รับมือกับความเจ็บ
แน่ใจจริงๆ ใช่ไหมว่ามันคือ "เจ็บ" 
ไม่ใช่คิดไปเองว่ามัน "เจ็บ" 
 
ประโยคเด็ดถูกตอกหน้ากลับมา
เก็บเอามาทบทวนว่าแท้จริงมันคือ "เจ็บ"
หรือเราคิดไปเองกันแน่ว่ามันควรจะ "เจ็บ"
หรือแท้ที่จริงมันไม่มีคำว่า "เจ็บ" มาตั้งแต่แรก


อาการเจ็บใจ ปวดใจ เกิดขึ้นได้กับทุกคน
หลากหลายสถานการณ์ทำให้เกิดอาการ
ห้ามก็ไม่ได้ จะรั้งใจไว้ก็ไม่ได้
จะโทษใครต่อใครก็ไม่ก่อประโยชน์
เพราะคนที่ทำให้มันรู้สึกก็ตัวเราเองนี่ล่ะ
จะไปกล่าวโทษใครเขาก็คงจะไม่เหมาะสักเท่าไหร่
ได้แต่ภาวนาขอให้มันผ่านพ้นไปโดยเร็ว
ได้แต่บอกตัวเองว่าเดี๋ยวพรุ่งนี้มันก็แค่เรื่องของเมื่อวาน


บางคนอาจใช้เวลาไม่นานในการ "รักษา"
บางคนอาจใช้เวลานานนับเดือน นับปี
บางคนแม้แผลจะเกิดมานานแค่ไหน มันก็ยังคงอยู่แบบนั้น
ความเจ็บยังคงอยู่ไม่ได้จางหายไปไหน


มีคนบอกว่า...
การที่เราเจ็บ แปลว่าเรายังหายใจ
ยังมีชีวิตอยู่ยนโลกใบนี้
เราเรียนรู้ที่จะเจ็บเพื่อเติบโต เพื่อก้าวข้ามขีดจำกัด
เรียนรู้จะอยู่กับ "เจ็บ" ก่อนจะปล่อยมันไป
ปล่อยเหมือนกับที่ใครตรงนั้นทิ้งเราเอาไว้กับซากความรู้สึกที่เหลือ


หลายคนอาศัยธรรมะเข้าช่วย

เราเองก็เป็นหนึ่งในนั้น
หลังจากคร่ำครวญ เขียนระบายออกมาไม่นาน
ก็หักใจไม่กลับไปอ่านซ้ำ รอเวลาที่ตัวเองหายดี รู้สึกดี
จึงจะยอมหันกลับไปมอง ไปดูให้แน่ใจว่าแผลนั้นตกสะเก็ด
ไม่ใช่แผลสดที่แค่แตะเพียงนิดเดียวก็เปิดออกกว้าง


มีหลายคนถามว่ายังโอเคไหม?
เราก็ได้แต่ตอบคำเดิมๆ "เราสบายดี"
คำว่าสบายดี คือ ยังใช้ชีวิตได้ปรกติ 
อาจมีบ้างที่อยู่ๆ มันแว้บเข้ามาในหัว 
แว้บไปส่งผลกระทบถึงหัวใจ
แต่ไม่นานหรอก พอตั้งสติกับสิ่งทีทำตรงหน้ามันก็เบาลง


เราลืมความเจ็บในขณะที่ยังเจ็บไม่ได้หรอก
แต่เราตั้งสติเพื่อรับมือกับมันได้


ไม่มีใครเก่งมาตั้งแต่เกิด
หากให้เราเติมประโยคต่อไปคงไม่พ้น
ไม่มีใครยอมรับความเจ็บได้มาตั้งแต่ต้น
เราล้วนผ่านความเจ็บ ในรูปแบบต่างกันออกไป
แม้เรื่องราวจะคล้ายกัน หากเนื้อหาภายในอาจไม่เหมือนกัน

เรามองว่าเป็นอย่างนั้น เขามองว่าเป็นอย่างนี้
เสมือนหนังสือเล่มหนึ่งซึ่งคนอ่านต่างตีความต่างกัน
บ้างว่าเขาเล่าถึงเรื่องนั้น บ้างว่าเขาโยงถึงเรื่องนี้
หลากหลายมุมมอง หลากหลายความคิด
แต่สุดท้ายคนที่รู้ดีที่สุดคงไม่พ้นผู้เขียนหนังสือเล่มนั้น


เราเขียนคำว่า "เจ็บ" ลงบนหัวใจเราเอง
เพราะแบบนั้น จึงไม่มีใคร หรืออะไรมาบรรเทามัน
เว้นแต่เราจะลบมันออกด้วยตัวของเราเอง
ลบด้วยคำว่า "เข้าใจ" และเข้าใจว่ามัน "เกิดขึ้นจริง"
การหลอกตัวเองไปวันๆ ไม่ได้ส่งผลดีอะไรเลย




ถ้าเลือกได้นะ...
ไม่มีใครอยากเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดหรอก

แต่ในเมื่อเลือกไม่ได้...
เราต่างก็ต้องหาวิธี "รับมือ" กับมันล่วงหน้า

หรือไม่ก็แค่
ปล่อยให้เกิด และปล่อยให้จบไปกับใจตัวเองนี่ล่ะ


จากเราเอง... มนุษย์มึน ;)

Credit ภาพประกอบ : http://hddesktopwallpapers.in/wp-content/uploads/2015/07/love-hurt-wallpapers-desktop.jpg

SHARE
Written in this book
...Dear Somebody...
Just another story which might contain many life's series.
Writer
July_Moon
...Storyteller...
เพราะมีเรื่องราว จึงมีเรื่องเล่า... | 1992 |

Comments

Imagist
5 years ago
โดนใจอย่างแรก รู้สึกแบบนี้เลยตอนนี้
Reply
July_Moon
5 years ago
ตอนโดนพูดใส่นี่ก็นึกนะคะ
แผลก็ไม่มี เจ็บจริงๆ หรือเปล่า
KeEpInToUcH
5 years ago
เข้าใจแล้ว ก้อต้องเข้มแข็งนะคะ
อดทนจนถึงเวลาที่ใจเราจะหาย
พี่รออ่านบทความดีๆ ของเฟิร์น
ที่พี่เคยอ่านวันที่พี่เสียใจ....นะคะ
Reply
July_Moon
5 years ago
เฟิร์นโอเคแล้วค่ะตอนนี้ พอสลัดมันหลุดจะกลับมาเขียนในมุมงานให้กำลังใจเหมือนเดิมค่ะ เศร้านานๆ ไม่ใช่แนวเลย  :D

ขอบคุณสำหรับการติดตามนะคะ
Feel_Alive
5 years ago
เวลา รัก ษา ทุก โรค สู้ๆ
Reply
July_Moon
5 years ago
สู้ๆ :D
imonkey7
5 years ago
โอ้ ...... มาหาเฮียมา
มาาาาาาา
เฮียรักษาให้
^^
Reply
July_Moon
5 years ago
ม่ายอาวววววววววววว
ขอบัตรลดร้านเฮียแทนได้ไหม ;) 5555
wibowbow
5 years ago
เจ็บจนชิน 555
Reply
July_Moon
5 years ago
สักวันมันจะผ่านไปค่ะ :)