออกจากหลุมนั้นได้เพราะอะไร?
ก่อนที่ผมจะคิดหาคำตอบนั้น ก็มีคำถามผุดขึ้นมาอีก
แล้วคนเราจะมีหลุมรักของตัวเองเป็นกับดักรอให้ใครสักคนมาตกได้สักกี่หลุมกัน?

ผมคิดว่าถ้าคนปกติทั่วไปที่ดำรงชีวิตอยู่ในศีลธรรมอันดีงามก็คงมีแค่หลุมรักอยู่เพียงหนึ่ง
และเจ้าของหลุมคงจะไม่นั่งเฝ้ารอใครสักคนอยู่กับที่เป็นผีเฝ้าหลุม
เจ้าของหลุมก็ต้องออกตามหาหลุมของใครสักคนที่เขาเฝ้ารอเหมือนกัน
จนเมื่อถึงวันที่พบหลุมรักหรือใครคนนั้น หลุมรักของทั้งสองก็จะเชื่อมถึงกันและกัน...

ลักษณะหลุมรักของแต่ละคนที่บรรจงขุดมาเองกับมือ
ก็คงมีดีไซน์แตกต่างกันไป ตื้นลึกกว้างยาวไม่เท่ากัน
แต่ก็คงมีบางคนแอบลอกดีไซน์จากคนข้างๆ
จนลืมใส่ความเป็นตัวตนของตัวเองลงไปในนั้น  

อย่าพยายามเป็นในสิ่งที่คุณไม่ได้เป็น
หากใครสักคนจะกระโดดลงไปในหลุมรักของคุณ
นั่นเพราะเขาพึงพอใจจากสิ่งที่ได้เห็นบนปากหลุมในตอนแรก
ถ้าเขามาพบทีหลังว่ามันไม่ได้เป็นแบบนั้นจริงๆ 
เขาก็คงไปหาหลุมรักแห่งใหม่

การดีไซน์หลุมรักของคุณให้เป็นตัวคุณมากที่สุดเท่าที่จะทำได้
ก็คงเปรียบได้กับการแสดงความจริงใจออกไปก่อน 

บางคนเพิ่งเริ่มขุดหลุมรัก พอไม่สวย ไม่ได้ดั่งใจก็ขุดทิ้งขุดขว้าง
ปล่อยให้เป็นหลุมเป็นบ่อ ให้ใครที่ซุ่มซ่าม ไม่ดูตาม้าตาเรือสะดุดร่วงหล่นล้มเล่น
กว่าจะยันตัวเองขึ้นมาตั้งหลักได้ก็ใช้เวลาอยู่นาน

อย่าทำแบบนั้นเลยนะ 
คนสะดุดแล้วร่วงลงไปคงไม่สนุก
ถ้าหลุมที่ขุดมันไม่ใช่หลุมรัก ก็กลบมันซะ


ผมก็มีหลุมรักของตัวเองอยู่แล้วหนึ่งหลุม
ตอนนี้ผมกำลังเดินหาหลุมรักของใครสักคนที่ผมชอบ

อ้ะ! หลุมนี้สวย สไตล์ผมเลย หลุมนี้แหละ
ผมเดินถอยหลังไปสองสามก้าว แล้วเดินหน้าใหม่ แสร้งว่ามองไม่เห็นหลุมนั้น
และแล้วผมก็หล่นลงไปสมใจอยาก ตัวผมตกลงกระแทกอะไรบางอย่าง

พลั่ก!

โอ้ย!

ผมหล่นลงมาทับคนที่อยู่ในหลุม

“คุณลงมาได้ยังไง” คนในหลุมถามผมอย่างหงุดหงิด

“พอดีผมไม่ทันมองว่าตรงนี้มีหลุมครับ ขอโทษทีครับ คุณคือ...” ผมโกหก ก็รู้อยู่ว่าจงใจกระโดดลงมาเอง เรื่องแค่นี้ทำไมถึงไม่กล้าบอกไปตรงๆนะ 

“ผมชื่อ ความผิดหวัง

“เอ่อะ แล้วผมจะกลับไปข้างบนได้ยังไง” ผมมองขึ้นไปปากหลุม ทำทีเหมือนไม่อยากอยู่ในนี้ ปากหลุมอยู่สูงขึ้นไปประมาณสองช่วงคน

“เดี๋ยวผมช่วย คุณเหยียบหลังผมได้เลย” ความผิดผวังย่อตัวลงให้ผมเหยียบเพื่อปืนขึ้นไปที่ปากหลุม

“มันจะดีหรอครับ” ใจจริงผมอยากอยู่ในนี้ต่ออีกสักหน่อย 

“เร็วเถอะ ก่อนที่ ความหวัง จะมาเห็นคุณเข้า”  

ผมค่อยๆเหยียบที่ไหล่ความผิดหวัง เขายืดตัวขึ้นเพื่อให้มือของผมเอื้อมถึงปากหลุม จนผมสามารถปืนขึ้นมาข้างบนได้ เขายิ้มบางๆให้ผมแล้วหายลงไปก่อนที่ผมจะได้เอ่ยปากขอบคุณ 
ผมรู้สึกใจหายนิดหน่อย แค่นิดเดียวเท่านั้น
คงเพราะผมใช้เวลาอยู่ในหลุมรักนี้ไม่มากพอที่จะทำให้เศร้าสร้อยร้องไห้คร่ำครวญ

ผมยืนตั้งหลักอยู่ข้างๆหลุมที่เพิ่งตกไปสักพักและสูดหายใจเข้าลึกๆ
นี่คงเป็นคำตอบในคำถามที่ผมตั้งไว้เมื่อต้นเรื่อง
ความผิดหวังนั้นช่วยให้ผมปืนออกจากหลุมรักขึ้นมาได้
และคิดว่าความหวังคงอยากให้ผมอยู่ในนั้นต่อมากกว่า

แล้วผมก็ตั้งหน้าตั้งตาหาหลุมดีๆต่อ 
ระหว่างที่ผมเดินผ่านหลุมรักที่เรียงรายอยู่หลายร้อย
ผมเห็นคนหลายกลุ่มพยายามแย่งกันลงหลุมรักหลุมเดียวกัน
ผมส่ายหัวนิดหน่อย แต่ก็อยากรู้ว่าหลุมนั้นมีอะไรดีขนาดต้องแย่ง

คนรอบๆปากหลุมค่อยๆทยอยลงไปทีละคนสองคน
ผมยืนเล็งปากหลุมที่คับคั่งไปด้วยผู้คนอยู่ใกล้ๆ 
รอคนพวกนั้นค่อยๆลงไปจนเกือบหมด ผมค่อยเดินเข้าไป

"นายก็จะลงไปอีกคนหรอเนี่ย" คนสุดท้ายที่กำลังจะลงไปหันมาถามผมแบบเซ็งๆ

ผมไม่ได้ตอบอะไร ได้แต่พิจารณาที่ปากหลุมว่ามันมีอะไรดึงดูดใจ
มันก็แค่หลุมเรียบๆ บ้านๆ ดูธรรมดา 

"ขอเตือนนายไว้ก่อน ข้างล่างมันแออัด แน่ใจว่านายจะลงไป?" ชายคนสุดท้ายยังคงถามผม

ผมเงยหน้ามองเขา "แล้วทำไมคุณถึงลงไป?"

"ก็มันท้าทาย น่าค้นหาดีออก" เขายิ้มกว้างก่อนจะกระโดดหายลงไป

ปากหลุมแม้จะดูธรรมดา แต่มันมีความน่าค้นหาอย่างที่เขาว่าจริงๆ 
ผมเห็นด้วยกับชายคนเมื่อครู่ เพราะผมก็รู้สึกแบบเดียวกัน
ผมเริ่มอยากจะเห็นคนที่สร้างมันขึ้นมา
เธอทำได้อย่างไร ที่ทำให้ความธรรมดาทั่วไปมันน่าสนใจขนาดนี้

บางทีเราก็ไม่ต้องเปิดเผยทุกอย่างไว้ที่ปากหลุมทั้งหมดก็ได้สินะ
เก็บบางอย่างไว้ เพื่อรอการค้นหาบ้าง ก็ดูดีไปอีกแบบ

แต่ก็อย่าลืมความเป็นตัวเองล่ะ
ไว้จะลองไปประยุกต์ใช้กับหลุมของตัวเองบ้าง
 
ผมตัดสินใจกระโดดลงไป ผมพบกับใครหลายคนที่เคยอยู่บนปากหลุมเมื่อก่อนหน้านี้
ข้างในนี้สวยงามนะ แต่ช่างวุ่นวาย ผู้คนเต็มไปหมด ดูเหมือนผับขนาดย่อม

ผมเหมือนเห็นคนรู้จักที่ผมตามหาแว้บๆ 

“สวัสดี” ใครสักคนสะกิดผมแล้วทักทาย

“ครับ เอ่อ...”

“เราชื่อ เพื่อน นะ” เธอบอกแล้วยิ้มให้ 

“อ่อ ครับ คนเยอะดีนะครับ” ผมบอก

“ก็แบบนี้แหละค่ะ กำลังหาใครอยู่หรือเปล่าคะ?” เธอถามเมื่อเห็นผมกระอักกระอ่วนมองซ้ายมองขวา

ผมกำลังมองหาความรักอยู่น่ะครับ คุณพอจะเห็นไหม”

ไม่เห็นนะคะ รู้สึกว่าจะไม่อยู่ในนี้นะ” 

ผมรู้สึกอื้ออึงนิดหน่อย แอบเจ็บแปลบๆที่หน้าอก ได้แต่มองหน้าเพื่อนแล้วยิ้มให้เธอจนฟันแห้ง
จนกระทั่งมีใครคนนึงเดินมาหาเธอ เธอแนะนำให้ผมรู้จัก

“นี่ ความสนิท เพื่อนของเรา” ผมยิ้มทักทาย เธอยิ้มตอบ  

เราสามคนคุยกันถูกคอและหัวเราะกันคิกคัก 
ผมขอตัวเลี่ยงออกมาสักครู่ เพื่อเดินหาความรักที่ผมเหมือนจะเห็น

“เฮ้ นาย เจอกันอีกแล้ว” ผมหันไปหาต้นเสียง ความผิดหวังนั่นเอง เขายืนอยู่กับชายอีกคนหนึ่ง

ไม่คิดว่าจะมาเจอกันอีกน่ะนะ… ไม่ค่อยอยากเจอเท่าไร

“นี่ความเสียใจ คู่หูผม” ความผิดหวังแนะนำความเสียใจให้ผมรู้จัก

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ” ที่จริงผมก็ไม่ค่อยยินดีเท่าไหร่ แค่พูดไปตามมารยาท

“พวกเราขึ้นไปข้างบนกันไหมครับ” ความเสียใจชวน

“ผมคงไม่ไปอะครับ พอดีหาคนรู้จักอยู่”

“ความรักน่ะหรอ หาตัวยากจะตาย แต่เจ้านั่นน่ะ ไปที่ไหนก็เจอ” ความผิดหวังพยักเพยิดไปที่ชายคนหนึ่งที่เที่ยวเดินทักคนนั้นคนนี้ไปทั่ว

“สวัสดีครับ ผมความหวังครับ สนใจจะคุยกับผมไหมครับ” เขาเข้ามากอดคอผม ทำท่าดี๊ด๊า

“เอ่อ...” ผมมองเห็นความผิดหวังและความเสียใจเดินหนีไป ทิ้งผมไว้กับความหวัง

“ช่วงนี้ชีวิตเป็นไงครับ ดูเหมือนคุณกำลังตามหาความรักอยู่นะครับ”

“อ่อครับ”

“ผมสามารถพาคุณไปหาเธอได้นะ แค่คุณสนใจที่จะร่วมเป็นส่วนหนึ่งของเรา” เขาเริ่มยื่นข้อเสนอ

“ยังไงหรอครับ” ผมเริ่มสนใจ เพียงเพราะได้ยินแค่คำว่าความรัก

แล้วความหวังก็เริ่มร่ายยาว โฆษณาชวนเชื่อว่าจะทำให้ผมได้พบกับความรัก 
เพียงแค่ลงทุนกับเขานิดหน่อยด้วยหัวใจ แล้วผมจะได้ความรักเป็นสิ่งตอบแทน  
มันเหมือนการเสนอขายตรง ผมตาลุกวาวเลื่อมแสงเมื่อได้ยินคำว่าความรัก 
ก็คงเหมือนคนที่ได้ยินคำว่าเงินเมื่อถูกชักชวนให้ไปร่วมธุรกิจขายตรง

ผมไม่สามารถปลีกตัวจากความหวังได้ 
เขาพยายามโน้มน้าวผมให้คล้อยตามและเชื่อว่ามีความรักอยู่ในหลุมแห่งนี้ 
และผมก็เชื่อ ผมตามติดเขาไปทุกแห่งหน 
วนเวียนในหลุมแห่งนี้อยู่เนิ่นนาน นานพอที่จะได้พบเพื่อนใหม่ 
เธอคือความผูกพัน ที่ความหวังชอบบอกว่าเธอคือความรัก
ผมเองก็ไม่แน่ใจ บางทีเธอก็อาจจะเป็นความรักจริงๆก็ได้

แต่แล้วความผิดหวังก็กลับมาหาผม แล้วบอกว่าเธอไม่ใช่ความรักที่ผมตามหา
ให้รีบทำใจแล้วกลับขึ้นไปข้างบนเสีย
ความหวังยืนเถียงกับความผิดหวังอยู่นาน
แต่อย่างไรผมก็ดึงดันจะอยู่ในนี้ต่อ เพราะผมรู้สึกดีกับความผูกพัน

ความเสียใจเข้ามาสบทบอีกคน
เขาพยายามทำให้ผมหลุดพ้นจากธุรกิจที่ต้องลงทุนด้วยหัวใจไปมากมาย 
แต่สิ่งที่ได้กลับมากลับไม่ใช่ความรักตามที่ผมต้องการ

ความหวังและความผูกพันกำลังต่อสู้กับความผิดหวังและความเสียใจ
ถ้าฝ่ายความหวังชนะ ผมก็คงต้องเพิ่มการลงทุนด้วยหัวใจมากกว่าเดิม ถึงแม้ว่าผลตอบแทนจะไม่สู้ดีนัก
แต่ถ้าฝ่ายความผิดหวังชนะ หัวใจของผมที่ลงทุนไปก็คงสูญเปล่าเหมือนแหลกสลายหายไปฟรีๆ
ผมก็แค่กลับไป ณ จุดเดิม แล้วหาหลุมรักแห่งใหม่

ครั้งนี้ความผิดหวังและความเสียใจชนะ
ทั้งสองฉุดดึงผมให้ขึ้นมาจากในหลุมและหลุดพ้นจากความหวังอยู่นานสองนาน

ผมได้กลับมายืนอยู่บนพื้นดินอีกครั้ง ก้มมองหัวใจที่สูญสลายหายไปในหลุม
ผมเสียใจมากมาย น้ำตาไหลอาบแก้ม ปล่อยโฮออกมาหลายรอบ
คร่ำครวญอาลัยอยากจะกระโดดกลับไปในหลุมที่เพิ่งปืนขึ้นมาให้ได้
แต่ความผิดหวังคอยกระชากผมไว้ไม่ให้ทำอะไรที่เหมือนคนสิ้นสติอีก

ผมรู้สึกเสียดายใจที่ได้ลงทุนไป
เสียดายเวลาที่หมดไปในหลุมรักแห่งนี้...

มันคงไม่จำเป็นที่การลงทุนด้วยหัวใจ แล้วผลตอบแทนที่ได้จะเป็นความรัก 

ผมพยายามฟังความผิดหวังและความเสียใจที่คอยเตือนสติให้มากขึ้น
ถึงสองคนนี้จะชอบทำให้ผมเสียกำลังใจไปบ้างก็เถอะ แต่เขาก็จริงใจ
เขาสองคนช่วยฉุดดึงผมออกจากหลุมไม่รักและเลิกงมงายลมๆแล้งๆกับความหวัง
ทำให้ผมสามารถกระโดดใส่หลุมรักใหม่ได้อีกครั้งด้วยความกล้าหาญ

ผมกลับมาเดินฉุยฉายท่ามกลางหลุมรักที่นับไม่ถ้วนอีกครั้ง 
หนนี้ผมจะไม่รีบร้อนพรวดพราดกระโดดลงไปตามอำเภอใจอีกเป็นแน่
ผมจะเปลี่ยนแผน ผมจะเดินไปเรื่อยๆ 
รอจนกว่าขาผมจะพันกันแล้วสะดุดรักใครสักคนกลิ้งตกหลุมไปเอง
เมื่อถึงเวลาที่ใช่ ทุกอย่างจะพาผมไปเอง...ละมั้ง

แล้วขาผมก็เกิดพันกันอย่างกะทันหัน

ตุบ!

ผมลืมตาขึ้น พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงที่ไหนสักแห่งที่เงียบสงบ
มองเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังก้มๆเงยๆอยู่ทางปลายเตียง

“คุณ...” ผมพยายามเรียกเธอ เธอหันมา

“คุณฟื้นแล้ว! คุณตกลงมาแล้วก็สลบไปตั้งหลายวัน” เธอยิ้มดีใจ

“คุณคือ...”

ฉันคือความรัก” เธอตอบยิ้มแก้มปริ ทั้งโลกดูสดใส

“แล้ว...ที่นี่ ที่ไหน” ผมถาม มองไปรอบๆ

ที่รักค่ะ บ้านของฉันเอง”

โอ่ะโอ ผมรู้สึกเหมือนหัวใจที่แตกสลายหายไปในหลุมรักก่อนหน้านี้มันกลับมาหลอมรวมกันใหม่อีกครั้งอย่างง่ายดายและรวดเร็ว มันกำลังพองโตพร้อมจะทะลุทะลวงออกมาจากหน้าอกผม จนผมมีเหงื่อซึมออกมาที่ปลายจมูกและรู้สึกฉ่าที่ใบหน้า

เธอดูตกใจและแสดงท่าทีเป็นห่วงกับสีหน้าของผม เธอรีบเอามือมาทาบที่ใบหน้าเพื่อดูว่าผมมีอาการอะไรแทรกซ้อนหรือเปล่า
แล้วก้มลงพินิจตรวจดูตามตัวของผมอย่างละเอียดและแนบชิด ว่ามีบาดแผลที่ใดที่เธอยังมองข้ามไปหรือไม่ 

ผมตัวแข็งทื่อ นอนนิ่งไร้ซึ่งการขัดขืนถึงแม้จะขวยเขินอยู่บ้าง 
แต่ก็เพียงเล็กน้อย เพราะในนี้มีเพียงเธอและผมเท่านั้น...
 
เธอค่อยๆปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกและตรวจตราร่างกายของผมอย่างถี่ถ้วน ทุกซอก ทุกมุม…

“อ่าาห์”


หัวใจมีไว้เพื่อแตกสลาย...
และหลอมรวมเป็นดวงใหม่อีกครั้งได้เสมอ


เครดิตรูปภาพ : http://orig12.deviantart.net/34bd/f/2009/346/6/b/falling_in_love_by_arilysal.jpg
SHARE
Written in this book
Love stories
ช่วงเวลาแห่งความรัก

Comments

Jenine280
3 years ago

ชอบบบบบบบบบบบบบบบบ❤❤❤❤


ความหวังนี่มันเซลส์แมนขายประกันชีวิตชัดๆ

Reply
Ddeamsjr
3 years ago
อ๊ากกกกก อยากบอกว่าเรื่องนี้ได้แรงบันดาลใจมาจากไอดอลเลยน้าาาาาา

Jenine280
3 years ago
นั่นไง ถึงว่าอ่านประโยคแรกแ้ลวสะดุ้ง ฉันใช่ไหมๆๆ 555
dd_dd
3 years ago
ควรจะหยุดตั้งแต่หลุมแรกแล้วปะคะ 55555555555555555 ดีออกกกก
Reply
Ddeamsjr
3 years ago
มนุษย์ทุกคนต้องหาหลุมของตัวเองให้เจอครับ อย่างน้อยก็หลุมศพ 5555555
sailorman
3 years ago
ยอดนักเขียน นับถือๆ
Reply
Ddeamsjr
3 years ago
ขอบพระคุณที่ติดตามนะครับ อุอิ